Main content

Vraag

Ik heb een bipolaire stoornis en sta nu bijna vier jaar onder hevige druk en dus veel stress (stalker, kinderen mishandeld, rechtszaken ex-partner, verslaafd). Ik ben er nog niet, maar er zijn positieve uitspraken geweest in de rechtbank.

Ik voel mijzelf wel eens wankelen, maar ik blijf ondanks dat staan. Ik ben ook tussentijds achterdochtig en heel erg bang. Dat laatste ook met de reden dat mijn kinderen terug moeten naar mijn ex-partner. Maar ik red mijzelf wel. Ik ben alleen bang als er rust in de tent komt, dat ik instort / een manie krijg. Hoe kan ik dat voorkomen? En rust en regelmaat inbouwen? Ik heb maar een klein netwerk en een puberende dochter en een autistische zoon, die beiden getraumatiseerd zijn. Hoe kan ik voorkomen dat ik doordraai?

 

Antwoord

Goeie vraag en wat spreekt er een kracht uit en vooruitziende blik, wat maakt dat dit gaat gebeuren. Dus beslis dat maar. Met een zin als deze, of eentje die goed bij je past:

"Ik kijk vooruit en ik ga niet doordraaien. Ik neem de tijd en ik heb alle tijd om door me heen te laten gaan wat door me heen moet gaan, maar ik doe het op mijn manier, in mijn tijd, in mijn tempo."

Dan een toevoeging:

"Ik ben er voor mijn kinderen, ik ben er voor ze. En ik ben er voor mezelf. En ik ga leren om mezelf op 1 te zetten en ruimte te maken voor mezelf."

Dit laatste kan je gaan oefenen, door anderen in je netwerk te vragen even jou wat te ondersteunen, zodat je even quality-time mag nemen van jezelf, dat is iets anders dan rusten.

Tijdens het lezen kreeg ik meteen een oefening. Als je rechtop staat en je ontspant, wat wil je lijf dan doen? Wil het bewegen? En ga je tegen die beweging in, omdat het ongewenst is? Je wil niet doordraaien, dus wellicht draai je van links naar recht met je romp en van rechts weer naar links, heen en weer. En als die kracht groter en groter wordt, dan wordt het verzet groter, het wiegen groter, zodat je ineens los moet laten en als een grote tol ineens over de vloer spint.

Zo zie ik het voor me. Je kan ook ontspannen staan, je intuïtieve beweging volgen en  een draai maken, 360 graden, dan weer wat afremmen en dan sta je weer op het zelfde punt. Met minder weerstand en met meer beweging en eigen regie heb je wel gedraaid maar ben je niet doorgedraaid. Dus draai gefaseerd vooral wel een beetje door. Draai maar helemaal om en volg die beweging tot je weer zicht hebt op waar je eerder naar kijk. Aanpakken, loslaten, meebewegen, opnieuw weer kijken en weer aanpakken. dat is een vorm die je op alles kan toepassen.

Je hoeft niet alle ballen in de lucht te houden, leg er gerust een paar op de grond, je weet ze wel te vinden en rollen hooguit nog een stukje. Maak van 'ik red mezelf'naar richting 'ik ben mezelf' en waar ik voel dat ik niet mezelf ben, ga ik hulp vragen en mogen mensen met me meedragen wat ik niet alleen hoef te redden.

Wauw, knap dat je hier zo doorheen komt. Je red het samen wel:)

Jeroen

Deze vraag is gesteld door een vrouw in de leeftijdscategorie 38
Beantwoord door: Jeroen Zwaal op 17 juni 2020
  • Deel deze pagina: