Main content

Vraag

Misschien hoor ik u niet lastig te vallen. Toch trek ik de stoute schoenen aan:

Mijn zoon heeft vanaf zijn zesde last van stemmen en plaatjes die allemaal met de dood te maken hadden. Hij is nu bijna 18. Wij hebben altijd de relatie gelegd dat dit is ontstaan na een voor hem traumatische ervaring. Hij dacht dat hij doodging door (denken wij) een heftige reflux aanval. Het benam hem de adem en hij dacht dat hij stikte. Hij riep letterlijk ‘help mama help mama ik ga dood!’.

In de loop der jaren heeft onze zoon ( en wij ) met zijn stemmen leren omgaan. Toen hij jong was was dit best een belasting voor hem want het was eng, vooral het thema. Daarnaast is het is wel erg vermoeiend. De laatste anderhalf jaar zeggen de stemmen continu dat hij niet zijn best mag doen zodat hij nooit kan bereiken wat hij graag wil. Hij vind het moeilijk hier over te praten want het geeft hem hetzelfde angstige gevoel als het thema dood. Gisteren begon ik er over en dan rollen er 2 tranen uit zijn ogen over zijn wang. Ik denk dat het met elkaar in relatie staat. Hij heeft ook tics, toch denk ik niet aan gilles de la tourette. Daarnaast doet hij het op vele levensgebieden goed. Hij zit op het VWO, hij kan goed sporten, heeft een leuke groep mensen om hem heen en iedereen mag m graag. Op stap, roken en alcohol vind hij niks maar dan halen zijn vrienden voor hem een pak jogi drink oid. Kortom hij wordt veelal geaccepteerd hoe hij is. Toch beïnvloeden die stemmen hem heel erg, hij wordt er doodmoe van en het gaat ook ten kostte van zijn schoolprestaties alhoewel hij toch gewoon ieder jaar, zij het op t nippertje over gaat.

Sinds kort gebruikt hij concerta waardoor het iets minder druk is in zijn hoofd. Wat kunnen wij doen om hem zo goed mogelijk te helpen. Ik gun m zo Zijn rust in zijn hoofd. Onze zoon wil wel medicatie maar geen medicatie die zijn sportprestaties negatief kunnen beiinvloeden, dit is zijn grote uitlaatklep. Verder is hij een jongen met een groot gevoel voor humor, hij treedt niet op de voorgrond, maar desalniettemin geniet hij van veel dingen. Hij is niet depressief, ook nooit geweest alleen periodes van angst waar we met zijn allen door heen golfden. Hij zegt nu niet angstig te zijn, hij luistert niet naar de stemmen toch zie je hem hevig geëmotioneerd als we het er wel over hebben.

Groet van een moeder

Antwoord

Beste C,

Het is altijd moeilijk om een passend advies te geven over iemand die ik niet zelf heb gesproken. Iedereen is immers anders. Je geeft een duidelijke beschrijving van de ervaringen van je zoon. Ik heb daarbij de volgende overwegingen. Het gaat er niet zozeer om of iemand stemmen hoort (dat komt best bij veel "normale" mensen voor), maar of hij of zij er last van heeft, en of het het dagelijks functioneren beïnvloedt.

Zoals je beschrijft heeft je zoon er inderdaad last van, en dan is de volgende vraag of er al pogingen zijn gedaan om hem daarbij te helpen. Hij gebruikt Concerta, maar betekent dat ook dat hij wordt behandeld voor adhd door een psychiater of een psycholoog? En zo ja, is het horen van stemmen, de hinder die hij daarvan heeft, en hoe hij daar zelf tot nu toe mee om is gegaan, een onderwerp van gesprek geweest? Medicatie is een manier om psychotische verschijnselen te behandelen, maar (cognitieve) psychotherapie kan ook effectief zijn. Combinaties van medicijnen zijn niet altijd gunstig, en het heeft denk ik de voorkeur om eerst andere benaderingen te kiezen. Kortom: dit aspect van zijn klachten moet grondig worden onderzocht en dan gericht worden behandeld.

Vriendelijke groet, Ralph Kupka

Beantwoord door: Ralph Kupka op 15 juli 2017
  • Deel deze pagina: