Main content

Vraag

Ik ben nu vijf jaar psychose vrij. Ben nooit opgenomen, korte psychotische episode gehad. Uitbehandeld onder controle van huisarts.

Na een brand, oplichting, een ongeluk met blijvend letsel heb ik nu een grote restschuld. Ik heb aanvraag gedaan bij schuldhulpverlening. Ik sta nog steeds en heb weer veel lieve vrienden en het gaat goed met mij. Psychose voelt als levenslang, Vaak onbegrepen door andere wat je over komen is. Men denkt dat je gek bent.

Mijn psycholoog zegt dat ik nooit meer kan terugkeren op oude niveau in het werk. Blijvend hersenletsel, niet meer kunnen functioneren onder hoge druk.

Ik wil uit de schulden. Wat is er nog mogelijk in welke functies? Hoeveel uur? Zijn er instanties die dit kunnen testen? Ik wil graag weer aan de slag.

Antwoord

Zohee, da's een hoop ellende achter elkaar, bizar joh.

Punt 1, een psychiater die dat zegt, met alle goede zorgzame bedoelingen wellicht.. daar kan ik me heel erg boos over maken. Hoezo kan hij dat overzien? Beseft zo'n psychiater hoe hij de grond onder je voeten wegveegt en alle perspectief wegneemt?

Ik vind het beperkend en oordelend. En niemand kan weten hoe veerkrachtig iemand is en tot welke prestaties iemand in staat is na een hoop ellende. Ik vind dus dat zoiets nooit gezegd mag worden, ook al is het misschien waar. Het gaat juist om iemand na zoveel nood, weer kracht mee te geven en hoop en perspectief.

Wat iemand wel kan meegeven is een pleidooi over herstel. (Zie ook deze pagina) Over het leren je oude ik los te laten en te dealen met deze nieuwe werkelijkheid en te leren hoe je een kwetsbaar deel van jezelf zo kan integreren dat het er mag zijn, dat het een plek heeft en dat je zelf een plek hebt hervonden in je leven en in de wereld.

Psychose meemaken is niet alleen ontwrichtend, het geeft ook een verdieping in het leven, al was het maar dat je ontdekt dat je niet alles kan beheersen en controleren.

Hoezo blijvend hersenletsel? Is er los van psychose dan ook hersenletsel ontstaan (NAH)? Dat lijkt me ook pittig dan. Een psychose kan inderdaad ook invloed hebben op cognitieve functies, al is het brein gelukkig ook 'neuroplastisch' en kan het met oefenen en nieuwe ervaringen, nieuwe routes aanleggen.

Allereerst zou ik het aan de slag gaan heel serieus nemen, want zelfs door je woorden heen lees ik een enorme drive. Dat zal een goeie uitlaatklep zijn en ervoor kunnen zorgen dat je weer houvast en zin ervaart in het leven. Tegelijkertijd is het ook meteen de grootste les en valkuil, hoe kan je er weer voor gaan én je grenzen respecteren die je lijf je ongetwijfeld zal aangeven. Dat zal je moeten ondervinden, wat nog wel lukt en wat niet. En dat is een rouwproces dat ook aandacht van je vraagt. Vraag daar zeker ondersteuning bij, want rouwen kan je niet echt alleen doen, dat is zwaar verdriet dat vaak pas loskomt als iemand anders een deurtje voor je open zet en het er uit mag komen.

Gezien je opgelopen schade, kan je in een traject komen van schuldsanering komen? Dan is het vier jaar op een houtje bijten, maar dan ben je wel van alles af. Dan is het dus zaak een masterplan te maken van een jaar of tien, ook om voor jezelf het geduld te bewaken dat wat je in een relatief korte tijd hebt verloren, dat je daar heel veel jaren over mág doen om weer vaste grond onder je voeten te hebben op alle levensgebieden.

Over je laatste vragen.. ik heb studenten gecoacht die 100% waren afgekeurd en dus geen belasting aan zouden kunnen en toch weer aan het werk konden, omdat ze van hun kwetsbaarheid hun kracht maakten. Dus meten hoeveel je aankan en hoeveel uur, dat is te lineair gedacht. Je hebt een orkaan van ellende overleefd, hoe meet je dat? Je bent zelf je beste meetinstrument. Ga het aan, voel wanneer je over je grenzen gaat, leer ervan, doe stapjes terug, en daag jezelf weer uit. Ga op zoek naar alles wat energie geeft in plaats van neemt en wie weet waar je uitkomt in werk. Wie weet wil je wel een hele andere kant op. Weet ook dat je met deze lastige ervaringen een voorbeeld kan worden voor mensen die in de put zitten (bijvoorbeeld met schulden), op het moment dat jij het meeste weer op de rit hebt. Er zijn trajecten waar je deze ervaringen kan leren inzetten voor anderen. Dan krijgt levenslang ineens een heel andere lading. Levenslang passie!

Tot slot, mijn prille begin was ooit in 1998 2 uurtjes per week koffie schenken bij een jongerenopvang plek. Ik koos dit omdat het achteraf gezien iets was waar mijn hart lag. Later in 2011 na mijn laatste crisis, begon ik ook met 2 half uurtjes in de week werken. Klein beginnen en stapelen van kleine succesjes en daar tot op mogen zijn, supporters vinden die je hierin bevestigen.. Ruimte en vertrouwen krijgen van collega's. Een privésituatie waar ik me gesteund voel. Dat maakte in de loop der jaren veel mogelijk. Meer dan menig psychiater heeft kunnen voorzien in mijn periode van crisis.

Heel veel succes ermee

Beantwoord door: Jeroen Zwaal op 20 mei 2019
  • Deel deze pagina: