Main content

Vraag

Ik ben al 22 jaar gelabeld als psychoot, dan weer schizofreen, ook wel eens als schizo-affectief. Geen van deze etiketten vatten mijn problematiek Op mijn werk zei de bedrijfspsycholoog dat ik een angststoornis heb. Ikzelf denk dat het om (M)PTSS gaat. ik ben nu gedwongen opgenomen omdat een arts mij geestesziek verklaard heeft en krijg injecties zypadera. Deze inspuitingen veroorzaken echter somberheid en verwar(ren)de gedachten deze beide symptomen verdwijnen langzaam als de spuiten ver uitgewerkt zijn. De artsen willen niet naar mij luisteren, ik vrees dat deze collocatie steeds weer verlengd gaat worden. Hoe kom ik uit deze penibele situatie. Ik ben Belg en word gevat binnen de Belgische wetgeving ter bescherming van de geesteszieke.

Antwoord

Hoi Marie,

Wat een nare situatie. Ook ik ben ooit gedwongen opgenomen geweest.

Je beschrijft hoe er verschillende labels op je zijn geplakt in de loop der tijd. Zelf heb je daar een andere visie op. Blijf daar vooral voor staan.

Ik denk daarnaast dat het zinvol is om voor jezelf te spreken vanuit de klachten die je ervaart. Wat artsen daarover te zeggen hebben (hokjesplaatsing, ziekteverklaring e.d.), daar heb je nu waarschijnlijk weinig invloed op. Dat moet je denk ik ook niet willen.

Je schrijft dus dat je gedwongen opgenomen bent. Ik neem aan dat je als gevolg daarvan verplicht medicatie voorgeschreven hebt gekregen. Je geeft aan hier niet tevreden over te zijn. Kan je het gesprek aangaan over een alternatief? Je arts zal mogelijk wel vinden dat je medicatie nodig hebt. Mik hierin op de middenweg. Geef aan dat je niet tevreden bent over je huidige medicijn, maar zoek zo mogelijk samen naar een alternatief.

Het is in dit soort situaties belangrijk om te tonen dat je de wens hebt om beter te worden. In ieder geval om aan de voorwaarden te willen voldoen waardoor je gedwongen opname niet verlengd hoeft te worden. Wat zijn die voorwaarden? Heb je dat helder? Hoe kan en wil je daar aan tegemoet komen?

Maar ook: wat zijn je rechten? Probeer daar inzicht in te krijgen. Is er een vertrouwenspersoon waarmee je kan praten? Is er überhaupt iemand waarmee je kan en wil praten? Want praten is belangrijk.

Hoe kan je zingeving ervaren in deze situatie? Dat is een vraag die alleen jij kan beantwoorden. Voor nu zit je in een nare situatie, die wellicht nog even duurt. Zoek naar iets dat jou het gevoel geeft ergens voor te leven, hoe klein ook. Je huidige situatie maakt niet dat je niet íets kan met je leven.

Ik denk dat het zinvol is om een beetje mee te bewegen met het systeem waar je je in bevindt. Laat zien dat je bereid bent om beter te worden. Dat zien artsen graag. Dat betekent niet dat je over jouw grenzen moet gaan. Jij dient je beste been voor te zetten, en jouw (klinische) omgeving dient jou de kans te geven hier uit te komen.

Ik hoop dat je hier wat mee kan.

Beantwoord door: Rik Verweijen op 23 oktober 2017
  • Deel deze pagina: