Thijs van Oeffelt werkt als psychiater bij BuurtzorgT. Hij heeft veel mensen gesproken met psychotische ervaringen. Hij volgt zelf nog een opleiding tot cognitief-gedragstherapeut. Hij heeft geen gepolariseerde mening over het wel of niet behandelen van psychotische klachten, of de manier waarop.
Hallo,
Ik heb nu een aantal keer een psychose gehad, maar het rare is dat ik niets meer van die perioden kan herinneren. Is dat normaal?
En ik heb ook zo de behoefte om te weten wat er gebeurd is en wat ik allemaal gezegd heb en gedaan. Vooral tijdens mijn opnamen.
Is het verstandig om dat uit te zoeken? De ggz zegt van niet en mijn omgeving wil niet terugkijken. Ik weet wel dat ik schade aan heb gericht, voornamelijk aan mezelf…
Dag I.,
Dank voor je bericht. Ik heb er een uitgesproken mening over, maar wil je wel zeggen dat ik hem niet goed kan onderbouwen met gegevens uit studies, dus hij is deels ook persoonlijk.
Ik zou willen weten wat er gebeurd is. Omdat het voor mij bijvoorbeeld iets zou betekenen als ‘moet ik doorgaan met medicatie?’ of ‘moet ik echt stoppen met drugsgebruik?’ of ‘moet ik het roer omgooien waar het gaat om stress/hoe ik nu leef?’ Maar dan moet ik ook wel weten wat de gevolgen van die dingen zijn.
Vaak zit er een soort ‘je behoeden voor trauma of schaamte-achtige gedachte achter’. Maar ja, als je niet weet wat er gebeurd is, dan ga je het zelf invullen. Of hoor je later flarden. Mij lijkt dat erger. En als ik bijvoorbeeld iemand onder behandeling heb die er tijdens een psychose een bende van heeft gemaakt in de buurt, vind ik dat heel relevant. Want dat wil ik met die persoon ook bespreken ‘moeten we misschien samen eens even langs bij de mensen die dit meegemaakt hebbben?’ Niet omdat je je overal voor moet verontschuldigen, maar wat onbekend is wordt door mensen ingevuld. Wat je toelicht, wordt minder ingevuld. Dus dingen zeggen als ‘ik had een psychose … ik dacht dat … wat we nu doen om dat te voorkomen is …. dit is overigens mijn casemanager, die kun je ook bellen als je nog eens twijfelt, maar dan gaan we het er dan wel samen over hebben’ of zoiets, werkt in mijn ervaring veel beter.
Veel spannender en onzekerder, maar als je het samen met iemand kunt doen wel waardevol. Dat laatste zou ik jou ook toewensen. Als dit echt is wat je wil en er is niemand, zoek dan eens een ervaringsdeskundige online, of bij een recovery college. Maar – en dat wil ik echt benadrukken – zet eerst dit op een rij. Voor mij denk ik dat het positief zou uitvallen, maar daar moet je wel echt eerst goed bij stilstaan:
– Waarom wil ik dit weten?
– Wat is de meest positieve uitkomst als ik het weet? Wat is de meest negatieve?
– Wat ga ik bij beide uitkomsten doen met (1) familie (2) vrienden (3) hulpverleners?
– Wat betekent het voor mij als ik dit ga doen maar geen antwoorden krijg?
Het is niet helemaal hetzelfde, maar dit foldertje gaat over wel of niet vertellen van psychische klachten aan anderen. Maar hoe het beschreven staat, geldt ook wel voor jouw vraag en de overwegingen die je wil maken.
Ik denk dat dat een eerste belangrijke stap is, en die moet je met iemand doen die met jou hiernaar wil kijken vanuit jouw perspectief, en mee wil denken wat het voor jou kan betekenen. Niet voor iemand anders.
Succes en sterkte,
Groet,
Thijs
