Main content

Vraag

hoi Jeroen,

Ik ben Irene, moeder van een 23 jarige zoon die het afgelopen 2 jaar steeds slechter is gaan functioneren.

Huisarts en betrokken hulpverlener van de ggd (bemoeizorg) vermoeden dat hij psychotische periodes heeft.

Hij weigert tot nog toe echter hulp, zet ons gezin en mijn relatie enorm onder druk. Zegt zelf vaak: ik word steeds meer mezelf. Maar ondertussen gaat er veel mis, kan hij niet werken, zijn sociale contacten verloren gegaan etc.

Ik word zo radeloos. Heb jij tips voor ons als ouders? Hoe kunnen we bij hem de ingang vinden?, waar is iemand met een psychose gevoelig voor? normale argumenten werken niet, want hij lijkt het zo niet te voelen. Toch zie ik ook af en toe zijn enorme wanhoop en frustratie. En waar kan ik als ouders hulp krijgen?

Antwoord

Hoi

Zoals je het beschrijft, lijkt het me een heel lastige situatie.

Waar ik aan denk: zou je zoon open staan voor een gesprek bij een gezinstherapeut die met jullie als hele gezin, een interventie kan doen vanuit de methodiek ‘systemisch werken’?

Dan wordt de dynamiek die zich ter plekke tussen jullie speelt (in het klein) zichtbaar gemaakt.

Dan gaat het niet alleen over zijn positie in het leven, maar ook over jouw belasting en zorgen.

Door er met elkaar over uit te wisselen, als volwassenen onder elkaar, komt wellicht weer meer balans in het gezinssysteem.

Laat de verschillende ‘werkelijkheden’ naast elkaar bestaan.

En probeer het concreet te houden. Wat maakt de situatie waar hij in zit zo zorgelijk?

Het zou mooi zijn als een therapeut een interventie kan doen om wat meer ruimte te creëren, zodat de spanning en de zorgen niet verlammend werken, maar iets in gang zetten.

Bijvoorbeeld door je zoon te vragen: welke ondersteuning van je ouders wil je wél en welke niet? En wanneer mogen je ouders een gedeelte van de verantwoordelijkheid van je overnemen.

Mooi als je dat samen in een plan kan opnemen.

Het wordt lastig als hij hierin geen noodzaak ziet voor zichzelf.

Dan rest denk ik aan te geven wat het voor jou zo lastig maakt met de vraag of hij in dit stuk wil samenwerken om jou te helpen.

Kortom: de winst zit 'em vooral in het creëren van momenten dat je mét elkaar kunt overleggen, je zoon, hulpverlener en de mensen die je zoon graag erbij wilt hebben, zodat hij leert regie te nemen en de mensen toe te laten die hem van harte kunnen ondersteunen.

Kijk maar eens op internet naar de werkwijze die (peer supported) Open Dialogue heet. Die samenwerking pakt vaak heel goed uit.

Als familie kan je terecht bij verenigingen als Ypsilon en VMDB (bij bipolaire stoornis).

Veel goed onderling contact gewenst.Hartelijke groet Jeroen

Beantwoord door: Jeroen Zwaal op 27 mei 2018
  • Deel deze pagina: