Main content

Vraag

Mijn moeder van in de zeventig heeft al meer dan 15 jaar last van wanen (afgeluisterd worden, boodschappen speciaal voor haar via de krant, complotten tegen haar).

Wij als familie hebben in het verleden meermaals geprobeerd haar te motiveren om hulp te zoeken, maar dat is nooit gelukt. Ze is extreem wantrouwend naar elke vorm van hulpverlening toe, en een gesprek erover leidt al snel tot ruzie.

Ik probeer het daarom maar gewoon te negeren, maar ik merk dat ik me schuldig voel dat ik niet meer doe.

Vorige week vertelde ze me dat iemand het huis was ingeslopen om haar te vergiftigen. Ik heb gezegd dat me dat erg griezelig lijkt maar dat er misschien een andere verklaring is. Vervolgens ben ik van onderwerp veranderd. Nu voel ik me rot, ook voor haar.

Hoe kan ik hier het beste mee omgaan?

Antwoord

Beste C.,

Je schrijft dat je je schuldig voelt dat je niet méér doet voor je moeder. Misschien helpt het om te beseffen dat je zo te lezen al heel lang alles doet wat in je macht ligt, maar dat het toch (om redenen die buiten jezelf liggen) niet lukt om je moeder te bewegen om hulp te aanvaarden.

Misschien geeft het rust om je erbij neer te leggen dat jullie het hierover niet eens zijn, en om de focus te leggen op een goed contact (of zo goed als mogelijk). Dat je niet met haar in discussie gaat over ‘de waarheid’, maar wel haar gevoelens erkent zal daar zeker bij helpen.

Een goed boek hierover is ‘Ik ben niet ziek, ik heb geen hulp nodig’, van Xavier Amador. Maar als je al zo lang meeloopt, ken je dat misschien al.

Ik neem aan dat haar huisarts wel op de hoogte is van de situatie? Zo niet, dan zou je je zorgen om je moeder met haar/hem kunnen bespreken.

Mocht je het prettig vinden om hier nog eens over door te praten dan kun je ons elke werkdag bellen.

Veel sterkte!

Heleen, Ypsilon

Deze vraag is gesteld door een vrouw in de leeftijdscategorie 35-50
Beantwoord door: Ypsilon op 2 september 2020
  • Deel deze pagina: