Main content

Vraag

Mijn zoon van 21 is sinds december gedwongen opgenomen met een psychose. Hij krijgt nu antipsychotica en het gaat wel wat beter gelukkig. Hij vindt zelf niet dat hij psychotisch is geweest maar ziet het als een spirituele beleving. Hij vindt ook niet dat hij hulp nodig heeft.

Mijn vraag is, heb jij dit ook zo ervaren?

Antwoord

Dat het óók een spirituele ervaring kan zijn, dat heb ik ervaren ja. En dat is achteraf pas beter te zeggen dan tijdens. Want tijdens deze periode van ziekte (want dat is het ook), had ik wel degelijk hulp nodig, simpel, omdat die andere werkelijkheid die zich aan me opdrong, mijn gewone werkelijkheid naar de achtergrond liet gaan. Zonder hulp was ik nergens geweest.

Ik gun je zoon en jou een dialoog waarin beiden naast elkaar mogen bestaan zonder dat je het ene verhaal te kort doet ten op lichte van het andere verhaal.

Het is een dynamiek van hoog spiritueel iets doen en laag op de grond óók iets moeten doen. Het is de uitdaging om beide kanten bij elkaar te brengen, en omdat we nou eenmaal hier zijn, op aarde is wat mij betreft dat de prioriteit, om dat zweverige naar de grond te brengen, dichtbij de persoon zelf, in het hier en nu, en op een gewone zichtbare concrete manier.

Wie verward is en blijft hangen in de gedachte dat het allemaal spiritueel is, heeft kans zich te verschuilen achter deze mooie hoge dynamiek. En dan kom je / blijf je in een schijnwerkelijkheid.

Ciao Jeroen

Deze vraag is gesteld door een vrouw in de leeftijdscategorie 51
Beantwoord door: Jeroen Zwaal op 20 mei 2019
  • Deel deze pagina: