Antwoord
Beste Y.,
Dank je wel voor je vraag!
Wat je vraagt is begrijpelijk en menselijk. Je zoekt geen sensatie en geen schuldige. Je zoekt samenhang, betekenis en rust. Dat is een heel legitieme wens van een vader die zijn kind heeft verloren.
Het klopt dat privacy ook na overlijden blijft gelden. Dat is het uitgangspunt in de wet. Medische gegevens zijn van de patiënt en niet automatisch van nabestaanden. Artsen en instellingen zijn daar streng in, vaak ook uit angst om fouten te maken. Dat verklaart waarom je tot nu toe nul op het rekest kreeg. Niet omdat jouw vraag ongepast is, maar omdat het systeem zo werkt.
Tegelijk is het niet zwart-wit. Er zijn wel degelijk mogelijkheden. Als jouw dochter jou tijdens haar leven expliciet toestemming heeft gegeven om haar dossier in te zien, schriftelijk of aantoonbaar mondeling, dan kun je dat alsnog gebruiken. Als die toestemming er niet is, kan een nabestaande inzage krijgen als er een zwaarwegend belang is. Rouwverwerking en het zoeken naar rust kunnen daaronder vallen, maar dat moet je goed en rustig onderbouwen.
De route loopt meestal via een schriftelijk verzoek aan de Raad van Bestuur van de ggz-instelling waar ze was opgenomen. Niet via de behandelaar. In dat verzoek benoem je dat je inzage vraagt als vader en nabestaande, met als doel verwerking en begrip. Niet om te oordelen. Niet om te procederen. Die toon is belangrijk. Hoe neutraler en zorgvuldiger, hoe groter de kans dat men meebeweegt.
Soms wordt er gekozen voor gedeeltelijke inzage. Bijvoorbeeld alleen opnameverslagen, ontslagbrieven en behandelplannen, zonder persoonlijke notities. Dat kan al veel duidelijk maken. Het is niet alles of niets.
Als een instelling blijft weigeren, kun je advies vragen bij een klachtenfunctionaris of een jurist gespecialiseerd in gezondheidsrecht. Niet om te vechten, maar om te laten toetsen of de weigering terecht is. Soms helpt het al dat er iemand meekijkt.
Een eerlijk en lastig punt wil ik ook benoemen. Inzage geeft soms rust, maar kan ook nieuwe pijn openen. Dossiers zijn vaak kaal, technisch en afstandelijk. Ze doen zelden recht aan wie iemand was. Het is belangrijk dat je daar mentaal ruimte voor houdt, zodat het niet opnieuw traumatisch wordt.
Waarom is het systeem zo streng? Omdat men privacy wil beschermen, ook tegen goedbedoelde blikken. Dat is de rationale. Of die altijd helpend is, daar kun je vraagtekens bij zetten. Maar het verklaart de weerstand die je ervaart.
Je verlangen om je lijden draaglijker te maken is volkomen terecht. Of het dossier dat gaat doen, weet niemand vooraf. Maar dat je die vraag stelt, is niet vreemd en niet ongepast. Het hoort bij rouw die verder wil dan alleen overleven.
Hope this helps,
Greetz Jim
Beantwoord door: Jim van Os op 21 januari 2026
