Waarom is de benadering in de somatische geneeskunde liefdevoller dan in de psychiatrie?

Antwoord

Hey D., dank voor je vraag!

Je observatie is scherp en pijnlijk herkenbaar. Veel mensen ervaren precies dit verschil. In het somatische ziekenhuis ben je familie, mens, verhaal. In de psychiatrie word je snel dossier, risico, protocol. Dat is geen onwil van individuele hulpverleners, maar een systeem dat is gaan draaien om beheersing, veiligheid en verantwoording. Liefde laat zich niet vangen in richtlijnen, en dat maakt haar in dit veld spannend.

Psychose raakt aan angst. Bij de cliënt, maar ook bij de omgeving. Angst maakt dat mensen zich terugtrekken, afstand nemen, formeler worden. Dan komt taal over gedrag, diagnose en risico op de voorgrond, en verdwijnt de vraag wie je bent en wat je nodig hebt. Dat is geen excuus, wel een verklaring. Hulpverleners verharden soms om het vol te houden, niet omdat ze geen hart hebben.

Kritiek raakt daarom ook zo gevoelig. Veel professionals doen hun best in een krap systeem en voelen zich tegelijk machteloos. Externe kritiek voelt dan als aanval, terwijl het vaak een roep om erkenning is. Dat maakt echte dialoog lastig. Toch is die nodig. Niet in de vorm van beschuldigen, maar van samen onderzoeken waar het vastloopt.

Is dit zorg over liefde? In zekere zin wel, maar niet als zweverig begrip. Liefde hier betekent aandacht, nabijheid, gezien worden als mens ook als je verward bent. Dat vraagt moed, tijd en relationele ruimte. Precies die drie staan onder druk. Het herstelverhaal laat zien dat kleine dingen, die ene vraag, die houding, soms meer doen dan welke interventie ook.

Wat jij beschrijft is geen randverschijnsel. Het is een kernprobleem. En ja, cliënten die dit hebben meegemaakt trekken vaak hun mond niet meer open. Dat maakt het extra belangrijk dat dit soort ervaringen benoemd worden, zonder strijd, maar met vasthoudendheid.

Hope this helps,

Greetz Jim