Main content

Vraag

Mijn buurjongen heeft momenteel last van waanideeën, is erg verward en heeft zelfmoordneigingen. Ik denk dat hij een psychose heeft. Ik heb het hier ook met zijn moeder over gehad. Hoe kunnen wij hem helpen?

Antwoord

Dank je wel voor je zorgen, je vraag en de praktische insteek.

Overleg met zijn moeder om met elkaar een afspraak te maken, waarin je heel rustig met elkaar gaat zitten en samen je zorg deelt met hem. Gebruik dat moment met 'sorry' en probeer hem zonder te oordelen uit te leggen, dat je ergens wel voelt dat je terecht zorgen hebt. Je kan het ook subtiel doen door een kaartje te sturen met het aanbod van steun wat je passend vindt.

Dan zal hij ofwel weg willen draaien, omdat hij zich doorzien voelt (gezichtsverlies), of hij zal zich gesteund voelen (erkenning krijgen en steun voelen), of een combinatie hiertussen (eerste reactie ontkenning, latere reactie, figuurlijk zijn hand die om hulp vraagt).

Wat het ook is, je hebt je zorg dan gedeeld en je steun aangeboden. En houd het zo klein mogelijk. En je zorgt voor jezelf, want veel meer kan je niet doen.

Joh, als er iets is, hier heb je m'n nummer, de thee staat voor je klaar, je kan altijd bij me terecht, of iets dergelijks. Of andersom: en mag ik jou ook vragen om hulp? Ik heb een klusje thuis wat me maar niet lukt. Kan jij dat? Jongeren zijn tegenwoordig zo slim met apparaten en aansluiten van wifi enzo. Dus maak gebruik van zijn talenten.

Jullie relatie is veel belangrijker dan het mogelijke probleem. Want zonder goede band, los je problemen niet op samen.

Nu beschrijf ik bovenstaande vanuit een normale situatie waar je buurjongen nog voor rede vatbaar is. Als hij al echt zo is afgegleden in ziekte, dan is er veel meer nodig. En die verantwoordelijkheid ligt vooral bij zijn ouders of bij zijn moeder in dit geval én bij professionals jeugdzorg en/of GGZ. Dan is het meer gelijkwaardig je zorg uitspreken en zijn moeder aanraden naar de huisarts te gaan, om advies te vragen. Om vervolgens de POH in te schakelen voor een driegesprek met haar zoon erbij. Als dan meer zorg nodig is dan kan er een doorverwijzing komen. Al zeg ik er wel bij, dat het aan zijn moeder en buurjongen is of ze ervaren of deze mogelijke geboden zorg echt hetgeen is waar deze jongen behoefte aan heeft, want er gaat veel mis in de zorg en dan geloof ik meer in oprechte steun uit de naaste omgeving, dan aan gefragmenteerde zorg die het te druk heeft met zichzelf, om het maar even ongenuanceerd te zeggen. (Met alle respect voor alle hulpverleners die wél onder de huidige werkomstandigheden nog steeds positief verschil weten te maken.)

Hartelijke groet,

Jeroen

Deze vraag is gesteld door een vrouw in de leeftijdscategorie 34
Beantwoord door: Jeroen Zwaal op 11 maart 2020
  • Deel deze pagina: