Main content

Trauma, PTSS en ACE’s (Adverse Childhood Experiences/ slechte ervaringen uit je kindertijd) worden vaak over het hoofd gezien wanneer er allerlei labels geplakt worden. Anneke Sips zegt daarom: Label Off — Love On. En dit is waarom:

Sinds 1998 loop ik rond in de psychiatrie. In een bijzondere rol: als verpleegkundige waarbij ik nu yoga therapie heb toegevoegd aan mijn toolkit. Ik werk momenteel vooral met trauma en psychose. Ik bied therapeutische yoga programma’s aan op de VIP (vroege interventie psychose) en kinderpsychiatrie, gericht op preventie en herstel.

Ik heb vele gesprekken geobserveerd tussen dokter en patiënt

Gezien hoe labels geplakt werden en hoe mensen zich hierna gaan gedragen. Honderden (zo niet duizenden) pillen in mijn handen gehad. Injecties in arm of bil, waarna iemand direct versuft. Vrijwillig of anders onder dwang.

Gesprekken diep en oppervlakkig op opname afdelingen, separeercellen en bij mensen thuis. Met kind, jeugd, volwassenen en bejaard. In de ochtend, de middag en de nacht. Angst, paniek, dwang, stress en vooral heel veel verdriet.

Gek doen, normaal zijn. Veel sigaretten en slechte koffie. De psychiatrie is een doolhof waar je bijna niet meer uitkomt en waar agressie vaak aan de orde van de dag is.

Ook veel gelachen en diepe verbondenheid gevoeld, maar dat laatste mag eigenlijk niet

Er moet professionele afstand zijn. Want anders…

Ik heb altijd geloofd in verbinding. In professionele vriendschap, warmte en nabijheid. Stilte en verwondering. In de kracht van de mens en het mogen falen. De moed om het steeds weer te proberen heeft mij heel vaak diep geraakt.

Ming die op de meest traumatische manier per vliegtuig en boot van China in Nederland terecht kwam, verhandeld. Ik zie haar nog voor me in de separeer waar ze in haar eentje Engels heeft geleerd.

Mijn vriend T die ik op de adolescenten afdeling ontmoette. Het jarenlange misbruik door broer moest verzwegen worden, wat zou het dorp wel niet van hen vinden, de dokters familie. Niks trauma: een draaideur patiënt met schizofrenie. Totdat mijn vriend T voor het laatst werd gezien op het spoor met zijn koptelefoon in zijn oren.

En Mo, ex kindsoldaat uit Siërra Leone, keek altijd omhoog naar de bomen wanneer we een wandelingetje maakten over het terrein van Reinier van Arkel in Vught. Paranoïde psychose… Of zaten er daar waar hij vandaan kwam echt mensen (de vijand) in bomen en probeert hij zich te beschermen?

Aan trauma hadden we even niet gedacht…

Ik kan nog wel even doorgaan en in plaats van vragen ‘wat er met jou aan de hand?!’ vraag ik liever ‘wat is er met jou gebeurd?’ Antwoord geven is niet het meest belangrijk. In de vraag zit de uitnodiging om er te zijn. Pauze te nemen. Op adem te komen en verbinding te maken. En ja, in liefde. Dat is zeker geen verboden woord! En verhalen ontstaan — en herstel een logisch gevolg.

Safety IS the treatment!’ [Dr Stephen Porges]


Anneke Sips heeft het Network Yoga Therapy en The Yoga Therapy Conference opgericht en is een bruggenbouwer in yoga en gezondheidszorg in Nederland. Ze start een online Compassion Based Yoga Therapy programma voor iedereen die voor andere mensen zorgt. Lees hier meer info.

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Goed stuk wat zou het mooi zijn als er daadwerkelijk iets mee gedaan kan worden.
    Zoveel zelfdoding door psychiatrische medicatie.
    Maar wie kan de farmaceutische industrie aanbranden leggen.
    Vertellen psychiaters nog wel over traumasporen het boek van prof dr Bessel van der kolk.
    Nee medicatie medicatie en herstellen doe jezelf als je bijna verwoest bent door de medicatie.
    Je moet wel heel sterk in je schoenen staan om dit te veranderen de meeste psychiatrische patiënten overlijden dan ook eerder.
    Peter c gotzsche spreekt al over dodelijke psychiatrie.

    1. Ja zeker dat in de psychiatrie men heel snel klaar staat met medicatie. Het onderdrukt maar lost de problemen niet op. Zelf in de jaren 80 mee gemaakt dat bij opname in psychiatrisch kliniek ( waar een heel autoritair bewind was van psychiaters en verpleegkundigen ), ik achter gesloten deuren zat, en ik meende op een gegeven moment medicatie weigerde, totaal niet agressief was maar heel veel last had van bijwerkingen van het middel Haldol en daar al een traumatische ervaring mee had gehad van totale spierverstijving / verkramping, helaas mijn weigering
      werd niet geaccepteerd door de leiding en de volgende dag na ontwaken op bed, gelijk door 2 verpleegkundigen platgespoten met Haldol. Dat zal ik nooit vergeten. Met deze nieuw wet overheerst bij mij weer de angst dat heden ten dage anderen weer zoiets kan overkomen – Ongewild platspuiten / of medicatie onder dwang moeten innemen voelt als een aanranding / verkrachting van je lichaam. Dr. Philipe Phinel – arts eind 1700 en voorloper van psychiatrie – zei destijds al – ** Genezing van patiënt komt van binnen uit. Lichaam en geest gaan samen – Als de therapeut veilige ruimte creëert, kan de genezing ontstaan. Luisterde naar zijn patiënten en gaf hun tijd en aandacht. Nu wordt er snel een diagnose gesteld en medicatie gegeven. Jammer ook dat zorgverzekeraars in het geheel van de zorg een te grote aandeel hebben met bepalingen wat wel en niet mag of kan voor hulp aan cliënten. Bezuinigingen hebben helaas de overhand. Niet de mens telt maar de financiën.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *