Main content

Vraag

Vanwege pijn in mijn nierstreek en angina pectoris klachten heb ik binnen een jaar al mijn medicatie weten af te bouwen. Al mijn lichamelijke klachten zijn verdwenen en het gekke is ook mijn manische en psychotische klachten klachten.

Mijn hulpverleners zijn daar niet blij mee en ik denk dat ze me gaan vragen weer te beginnen met antipsychotica. Zij vinden dat ik toch medicatie moet nemen ter preventie.
Ik denk dat ik het zelf goed kan monitoren en dat ik capabel genoeg ben om op tijd aan de bel te trekken.

Wat zou uw advies zijn? en hoe onderbouw je dat dan?

 

Antwoord

Beste,

Middels PsychoseNet kan ik geen individueel therapieadvies geven. In het algemeen vind ik dat uiteindelijk degene die de medicatie voorgeschreven krijgt een beslissing neemt over al dan niet innemen ervan. Het zijn jouw klachten (geweest), en het zijn jouw pillen (geweest), niet die van de dokter. Je bent verantwoordelijk voor je eigen gezondheid, en die verantwoordelijkheid moet je serieus nemen. Daarbij neem je ook het advies dat je daarover van de behandelaar hebt gekregen serieus, en vraagt eventueel om aanvullende uitleg waarom juist dat advies wordt gegeven.

Ook de mening van de mensen die je na staan en je goed kennen laat je meewegen. Dat noemen we tegenwoordig 'shared decision making' oftewel: samen beslissen.

Wat zijn in jouw geval de voordelen van wel medicatie nemen (ook als je op dit moment geen klachten hebt, maar er kennelijk wel een kans is op een terugval), en wat zijn de nadelen die je ervaart? Iemand die een terugkerende psychische aandoening heeft, en goed zicht heeft op de risico's van een terugval, de eerste tekenen herkent, en dan ook echt bereid is om in te grijpen met bijvoorbeeld medicatie, die kan wel eens zonder onderhoudsmedicatie.

Een veel gehoorde motivatie om geen pillen te nemen is:'ik wil het zelf doen'. Prima, maar zegt iemand met een hoge bloeddruk, suikerziekte, reuma, etc. etc. , dat ook? Waarschijnlijk wel, maar een lichamelijke aandoening lijkt soms een betere reden om medicijnen te nemen dan een psychische aandoening. Maar ja, waarom eigenlijk?

Kortom, praat erover met je behandelaar. Ik heb veel van dergelijke gesprekken met mijn patiënten, en daar leren we over en weer van. Best leuk ook.

Vriendelijke groet, Ralph Kupka

Deze vraag is gesteld door een vrouw in de leeftijdscategorie 35-50
Beantwoord door: Ralph Kupka op 2 april 2020
  • Deel deze pagina: