Main content

Vraag

Hallo Jim, ten eerste wil ik je bedanken voor al je steun en antwoorden tot nu toe.

Veel antwoorden zijn zelfs meegenomen in mijn behandeling bij de psycholoog en psychiater. Mijn vraag: hoe komt het dat ik zo moeilijk herstel? Dit zijn een aantal ideeen;

-persoonlijkheidsproblematiek (volgens psychiater)

-patronen/trauma uit jeugd (ben KOPP-kind)

-belemmerende gedachtes (psycholoog)

-trauma’s van opnames in het buitenland m.n Marokko

-bewegingsdrang: maakt zelfbewust, zorgt dat ik niet goed kan dansen en doet me denken aan mijn moeder die zwaar psychiatrische problematiek heeft gehad

Misschien geef ik antwoord op mijn eigen vraag: maar ik ben zo angstig en beperkt in mijn doen en laten dat ik me afvraag hoe het komt en waarom het zo lang duurt (bij de pyschose in 2015 herstelde ik veel sneller en beter, ik heb 2016/2017 weer psychoses ervaren en dit heeft me een zware klap in het gezicht gegeven. Ik ben zwaar uit balans geraakt) ik voel me nu afhankelijk, niet vrij, vaak gespannen en niet mezelf al anderhalf jaar.

Alles is een confrontatie: mensen die op vakantie gaan, mensen die veel activiteiten hebben, vrienden die gezinnen starten en gelukkig zijn, stelletjes die op straat hand in hand lopen, mensen die grapjes kunnen maken en lachen.

Ze zeggen dat de zwaarste opdrachten bij de beste leerlingen terecht komen, ik zal dan wel een superleerling zijn. Ik hoor graag je reactie.

Antwoord

Beste Q,

Ik denk dat een deel (niet alles) ligt in wat je zelf al zegt: alles is een confrontatie, in de zin van alles wat je herinnert aan wat voor jou het leven zinvol kan maken maar blijkbaar alleen aan anderen is voorbehouden, zoals kinderen, liefdevolle relatie, vakantie, kunnen lachten en in het algemeen tevreden zijn met wat het leven heeft gebracht,

Heel pijnlijk dus.

De vraag is: wat doe je met die pijn, of liever, met het verlangen aan die dingen, dat maakt dat elke herinnering er aan pijnlijk is zolang je het niet hebt.

Kan het leven zin hebben, voor jou, op een heel persoonlijke manier, terwijl die idealen niet zijn gerealiseerd en sommige misschien niet zullen komen? Zijn er geen andere doelen die toch voldoening geven?

En: kun je niet dansen of kun je niet dansen volgens het (hoge) ideaal dat je voor ogen hebt?

Herstel is zo zwaar omdat er ook een mate van acceptatie in zit, in de zin van dat het geen zin heeft om te vechten tegen jezelf. Als je daar eenmaal voorbij bent kun je misschien ook doelen bedenken die momenteel wel haalbaar zijn en, hoewel misschien bescheidener dan je wilde, die het leven zin geven.

Het is geweldig hoe je op zoek bent naar antwoorden - er blijkt kracht uit, ook al ervaar je momenteel belangrijke beperkingen.

Inderdaad een superleerling, dus.

Greetz Jim

Beantwoord door: Jim van Os op 21 juli 2018
  • Deel deze pagina: