Main content

Vraag

Al meer dan 10 jaar lang heeft mijn zus geregeld psychoses. Alleen ziet zij dat niet zo. Zij beweert dat wij raar doen, vijand zijn, dat internet haar bespiedt, buren en collega's ineens vijandelijk gaan doen,... We zijn wel, onder veel druk, een paar keer met haar naar - telkens verschillende - dokters geweest, die medicijnen voorschrijven. Zij leest dan de bijsluiter en wil ze niet nemen. Enige resultaat: Ze maakt het leven van haar hele omgeving onmogelijk in die periodes.

We krijgen overal te horen dat er niets aan te doen is als ze zelf het probleem niet inziet. Is het echt zo dat we niet anders kunnen dan zitten wachten tot er echt iets ergs gebeurt?

Antwoord

Ingewikkelde situatie en herkenbaar. Dit gaat over ziek gedrag en te weinig ziektebesef tijdens deze periode.

Hoe zou het zijn om samen ..in een rustigere periode, samen te kijken naar haar mindsets en levensovertuiging, dat het inderdaad zo is dat de wereld niet klopt en vijandelijk is. En lastig te vertrouwen. En dat op internet veel van onze gegevens ook worden gebruikt. Kortom: Kan je samen ontdekken dat voorbij aan het probleem ze ook iets krachtigs in handen heeft? Dat ze iets ervaart wat haar heel angstig en psychotisch maakt? En dat ze daar geen raad mee weet?

Op die manier kom je meer naast elkaar te staan dan tegenover elkaar, staat het probleem niet tussen jullie in maar kan je ieder vanuit het eigen perspectief kijken naar dit probleem. En wat is dan haar lijden en hoe kunnen jullie dat zachter maken? En wat is jullie lijden als het met haar zo mis is en wat kan zij daar anders in doen?

Het is heel knap dat het gelukt is om maar tot medicatie innemen hebben kunnen verleiden. Daarmee is de psychose te onderdrukken en komt de werkelijkheid weer meer naar voren. Tegelijkertijd is dit symptoombestrijding en daarmee geen oplossing. Dan is de wanhoop in de laatste zin ook op zijn plaats. Wachten tot er iets ergs gebeurt. Dat is helaas wel hoe de huidige zorg is ingericht. Met de komst van de nieuwe wet Wet verplichte GGZ is er de kans en de mogelijkheid om in gezamenlijkheid hierin een verandering in te maken. Je kan met elkaar vooraf een herstelplan schrijven. Wellicht kan je een ervaringsdeskundige vinden die hierin kan ondersteunen. Iemand die zowel het belang van jullie als het belang van je zus kan behartigen en een koppeling kan maken met de vraag 'wanneer is het nodig dat professionals een gedeelte van de verantwoordelijkheid, zorg en veiligheid op zich nemen?

Als blijkt dat je weinig tot niks kan doen, is er altijd nog wel de ruimte om in gesprek te gaan met andere naasten en familieleden van mensen met psychosegevoeligheid. Graag verwijs ik je daarvoor door naar Ypsilon.

Tot slot iets over mezelf: Ik heb ook jarenlang 'het probleem niet gezien' Ik zit zo in elkaar dat ik denk vanuit het grote geheel naar steeds gedetailleerder. Psychose is veel meer dan alleen een ziekte. Lees maar eens al die herstelverhalen van mensen zelf hier op PsychoseNet. Focussen op kracht en wensen en minder op ziekte en problemen. Waar wil iemand naar toe, waar komt iemand vandaan en wat is er nodig in de ondersteuning om lijden te verlichten? De oude insteek van de GGZ werkt niet goed en dát is ook een probleem. Dus die opmerking geldt ook voor de hulpverlenende omstanders. Er is bijna niets aan te doen als ze zelf dit probleem niet inzien.

Ik hoop dat deze reactie inspireert om samen en met elkaar in gesprek te gaan en te blijven over wederzijdse verwachtingen.

Veel sterkte daarmee, want ingewikkeld is het altijd.

Hartelijke groet Jeroen

Beantwoord door: Jeroen Zwaal op 26 juni 2019
  • Deel deze pagina: