Main content

Vraag

Geachte heer Kupka,

Ik ben 17 jaar, en ik voel me aardig depressief, maar kan mezelf er niet serieus in nemen, ga mezelf aanpraten dat ik zelfmedelijden heb. het is de laatste maanden hard achteruit gegaan, alles loopt in de soep, doe domme dingen, kan nergens meer van genieten.

Het enige wat me doet genieten is m’n verslaving aan de medicatie. Ik zit ook met het probleem dat ik niet kan praten, voel me eenzaam en machteloos, en zie dit levensritme nog jaren doorgaan. Ben ook vaak bang voor toekomstige gevolgen wat en de medicatieverslaving betreft, maar ook mijn functioneren en mijn eigen ik. Heb ook de diagnose ADD.

Ik heb iemand die ik heel veel vertel, maar ook lang niet alles, en dat is een leeftijdsgenoot en die is denk niet in staat iets te ondernemen. Ik zit vaak de reden te zoeken dat ik niet wil praten, maar het enigste wat ik kan bedenken dat dat komt doordat ik geblokkeerd ben door het verleden. Maar dan denk ik ook gelijk weer dat ik vreemd ben en teveel zelfmedelijden wilt hebben. Maar mijn inzicht is dat ik gewoon door m’n verleden ben kapotgemaakt. Het vreemde vind ik ook dat ik volledig helder ben van wat er fout gaat, en wat er opgelost moet worden. Ik vind me eigen gewoon superdom dat ik weet dat ik iets moet aangeven aan de buitenwereld, maar ik kan/wil het gewoon niet. Zelfs niet als er om word gevraagd.

Mn hele leven word nu bijna geleid door m’n medicatie, al m’n geld gaat erheen, heb ook schulden erbij, heb angsten voor negatief effect op m’n lichaam met het overmatig gebruik, en ben alleen maar volledig daarvoor gemotiveerd. Ik heb soms de gekste domste dingen gedaan om aan de medicatie te komen. maar ik doe het toch omdat dat het enigste is waar ik geluk in zie. Ik voel me nou ook niet echt begrepen door mezelf dat ik op een random website, een random persoon ineens alles kan vertellen. Maar ik ben gewoon redelijk radeloos, en heb nu ook weer zo’n moment dat het weer een paar uur (heb geen afleiding / wel weer iets negatiefs meegemaakt net) zeer rot voelt om een leven te leiden.

Ik ben benieuwd naar uw reactie.

Antwoord

Dag A,

Nou dat is me nog al een verhaal zeg. Wat rot dat je zo met jezelf overhoop ligt. Uit wat je schrijft maak ik een paar dingen op: een erg negatief zelfbeeld, problemen met de aandacht onder de noemer ADD, en problemen met medicatiegebruik. Dat laatste begrijp ik niet helemaal als het gaat om methylfenidaat, want dat krijg je neem ik aan gewoon door een arts voorgeschreven? Of neem je veel meer dan wordt voorgeschreven?

Dat je aan allerlei mensen/websites je verhaal toevertrouwd en hoopt dat je daar wijzer van wordt, lijkt me geen goede zaak omdat je als je al reacties krijgt die allemaal verschillend en dus mogelijk verwarrend zijn (dat blijkt ook wel, want kennelijk schiet je er weinig mee op). Je schrijft niet dat je in behandeling bent bij een psycholoog of psychiater. Dat lijkt me wel nodig. In jouw levensfase (de adolescentie) komen vaak emotionele klachten naar boven, en die moeten tijdig en goed behandeld worden zodat ze je verdere ontwikkeling niet in de weg staan. In plaats van hap-snap overal te rade te gaan is het veel effectiever om met een vertrouwd persoon die alle aspecten van je verhaal kent van gedachten te wisselen.

Mijn belangrijkste advies is dus: zoek snel professionele hulp, vraag je huisarts om advies, betrek ook je ouders er bij. Laat het er niet bij zitten, waarschijnlijk heb je heel veel kwaliteiten die pas loskomen als je bevrijd wordt van de negatieve tegenkrachten. Aan de slag!

Vriendelijke groet, Ralph Kupka

Beantwoord door: Ralph Kupka op 15 juli 2017
  • Deel deze pagina: