Main content

Vraag

Waarom komt er zo weinig analyse en/of zelf-analyse aanbod in psychiatrie?



Na mijn opname kwam er vanalles eigenlijk naar boven. Ik ben beginnen te schrijven en nog eens schrijven (zoals ik je al eerder vertelde volgende website gemaakt (www.ervaringspyschose.be). Uit al wat ik toen opgeschreven heb, kan ik maar één ding concluderen er wordt veel te snel naar medicatie gegrepen zonder met de persoon te kijken welke patronen hij ontwikkeld heeft in zijn leven. Ik geef één voorbeeld ik was 12 jaar en er werd gevraagd welk beroep ik zou willen doen. Naief als ik was antwoordde ik "priester". Het gevolg was dat wanneer ik een groepje jongeren in het dorp tegenkwam er werd geroep hé pastoor. Dit zorgde ervoor dat ik na verloop van tijd wanneer ik nog maar een groepje jongeren zag zo snel mogelijk een andere straat in reed of trager reed. Volgens mij is dit een patroon, dat toch in het later ziekteproces (17 jaar) een rol heeft gespeeld.



Momenteel probeer ik bij getuigenissen met jongeren duidelijk te maken dat

je geen zaken of gevoelens mag opkropen.



Bovenstaand voorbeeld is één van de honderde voorbeelden, die ik heb.

Voor getuigenissen bij volwassenen probeer ik een boek te maken om als extra ondersteuning mee te geven. Een belangrijk hoofdstuk gaat over het herstelproces door zelf-analyse.



Ik geloof sterk in een gelaagdheid Op een gegeven moment geeft het lichaam aan, het vraagt teveel om de opgebouwde spanningen de baas te kunnen en zet de deur wagenwijd open om de opgebouwde spanning los te laten en de psychose is daar.

De gelaagdheid zit hem in de patronen en spanningen, die je in je leven laag na laag opbouwt totdat......



Guy

Antwoord

Beste Guy,



Ik ben het volledig met je eens!



Zelf-analyse, in de zin van je ervaringen duiden in je actuele context en in relatie tot je levensloop is een essentieel onderdeel van herstel en komt te weinig aan bod.



Er zou meteen al mee moeten worden begonnen - je ervaringen kunnen op die manier worden gekanaliseerd in je eigen verhaal, een narratief begrip van waarom je meemaakt wat je meemaakt en wat dat betekent voor de nieuwe, meer weerbare persoon die je gaat worden in het herstelproces.



De GGZ is momenteel nog te veel in de modus van dat als je de diagnose maar weet, je de patiënt 'begrijpt' maar dat is natuurlijk niet waar. De diagnose 'schizofrenie' bijvoorbeeld helpt niet om je beter te begrijpen waar je meemaakt wat je meemaakt - zelf-analyse wel.



Het 'geloof' in begrip-door-diagnose kan iemand er zelfs vanaf houden om aan zelf-analyse te beginnen want je leert dan bijvoorbeeld in de psycho-educatie dat je een hersenziekte hebt als verklaring voor je ervaringen.



Maar wat kun je daarmee - afgezien van het feit dat het woord 'hersenziekte' slechts een geloof vertegenwoordigt in de cultuur van de biologische psychiatrie, niet een feit.



Fantastisch je website en het initiatief, dat je veel impact mag hebben!

Beantwoord door: Jim van Os op 15 juli 2017
  • Deel deze pagina: