Main content

Vraag

Ik heb al een aantal jaar zware depressie m et suïcidale klachten door veel meegemaakt van jongs af, en ernstige lichamelijke  klachten van migraine tot hernia en andere zenuwpijnen waarna ik ook paniek aanvallen kreeg en constante angst voor weer meer pijn. Sinds paar maanden begon ik steeds sigarettenlucht te ruiken. Dit triggert migraines die vreselijk ondraaglijk zijn, terwijl er niemand vlakbij rookt.

Nu heb ik sinds een week of 2 dat ik denk een grote bromvlieg in me ooghoek te zien vliegen, als ik die richting opkijk is er niks te zien.

Heb of krijg ik een psychose?

Antwoord

Door je verhaal heen lees en interpreteer ik hoe in de knel je zit en dat er maar weinig echte ondersteuning is voor je. Wat lastig en ingewikkeld, helemaal als het al zover terug gaat in je leven.

Ik snap dat je bang bent voor nóg een ziekte, of label, of ontwrichtende situatie. Dat is zo niet helpend als je ook psychotisch zou worden.. En ik kan je goed volgen dat je daar angstig voor bent. En dat klinkt door in je vraag.. Het is toch niet zo dat? ..en dan een verschrikkelijk beeld.. en of ik dan wil duiden of dat beeld die naam heeft of niet.

Dat je extra dingen ziet of waarneemt, dat zou kunnen. En dit zien als extra informatie die juist jou iets wil meegeven, ook al gebeurt dat met vervelende dingen, dat is hoe ik er het liefst naar kijk. Dat zou ik je willen meegeven, dat je elke ervaringen met vertrouwen aan kan gaan.

Dat je gebruik maakt van extra zintuigelijke ervaringen, omdat deze juist in symbooltaal of aparte ervaringen je een stap verder willen helpen, omdat het op de gewone manier, in het gewone leven niet lukt. Dit is een enorme aanname van mij en nergens wetenschappelijk terug te zien. Toch geloof ik erin dat de natuur allerlei mechanismen heeft, om een levend wezen ergens mee om te kunnen laten gaan. Instincten die te maken hebben met vechten, vluchten, bevriezen. Dissociëren (uit je lijf gaan) en associeren (verbindingen leggen ) het kan er allemaal bij horen. Het is een hele puzzel om door al die vervelende ervaringen heen, uit te komen op een plek waar je achteraf kan zeggen: gelukkig, het is voorbij en het is allemaal niet voor niets geweest. Niet iedereen zal die plek kunnen bereiken, maar deze plek is er wel. En je kan er komen, met hulp van anderen.

Ik hoop dat je, wat er ook gebeurt, dit soort fenomenen zonder angst kan aangaan. Er nieuwsgierig naar zijn en dat je eventueel met iemand dit kan gaan 'bestuderen' of reflecteren en er samen voor zorgen dat je iets nuttigs kunt doen met deze ervaringen. Je hebt bijvoorbeeld bureau stemmen horen en stichting Weerklank, geen idee of ze dit soort verhalen ook kennen. Erover praten en je verhalen opschrijven en delen? Dat kan erg goed werken in het leren erkennen wat er is en er mee leren omgaan.

Ook raad ik je aan om zoveel mogelijk werkelijke dingen te ondernemen. Contacten aangaan, wandelen, acties, lekker koken, nou ja, wat maar bij je past. Hoe meer je leeft en al je zintuigen gebruikt, hoe minder je kan afdwalen met een afdwalend hoofd. En ook hier weer, ik besef me hoe moeilijk dat is, als je al een heel leven op achterstand staat, door situaties die gebeurd zijn, maar waar je als kind niet voor hebt gekozen.

Tegenwoordig is er meer aandacht voor trauma. Probeer eens met je GGZ ondersteuner te onderzoeken op welke wijze hier wél aandacht voor kan zijn. Zoek eens op David van den Berg, hij heeft aangetoond dat het wel goed kan, traumaverwerking, ook voor mensen die gevoelig zijn.

In ieder geval, heb je deze mail gestuurd en daar mag je tevreden mee zijn. Dank je wel voor deze vraag en het digitale contact. Je zult dat vast en zeker ook op andere momenten kunnen doen in het echte leven.

Succes daarmee! Jeroen

Beantwoord door: Jeroen Zwaal op 2 augustus 2019
  • Deel deze pagina: