Main content

Vraag

Mijn vraag betreft onze zoon inmiddels 30 jr en de laatste 8 jaar in crisis. Onze zoon is gediagnosticeerd met PDD Nos en retardatie. Hij heeft lang beschermd gewoond en heeft daar veel vaardigheden en zelfredzaam opgebouwd. Door taalspraakproblemen en zijn autisme is interactieve communicatie beperkt. Hij kan niet lezen en schrijven, maar kon zich altijd redelijk redden. Had een eigen dagstructuur en was geestelijk en lichamelijk een redelijk evenwichtig persoon. Tot 2010 toen hij in crisis kwam door de vele veranderingen op leef, werk en woongebied.

Hypothese is dat hij is overvraagd en in psychose is geraakt. Wij zelf dat hij een trauma heeft opgelopen en vandaar uit ptts. Er is toen therapeutisch gestart met seroquel, alprozolam, lorezepam. Omdat dit niet effect had en onze zoon steeds meer angst vertoonde en door de rsmen heen brak, hebben zij de dosering alsmaar verhoogd. Hij werd gesloten en de angst em gedragsproblematiek werd alsmaar erger. Vele malen moest hij verhuizen, want hij heeft immers geen woonrecht. In 2014 hebben wij onze zoon naar huis gehaald en geprobeerd de vele medicatie af te bouwen

Er was inmiddels niets meer over van de mens die hij was. Al zijn redzaamheid, vaardigheden en levenskwaliteit was weg en veranderd in 24 uurs afhankelijkheid

Incontinentie was ontstaan en heel langzaam lukte dit met een zorgverlener te verandeten in alleen nog de nacht. De afbouw van medicatie zorgde door ontwenningsverchijnselen en het niet kunnen communiceren tot heftige gedragsproblematiek

In 2017 lukte het ons als ouders niet langer om hem thuis te houden.

Meerdere malen beschadigde hij zichzelf en omgeving. Van 2017 tot heden is hij inmiddels al weer 3 keer verhuisd.

Wij vermoeden dat het niet hebben van een vast integraal team en een vaste plek de situatie alleen maar verergert

Daarnaast wordt er voortdurend gewerkt om gedrag beheersbaar te maken met lorezepam. Het lukt niet om zijn gedrag te stabileren vanwege rebound.

Hij heeft ontzettend last van geluiden, gevoelsleven, zoals aanraken en verzorgen, angst en paniek. Wij zijn ten einde raad en zijn nu wel in gesprek met ver. Inclusie en zorgkantoor. Hoe kunnen wij de nadelige gevolgen van de vele jaren benzodiazepinen voor hem beperken en leefbaar maken?

Hoe kan hij hier zo snel mogelijk van af komen en hoe lang blijven deze ontwenningsverschijnselen aanhouden? Bedankt voor uw aandacht en hoop dat u kunt helpen om de levenssituatie van onze zoon te verbeteren.

Antwoord

Beste P,

Een benarde situatie. We krijgen hier veel verhalen over mensen wiens fragiele evenwicht, opgebouwd over vele jaren in de jeugdggz, waar vaak meer kan en mogelijk is, wegraakt bij de woon/werk/zorg-transitie naar de volwassen leeftijd.

Het is niet alleen een kwestie van de medicatie denk ik, het is de medicatie en de context, en het is moeilijk om de twee en hun wederzijdse effecten uit elkaar te houden.Inderdaad is vaste structuur en vast personeel cruciaal.

Wat soms kan helpen is het Centrum voor Consultatie en Expertise - of hebben die de zaak al onderzocht inmiddels?

Om de benzo's aan te pakken dient er een minimaal stabiele situatie te zijn. Eventueel kan er afbouw plaatsvinden onder de paraplu van een ander middel maar daar kan ik zo geen rationeel advies over geven en zal toch ook vooral een kwestie van trial and error zijn....

Sorry dat ik niet explicieter kan zijn...

Heel veel succes, Jim

Beantwoord door: jim van Os op 7 januari 2019
  • Deel deze pagina: