Main content

Vraag

Afgelopen winter heb ik een soort van psychose gehad. Sinds April dit jaar ben ik weer thuis en het gaat met mij aardig goed. Ik heb nog wel verdriet en soms pijn van mijn opname.

Het gekke is, veel ben ik vergeten, van de begintijd. Ik heb nog wel dingen gehoord van mijn familie over de tijd op de gesloten afdeling. Zelf weet ik alleen de open afdeling. Ik stuur dit bericht omdat ik me niet zozeer schaam voor de opname op zich, maar wel wat ik deed en zei. Ik trok soms mijn kleren uit en ben een hoop dingen kwijt geraakt. Raakte in een catatonie.

Ik vind het zelfs met hulpverleners nog weleens lastig praten hierover. Dus probeer ik het zo.

Antwoord

Ja lastig is dat hè.. dat je jezelf kwijt bent en zodra je jezelf weer hebt hervonden, dat je dan van anderen hoort wat je hebt gedaan, wat je in goede doen nooit zou doen. Dat herken ik heel erg. Dan komt er een moment dat je het zelf minder raakt en er meer afstand van hebt genomen. Als je het dan vertelt, en je merkt dat mensen juist begripvol zijn, dan scheelt dat zoveel.

Als iemand door heel veel bloedverlies na een ongeluk gekke dingen uitkraamt, dan wordt hier achteraf toch ook niet raar over gedaan?

Het is goed dat je hier mee bezig bent, dat hoort bij het verwerkingsproces en dan gaan die scherpe randjes eraf en krijgt het een rustigere plek in herinnering. De verhalen op PsychoseNet vind ik om die reden ook troostend en helend, want door de herkenning weet je dat je niet de enige bent.

Dag en veel geluk! :)

Jeroen

Beantwoord door: Jeroen Zwaal op 8 augustus 2019
  • Deel deze pagina: