Main content

Vraag

Ik ben een jonge vrouw en ik heb inmiddels al 5 jaar een angststoornis. Dit was redelijk onder controle tot vorig jaar. Ik heb toen een erge terugval gehad, samen met een burn-out. Ik had erg sombere gedachtes, ook over zelfdoding. Ik zal mijn gedachten proberen uit te leggen.

Uit het niets komt dan het woord zelfmoord in mij op. Dan ga ik daar over nadenken (piekeren). Of ik dat echt zou doen en of dat het komt doordat ik mij even weer down voel. Ik weet het niet. Dit is niet continue aanwezig, periodes dat het even weer erger is.
Als ik aan zelfdoding denk, dan denk ik altijd over een mes en durf daardoor niet alleen in de keuken te zijn met een mes. (Ik doe dit wel, maar houd het mes zo kort mogelijk vast).

Ik wil ABSOLUUT GEEN zelfmoord plegen, ik ben bang vóór de dood en wil juist graag oud worden. Maar ben bang dat dit voortekenen zijn van een psychose. Ook een van mijn angsten is dat ik uit het niets een psychose krijg. Ik kan er soms allemaal zo over piekeren en ben bang dat mijn hersenen een keer stop zeggen en dat ik wel zelfmoord ga plegen of een psychose krijg.
Heel tegenstrijdig want dit zou ik absoluut niet willen als ik er sterk over nadenk.

 

Antwoord

Soms denk je aan dingen waaraan je niet wil denken. En je bent bang dat dat leidt tot nare daden.
Wat ik zou willen benadrukken: veel mensen denken zomaar aan de gekste dingen. Zo werkt ons brein nu eenmaal. Neem dat alsjeblieft niet te serieus. Denk maar gewoon: en besteed er niet te veel aandacht aan. Door bepaalde gedachten per se te willen vermijden, ga je er juist meer aan denken!
Ik pleit voor een zekere nonchalance voor je eigen gedachten.
En bovendien: als je dingen denkt, wil dat zeker niet zeggen dat je dat ook gaat doen. Daar zit een wereld van verschil tussen.

Ben ik een beetje te volgen?

Deze vraag is gesteld door een vrouw in de leeftijdscategorie 30
Beantwoord door: Tom van Wel op 8 mei 2020
  • Deel deze pagina: