Main content

Vraag

Mijn zoon heeft schizofrenie, gebruikt geen medicatie en wil geen hulp. Parnassia kan of wil niets doen, maar ik ben wanhopig want hij is nu weer erg psychotisch.

Wat kan ik doen?

Antwoord

Wanneer je zoon psychotisch is, dan kan hij niet zelf beoordelen dat hij hulp nodig heeft, want het gebrek aan ziekte inzicht hoort bij het ziekteproces.

Wat hij nodig heeft is nabijheid, vertrouwen en rust en een plek waar hij met zijn verwarring geaccepteerd wordt. Waar hij ruimte krijgt om het verwarrende waar hij in zit, te laten landen. Waar mensen hem durven te volgen, ook al is hij onnavolgbaar. Wanneer je psychotisch bent, voel je meer dan alleen je eigen lijf en je eigen bewustzijn. Terecht dat je als moeder wanhopig bent, tegelijkertijd zal hij dit ook ervaren en zich wellicht wel net zo verantwoordelijk voor jou voelen als jij voor hem. Dat hoeft niet altijd zo te zijn, zo ging het wel in mijn eerste psychose, waar ik me verantwoordelijk voelde voor hoe mijn vader er aan toe was. Dat is een niet te dragen last, waar je ook in je eentje niet zomaar uitkomt.

Wat hij allemaal niet wil is een vraag om respect voor zijn eigen regie. Al deze weerstand is dus ook een kracht. Laat dat de beginsituatie zijn en respecteer dat. Daarnaast mag/heb je je eigen grenzen stellen en dat heeft hij te respecteren. Zie dat als gedrag waar je hard iets tegenover moet stellen zelfs, ook graag mét een netwerk van mensen die om hem geven. Dan kan je gezamenlijk sterk zijn en hem een goede richting wijzen. Als hij daar ook niet in mee gaat, zal uiteindelijk de politie zo\'n kader moeten bieden en dat is voor iedereen verlies.

Maak -het liefst op papier- per dag een overzicht van wat in jouw ogen grensoverschrijdend en verward gedrag is. Ga ermee naar de huisarts, en laat je doorverwijzen naar de crisisdienst van een grotere GGZ instellingen. Er zijn F-act teams die hiervoor juist zijn aangesteld.

Indien deze noodzakelijke zorg niet beschikbaar is, overleg in je netwerk hoe je dit hiaat kan opvullen en maak anderen deelgenoot van wat jij aan zorgen hebt te dragen.

Neem je zoon zoveel mogelijk mee in de stappen die je zet op een manier waarin je eerlijk en transparant bent. "Ik snap dat jij geen zorg wil, maar ik maak me wel zorgen als moeder en ik wil ervoor zorgen dat ik een goede nachtrust heb dus ik onderneem wél actie. Ik ga de huisarts bellen, prima als je er bij wilt zijn.." zoiets.

Hopelijk kan je eerst houvast voor jezelf vinden en deze aan je zoon meegeven. Is je zoon minderjarig? Of meerderjarig? In het laatste geval zou je ook via de gemeente om zorg kunnen vragen, al was het maar om jou te ontlasten. Is vader ook in beeld? Welke mannelijke input is er voor handen? Vraag ook expliciet waarom Parnassia niet wil of kan ondersteunen. Vraag of ze dit op papier willen zetten voor je. Bouw hiermee een dossier op, dan kan je aan andere instanties laten zien welke stappen je hebt gezet in de zoektocht naar goede zorg.

Tot slot, ik ben geen fan van medicatie en toch.. het helpt wel om iemand weer op de grond te krijgen. Als het lukt om vertrouwen te herstellen, de relatie weer oké is en je kan hem in rust vertellen dat medicatie tijdelijks soms nodig kan zijn? Nu snap ik ook wel heel goed de weerstand, want de diagnose schizofrenie is verre van prettig om te krijgen of te hebben.

Wanneer het weer meer de goede kant op gaat zou je met hem kunnen kijken naar hoopvolle verhalen en video's van mensen die regie hebben genomen over hun kwetsbaarheid. In eerste instantie weerstand hebben hoort bij het proces van leren omgaan met iets wat je hebt en waar je helemaal niet voor gekozen hebt om te krijgen.

Vraag gerust op een andere expert om meer tips en houvast, want mijn perspectief is er ook maar een van de vele, ik hoop dat je er wat aan hebt.

Hartelijke groet Jeroen

Beantwoord door: Jeroen Zwaal op 25 maart 2019
  • Deel deze pagina: