Main content

Vraag

Hallo Jeroen,

Mijn zoon is psychosegevoelig en heeft tussen 2012 en 2018 ook al 5 psychoses gehad. Zit nu momenteel in zijn 5de en wordt deze maand 25 jaar. Ik heb reeds heel veel opgezocht op het internet. Jullie website biedt ook een schat aan nuttige en hoopvolle info! Ik ben er sinds vorige psychose (december 2016) rotsvast van overtuigd dat hij van die medicatie af moet, want die doet hem blijkbaar meer kwaad dan goed. Hij neemt steeds heel trouw zijn medicatie en is de moed nu helemaal aan het verliezen door weeral een psychose te hebben. Op 2 jaar tijd nu reeds zijn 3de ! Als hij uit de psychose is, functioneert hij steeds weer normaal. Stress en onverwerkte gevoelens zijn zijn grote boosdoeners. Ik las over dopamine supersensitiviteitsyndroom en geloof echt dat hij door nu bijna al 6j. antipsychotica te slikken, steeds meer psychoses maakt. Ik wilde met zijn vaste psychiater hierover praten en gaf aan dat ik geloofde in langzame afbouw in de (nabije)toekomst, maar de dokter brak dit volledig af en wil ook niet helpen bij de afbouw. Kunt u raad geven als ervaringsdeskundige? Alvast bedankt vanwege een hopeloze moeder

Antwoord

Dag Debosi,

Omdat je je echt richt op mijn ervaringsdeskundige rol, pak ik mijn eigen ervaring er ook maar meteen bij.

Op mijn 18de wisten ze het ook niet, schizo-affectief of toch iets anders? Omdat ik volledig bleek te herstellen viel de schizo variant af.

25 jaar later zie ik bij mezelf vooral: hooggevoelig en daarmee kwetsbaar én een persoonlijk ontwikkelingsproces waar de GGZ niets mee kon. Vanuit een ander perspectief: spiritueel dus, al is dat ook een zweefwoord.

Ik voel aan alles in je verhaal dat je als moeder dit ook zo ervaart over je zoon.

Tegenover een dokter, wordt hij patient, maar hij is veel meer dan dat.

Ik zou samen met je zoon bespreken

1) zullen we samen een behandelaar zoeken die wel de weg naar herstel ondersteunt zoals uw zoon dat wil?

2) een second opinion aanvragen bij een andere psychiater?

3) wat zijn de redenen dat deze psychiater dit niet wil aangaan? Hoe kom je samen tot gedeelde verantwoordelijkheid?

4) moed verliezen heeft ook met de plek te maken. Welke gezonde plek kan voor en door je zoon gecreëerd worden? Met jou als supporter?

Welk nabij toekomstperspectief biedt houvast? Hoe creëert hij dat zelf? Wat wenst hij zichzelf toe? Ga samen dit verbeelden in een mooie tekening of iets dergelijks. Maak het zichtbaar en concreet.

En welke rol kan mag of moet medicatie hebben in dit toekomstbeeld?

Tot slot: het is van belang om met elkaar (met behandelaar) eenzelfde doel na te streven en dat vooral uw zoon leert vechten voor zijn plek en zijn lijf en zijn toekomst, met u en anderen aan zijn zijde. Support hem daarin, maar neem het gevecht niet over. Dat zal vast weer moed brengen.

En ongetwijfeld kan hij zelf gaan ontdekken hoe hij zijn gevoeligheid de baas kan worden en op den duur minder afhankelijk worden van medicatie.

Kortom, blijf er met elkaar in geloven en zoek mensen die deze hoop bekrachtigen met vertrouwen!

Groet Jeroen

Beantwoord door: Jeroen Zwaal op 4 mei 2018
  • Deel deze pagina: