Veel gezochte termen

Psychosenet auteur

Myrrhe van Spronsen

Myrrhe van Spronsen studeerde geneeskunde en is gepromoveerd in de neurowetenschappen waarna zij postdoc onderzoek deed op Yale en UCL. Ze is ervaringsdeskundige, ze maakte meerdere keren een psychose met manie door. Ze schreef samen met Jim van os het boek We zijn God niet. Momenteel studeert ze aan de Rietveldacademie.

Meer weten?

Myrrhe heeft een website, je kunt Myrrhe bereiken via myrrhesterre@gmail.com.

Meer blogs lezen van Myrrhe?

Wist je dat PsychoseNet regelmatig nieuwe podcasts, mini-colleges en blogs plaatst?


Reacties

10 reacties op “10 Tips over hoe om te gaan met psychose/spiritual emergency”

  1. Maartje

    Myrrhe, wat een goede tips! En wat een bijzondere ‘insteek’ t.a.v. het gedachtegoed van de reguliere GGZ, die geent is, op de neurologie (naar ik aanneem). Niet om te klagen, maar de veronderstelling dat je hulp moet aanvaarden, is wel goed, maar niet mogelijk. De wachtlijsten voor trauma-therapie zijn jarenlang. Wat ze ‘bieden’ is op het moment dat je in een bijna psychotische toestand bent beland, na een heftige dissociatie, is een psycholoog die haar promotieonderzoek wil vervullen op een bepaalde ’theorie’. Pillen en praten dus. Alternatief: ja, maar moet betaald worden! Van wat? Ook: nadat je je inkomen kwijt bent, en binnen de sociale woningbouw een plekje vindt, ben je omgeven van ‘onveilige’ mensen. Narcisten, borderliners, psychoten enz. Mijn ‘lichaam’ trekt dit soort situaties zelf aan. Maar waar kan ik dan heen? Dan ‘familie’: de stalkende narcistische moeder zit je 24/7 in je nek, om haar onschuld te ‘bewijzen’. Zij wist hoegenaamd niets van het seksuele misbruik van de vader, terwijl ze het zelf openbaarde, tegelijk met de openbaring van haar eigen verkrachting. Haar innerlijk kind, (beschadigt) trekt aan mijn innerlijk kind, en tegelijk moet ik de moederrol vervullen. En: tegelijk mijzelf genezen. It is almost impossible! De dynamiek van een incestsysteem, is zodanig dat zodra het ‘slachtoffer’ zich bevrijdt, een ieder deel aan de ’touwtjes’ gaat trekken. 🙂 (Els van Steijn). Controle over de ‘schandvlek’. Bij een kerstdiner wordt met een linker pink, jouw hele nachtmerrie, van tafel gewist. Of terzijde de opmerking, nadat ik een herinnering niet had: ha, ha, handig als je dissociatief bent! Ik ben in een soort ‘vacuum’ terecht gekomen, van een systeem met ‘volle rugzakken’. Psychiater: er is nog nooit iemand op deze globe hiervan genezen. (DIS noa). Om even de ‘zin’ uit je bestaan te halen. Daarom vind ik het zo bewonderenswaardig dat jij deze ’turn’ geeft vanuit een spiritueel perspectief. En de zin: Haal de gift uit het gif. PRACHTIG!!! Want: dat is mijn taak. Dat is de taak (denk ik) van de hele naoorlogse generatie. De taak van al deze ‘Niemandskinderen’. Eerst de taak aan mijzelf, mijn kindsdelen uit de bevriezing te helpen. Met naar ik hoop, ook substanties te ontwikkelen, voor alle andere ‘gevangen’ kinderen. Jouw concept is geweldig! Maar vergeet niet: een slachtoffer van incest staat alleen. Binnen deze maatschappij is geen plek voor de ‘ergere’ gevallen. Inmiddels ben ik tevreden hiermee, het is mijn weg.

  2. Joop

    De psychiatrie spreekt nog steeds van ziekten. Dit is voor mij enorm invaliderend. Niet minder omdat iedereen die er geen ervaring mee heeft het ook zo gaat zien. Ook zijn de media heel stigmatiserend. Dit maakt mij somber. Het moet geadresseerd worden maar ik weet niet hoe.

    1. Maartje

      Beste Joop, er bestaat zoiets als een ‘liefde ontwikkelen voor het onvolmaakte’. Ik denk dat je je gevoeligheid voor oordelen van anderen kunt aanpakken, door te beseffen dat het nooit over jou gaat. Het gaat over hen: zij leven in een ‘beperktheid’, niet jij. Deze maatschappij is nu eenmaal geneigd, te classificeren, nivelleren. Vanaf de kleuterklas worden kinderen ‘ingedeeld’, en niet altijd ter bevordering van hun ontwikkeling. Zodra jijzelf je eigen negatieve oordelen over mensen gaat waarnemen, en dan toch probeert in een mens, een positieve eigenschap waar te nemen, dan smelt jouw gevoeligheid voor oordelen van anderen gewoon weg. Dus als jouw psychiater een betonhoofd had, probeer toch een stukje schoonheid hierin te vinden?

  3. Jos Raaphorst

    Beste Myrrhe,

    Het zijn mooie tips om na een psychose met jezelf om te gaan.
    Voor mij is het belangrijkste wat de oorzaak is van mijn psychose.
    Mijn diagnose is manisch-depressief psychotisch ofwel schizo-affectief.
    De belangrijkste oorzaak van psychose volgens mijn dopaminehypothese is stress, angst en frustratie.
    Wetenschappelijk is bewezen dat de dopaminespiegel daalt in de hersenen en daardoor de betreffende hersensystemem in de vorm van waanideeën en/of hallucinaties een eigen leven gaan leiden vanuit de geest.
    In mijn zware psychoses ben ik in aanraking in gekomen in mijn geest met mijn vorig leven tijdens de Holocaust en Auschwitz. Uiteindelijk hebben deze psychoses als een soort regressie in mijn geest een helende werking gehad op mijn geest en daarbij veel inzicht verschaft wat de functie en inhoud van een psychose kan zijn.
    Het is belangrijk wanneer je met veel stress, angst en frustratie te maken hebt, je de oorzaak probeert te achterhalen.
    Mijn belangrijkste oorzaak van stress, angst en frustratie was, de angst voor controleverlies na de scheiding van mijn ouders. Mijn moeder kon niet meer samen leven met een zwaar psychiatrisch man.
    Ik ben momenteel bezig met mijn boek waarin ik mijn volledige herstelverhaal beschrijf, en heb een dopaminehypothese over de oorzaak van verschillende psychiatrische ziektebeelden.
    3 psychiaters, een wetenschappelijk medewerkster van het Trimbos Instituut en casemanager waren zeer positief over mijn manuscript.
    Wordt vervolgt.

    Myrrhe bedankt voor de blog.

    Jos Raaphorst.

    1. Maartje

      Dat is wel een heel bijzondere ervaring, als je tijdens je psychose je een vorige incarnatie kan herinneren. En dan nog wel uit de holocaust… Er is een boek, dat ik ooit las: Onmogelijke Herinneringen (reincarnatiebeelden van de holocaust) geschreven door Yonassan Gershom. Hij komt uit een joodse stroming waarin reincarnatie deel van de leer is, en deed het onderzoek zelf, bij mensen die met hun problematiek hem om hulp vroegen. Deze mensen kregen geen psychose, maar wel soms meer schokbelevingen, geent op een leven tijdens WOII, als jood. Hij is een nauwkeurige onderzoeker, ik bedoel: wetenschappelijk geschoold.
      Een ander boek dat deze periode belicht komt van Jessiah Ben Aharon, De spirituele gebeurtenis van de twintigste eeuw. Een imaginatie: de occulte dimensie van de jaren 1932 – 1945. Misschien kunnen deze boeken jouw ervaringen ook belichten?
      Dan ben ik natuurlijk ook benieuwd naar jouw boek! 🙂

  4. Kathleen

    Mijn naam is Kathleen. Ik heb 3 jaar geleden een psychose gedaan van 4 weken. In het begin als ik eruit ben gekomen uit de psychose had ik een licht gevoel net dat mijne rugzak dat leeg was. Maar na verloop van tijd werd het mij duidelijk dat ik vergeetachtiger was en dat mijn hersenen snel in overdrive ging. Ik en mijn 3 kinderen zijn slachtoffers van een sociopaat. Het jarenlang getreiter en de psychische mishandeling heeft geleid tot die psychose. Goede hulpverlening is zo moeilijk te vinden dat je daardoor op zoek gaat naar lotgenoten. We zijn 3 jaar verder en de zin dat ik elke dag zeg is dat mijne sociopaat mij en de kinderen niet zal vernietigen.
    Groetjes Kathleen

    1. Maartje

      Hoi Kathleen, ja, dan zit je als een rat in de val, de aftermath van een psychopaat is een van de lastigste dingen, die er bestaan. Er bestaat een boek: Beperkende Banden verbreken, van Phyllis Krystal. Er zijn ook therapeuten die hiermee werken, maar je kunt het ook zelf leren. Ik heb zelf het boek besteld van Alberto Villoldo, Afdalen in de Ziel. Voor mij was de belangrijkste realisatie dat elke vorm van ‘verwijt’ je nog sterker aan de ‘dader’ vastknoopt, en je jezelf in de slachtoffer positie vastspijkert. De positie ‘slachtoffer’ is geen genezingszone. Je moet elke vorm van negativiteit zien te verwijderen. En realiseer je ook: in de dader zit uiteindelijk ook een persoon in nood en een verwond kind. Waaraan jij echter zelf, geen millimeter kunt veranderen. Dat vind ik ook een patstelling, omdat het je van je ‘menselijkheid’ lijkt te beroven. Maar dat is niet zo: de eerste taak, ligt bij jezelf, bij jouw eigen herstel. Sterkte!

  5. Lizzy

    Mooie en zeer bruikbare tips!

  6. Peter Pijls

    Goed en herkenbaar, vooral je voorbehoud dat iedereen haar of zijn eigen weg eruit moet vinden, liefst strikt gepersonaliseerd.

  7. May-May

    Mooie tips Myrrhe!
    Lieve groeten,
    May-May

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *