Main content

Vraag

In jullie voorlichting, en die van andere partijen wordt er vanuit gegaan dat degene met de psychose uiteindelijk zelf constateert dat er iets mis is en zelf hulp wil.

Mijn vriendin heeft een zoon die psychotisch is, uiteindelijk heeft ze hem met een RM naar een GGZ instelling weten te krijgen waar ze hem maandenlang gehouden hebben zonder ook maar iets met hem te doen, hooguit 1 gesprek per week.

Met als gevolg dat meneer na een half jaar ging samenwonen met een andere patiënt, toegejuichd door de medewerkers van het GGZ.

Inmiddels zit hij weer bij mijn vriendin in huis en die kan nu nauwelijks de deur uit omdat zoonlief compleet onberekenbaar is tot aan agressieve buien aan toe.

Bijkomend probleem is dat men kennelijk patiënten niet mag dwingen medicatie te gebruiken dus als het GGZ hem weer in handen zou krijgen en WEER niets doet gaat deze situatie “gewoon” door en ik zie daarbij mijn vriendin hieraan onderdoor gaan.

Is er nergens een instelling waar men WEL wat doet met mensen die met een RM zijn opgenomen? Mijn vriendin merkte al verbetering toen ze haar zoon op een dieet deed, zelfs DAT hebben ze niet gedaan bij het GGZ, zoonlief kon vrijelijk in- en uitlopen.

Antwoord

Dag M,

Ik lees terechte boosheid en frustratie in je tekst.

Je schetst een probleem in een probleem.

1) De jongen bij zijn moeder.

2) De niet goed ingerichte GGZ in RM-situaties.

Helaas is dit de werkelijkheid. De RM is in praktische zin meestal een pressiemiddel met als taak bescherming te bieden en te zorgen dat de veiligheid van de persoon zelf of de samenleving weer wordt geborgd.

Dat is dus iets anders dan intensieve behandeling met de persoon en het netwerk om dieperliggende problemen op te lossen.

Herstellen van psychose is een lang proces, het krijgen van ziekteinzicht ook, het er als familie en naasten mee leren omgaan ook.

De zoektocht naar hulp die wél passend is, daar gaat je vraag over. Er is passende hulp.

Of deze te vinden is in grote GGZ organisaties? Als daar het menselijke maatwerk voorop staat? Dan wel. Dus deze ervaringen zijn dan in de kennismaking belangrijke verwachtingen om te delen.

Om het probleem kleiner te maken. Als deze jongen 21 jaar of ouder is, dan heeft hij zijn eigen boontjes te leren doppen. Als de situatie thuis niet meer te bolwerken is voor moeder, dan ligt ook daar een uitdaging.

Wat is haar probleem in deze? En hoe kan zij beter voor zichzelf zorgen? Wanneer ze dat doet, kan ze er ook weer meer voor haar zoon zijn.

Agressie is grensoverschrijdend en dien je niet te tolereren. Ik raad moeder aan in deze kwestie voor zichzelf op te komen en het bespreekbaar te maken met huisarts en wijkagent, vanuit eigen behoefte.

Als het lukt om zoon mee te krijgen in het proces dan is dat mooi. Helaas: dwang en druk zetten helpt niet, dat werkt averechts. Hem wijzen op zijn verantwoordelijkheid wellicht wel. Een mooie rol voor politie wellicht?

Waar is vader in dit verhaal? Zou zo maar kunnen dat het ontbreken van de ‘mannelijke energie’ juist de aanleiding is voor dit gedrag van de zoon, hij zoekt grenzen en heeft deze nodig.

Wat betreft GGZ: dit zou opgepakt moeten worden door een F-act team. Een multi-disciplinair team dat thuis mensen opzoekt, naar gelang het nodig is. Als F-act samenwerkt met de wijkagent dan staat de zorg en de kaders nog sterker.

En ter geruststelling en een sprankje hoop: zulke samenwerkingen bestaan in Nederland, het kan dus wel!

En PsychoseNet als site, beoogt juist om bij te dragen aan een samenwerking waar dit soort situaties verleden tijd zijn. Dank je wel dus voor je vraag en het delen van dit verhaal.

Sterkte en succes gewenst, Jeroen Zwaal

Beantwoord door: Jeroen Zwaal op 18 juni 2018
  • Deel deze pagina: