Main content

In 2012 heb ik mijn laatste psychose gehad. Ik was toen erg in de war en had ook last van stemmen. Hoewel ik niet besefte dat het stemmen waren, ik had het gevoel alsof ik onder controle stond van een bovennatuurlijke macht. Dankzij de stemmen waren bepaalde alledaagse handelingen heel moeilijk te verrichten, zoals het drinken van een glas water terwijl het voor mij stond. Fysiek was ik prima in staat om dat te doen en ik had dorst, maar dankzij de stemmen lukte het mij niet om te drinken. Alleen als iemand het mij aanbod dan mocht ik een slok nemen.

Uiteindelijk werden de stemmen minder dankzij goede medicijnen die aansloegen en verdwenen ze uiteindelijk.

Ik ben al een paar jaar fan van Iris Penning en vorig jaar hoorde ik van haar een bijzonder nummer over stemmen horen tijdens een concert. Het raakte mij erg en zette mij aan het denken over mijn eigen stemmen. Vooral de zin “Ik heb geen stemmen in mijn hoofd, want ze houden hun mond al jaren” bracht mij terug naar toen ik realiseerde een paar jaar geleden dat ik in eens weer mijn eigen gedachten had en mijn stemmen in een paar weken geleidelijk waren verdwenen dankzij de medicijnen. Dat was een euruka moment voor mij, want toen besefte ik dat ik weer in de realiteit was gekomen. Ik vroeg mij toen ook af waar de stemmen waren gebleven.

Iris zingt daarover in haar nummer heel treffend dat ze het ook niet weet. “Ik hoop niet dat ze dood zijn, want ik wil geen lijken in mijn brein.

Ik weet ook niet wat er met mijn stemmen is gebeurt, maar ik hoop dat ze genieten van een welverdiende lange vakantie

Het nummer Stemmen van Iris Penning is op Youtube te luisteren en meer informatie is te vinden op haar website. Ze treed regelmatig op door heel het land.

De songtekst van Stemmen van Iris Penning van het album Spreken met suiker (2016)

In het weiland staat een koe, ze staart mij aan
Ik vraag me af of ze wel door heeft dat ze kijkt en of ze mij ziet
In de verte lopen mensen, ze zeggen niets
Ik vraag me af of ze wel weten dat ze zwijgen, ik denk het niet
In de spiegel staat een meisje, ze ziet mij niet
Ik vraag me af of ze wel doorheeft dat ze mij is.

Ik heb geen stemmen in mijn hoofd, want ze houden hun mond al jaren
Ik hoop niet dat ze dood zijn, ik wil geen lijken in mijn brein
Ik heb geen stemmen in mijn hoofd, want ze houden hun mond al jaren
Ik hoop niet dat ze dood zijn, ik wil geen lijken in mijn brein.

Op het grasveld zitten pubers, ze lachen veel te veel te veel
Ik vraag me af of ze wel weten dat ze stoned zijn
En op straat is alles stil, het is veel te stil, te stil
ik vraag me af de muziek weet dat die uit staat.

Ik heb geen stemmen in mijn hoofd, want ze houden hun mond al jaren
Ik hoop niet dat ze dood zijn, ik wil geen lijken in mijn brein
Ik heb geen stemmen in mijn hoofd, want ze houden hun mond al jaren
Ik hoop niet dat ze dood zijn, ik dacht dat we vrienden waren
Ik heb geen stemmen in mijn hoofd, want ze houden hun mond al jaren
Ik hoop niet dat ze dood zijn, ik wil geen lijken in mijn brein.


Lerrie Grooten is socioloog. Op zijn eigen website Find Yourself A Moment To Grow schrijft Lerrie over wat hem inspireert en bezighoudt en over zijn ervaringen met schizofrenie (inclusief grappen over schizofrenie).

photo credit: still video youtube
  • Deel deze pagina:

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *