Main content

Vraag

Ik ben 24, vrouw en student. Op het moment ben ik bezig met mijn afstudeerscriptie schrijven.

De laatste tijd merk ik dat ik heftige emoties/gevoelens heb en gedrag vertoon wat ik niet tijd kan verklaren.

Ik denk dat ik in 1e instatie gewoon behoefte heb om mijn verhaal te doen. Daarnaast vraag ik me ook vaak of ik niet nu hulp moet zoeken voordat ik echt ‘flip’.

Het gaat om het volgende:

Mijn afstuderen loopt voor geen meter. Ik kan niet uit bed komen. Lig nachten wakker met stress en paniek aanvallen(?). Hartkloppingen, zweetaanvallen en continu het gevoel dat ik betrapt kan worden.

Betrapt op wat?

Vaak weet ik het niet. Maar ik schrik zo snel. Vertel smoesjes en leugens over/om dingen die er totaal niet toe doen. Voor niemand niet.

Soms weet ik wel waarop ik me betrap voel. Het er met m’n kop niet bij zijn. Alles doen behalve m’n scriptie typen. Nog in bed liggen. Niet naar m’n stage bedrijf gaan omdat ik al te lang in bed heb gelegen en dan is de dag toch niks meer waard.

Ik kan me vaak waardeloos voelen. Boos. Waarom doe ik niks. Waarom lukt het me niet. Waarom doe ik het niet gewoon.

Ik woon samen met 4 meiden. Als ik vroeg op moet maar het me niet is gelukt verstop ik me in mn kamer. Stil zijn. Niet laten horen dat je er bent.

Schaamte. Dat voel ik dan denk ik. Nu ook. Ik stel me aan. Ik heb gewoon scriptie stress omdat ik er zo lang zo bar weinig aan gedaan heb.

Doelloos voel ik me ook. Waarom doe ik dit allemaal. Voor wie? Leuk vind ik m’n studie ook niet echt. Of maak ik mezelf dat nu maar wijs als smoesje waarom het allemaal niet lukt.

Oktober ben ik hopelijk klaar.

En dan?

Ik wil eigenlijk helemaal niet klaar zijn. Werk zoeken.. Wat voor een werk? Wat vind ik nu eigenlijk echt leuk om te doen? Heb ik niet gewoon zo’n ‘kwarterlife crisis’? Zo’n ‘ik weet niet wat ik wil’ fase?

Moet ik me niet gewoon gaan realiseren hoe het leven in elkaar zit? Je studeert en gaat daarna werken om de dingen die je leuk vind te financieren? Heb en anderen wel echt plezier in wat ze doen?

Ik weet in ieder geval dat ik het nu allemaal even helemaal niet meer weet. Wat moet ik doen? Vandaag, morgen, na oktober? Wat vind ik wel leuk? Waar doe ik dit in godsnaam allemaal voor?

Nu?, Ja, voor dat diploma.

Om m’n ouders trots te maken. En..

Omdat het hoort? Misschien?

Verstoppen en betrapt kunnen worden zijn wel weer dingen die ik al langer heb. Het gevoel dat alles stiekem moet.

Ik heb het idee dit dit nu allemaal weer klinkt als alleen maar studie stress en niet weten wat ik hierna wil.

Toch heb ik het idee dat het wat meer is dan dat. Ik ben gewoon niet meer blij… Ofzo. Maarja weet ook niet of ik dan meteen weer depressief ben.

Ik heb het gevoel alsof ik onder een deken zit. Dat de wereld aan me voorbij gaat. Dat het allemaal langs me heen glijdt. Dat ik niks kan vastpakken. Alles voelt dof.

Denk dat m’n grootste probleem nu is dat ik even niet meer weet hoe ik m’n patroon moet verbreken. Ik probeer een ritme aan te houden. Ik probeer me echt te concentreren als ik aan m’n scriptie zit. Ik probeer te genieten van de leuke momenten.

Ik heb al wel met m’n moeder gebeld en besproken hoe stressvol ik het afstuderen ervaar. Maar aangeven hoever ik achterloopt durf ik ook niet echt.

Ik denk dat ik dit monoloog nog wel even vol kan houden.

Denk dat mijn belangrijkste vraag is: ik wil met iemand praten. Dat ik zo mezelf weer even op het juiste spoor kan zetten. Hoe en waar doe ik dat?

Alvast bedankt voor het lezen van dit. Ik hoop dat u iets voor me kunt betekenen of in iedergeval een soort advies kan geven.

Met vriendelijke groet,

F.

Antwoord

Beste Frederique,

Wat vervelend voor je dat het studeren met zoveel weerstanden en angsten gepaard gaat. Hoe dat komt is natuurlijk niet te zeggen zonder dat in een gesprek nader te onderzoeken.

Ik denk dat je belangrijkste vraag (ik wil met iemand praten), een hele goede vraag is. Vaak helpt het om met familie of vrienden te praten, maar soms geeft het meer inzicht om met een psycholoog te praten, die met wat meer afstand kijkt en vaker met vergelijkbare problemen te maken heeft, en daarvoor ook oplossingen kan bieden.

Is er geen studenten psycholoog om eens mee van gedachten te wisselen?

Anders kun je ook je door de huisarts naar een eerstelijns psycholoog laten verwijzen. Ik hoop dat je daar wat verder mee komt, en je je studie kunt afronden. Vriendelijke groet, Ralph Kupka

Beantwoord door: Ralph Kupka op 6 juli 2018
  • Deel deze pagina: