Hoi Larinda,
Ik ben een dertiger en voel me volledig vastlopen in het leven. Vorig jaar ben ik met een burn-out uitgevallen. Waarschijnlijk een opstapeling van depressies, teleurstellende schoolervaringen, weinig aansluiting, weinig zingeving, mijn kwaliteiten niet kwijt kunnen in werk, verschillende nare ervaringen, eenzaamheid en als klap op de vuurpijl mijn laatste werkervaring, waar een onveilige werkcultuur heerste.
Ik herken mezelf in ADHD en kenmerken van hoogbegaafdheid. Er is een persoonlijkheidsstoornis gediagnosticeerd. Mijn leven voelt als een bore-out, en ondanks veel (te veel?) zelfonderzoek en ontwikkeling, lijk ik steeds verder van mezelf af te komen staan en verstrikt te raken in mijn hoofd en alles wat daar speelt.
Ik besef dat het me zou helpen om weer ‘geprikkeld’ te worden door het leven, bijvoorbeeld door een leuke baan. Maar de motivatie voor wat dan ook is al zo lang weg.
Ik heb het gevoel totaal geen grip meer te hebben, en verlies mijn vertrouwen in een betere toekomst elke dag een beetje meer. Ik wil de balans vinden tussen uitdaging en ontspanning (een klein beetje stress is me op het moment al/nog teveel), beter met mijn emoties leren omgaan, weer beter voor mezelf zorgen, weer nadenken over waar ik heen wil in het leven, verbinding ervaren en intens mijn leven leven.
Ik loop bij de ggz, maar vind het lastig me daar begrepen te voelen. Als ik over neurodivergentie of hoogbegaafdheid begin, krijg ik het gevoel dat ze niet begrijpen dat dat ook impact heeft op wat ik nodig heb. Het is ook lastig als psychische kwetsbaarheden verweven zijn met zingevingsvragen en existentiële vraagstukken.
Ik weet niet zo goed meer waar te beginnen en hoe dit te doorbreken.
Heb jij ideeën over hoe ik hieruit kan klimmen, en waar ik het beste kan beginnen?
Alvast heel erg bedankt voor je antwoord.
