Main content

Vraag

Ze hebben onlangs bij mijn broer schizofrenie vastgesteld! Hij is ontslagen uit het ziekenhuis, maar hij nam zijn medicatie niet meer in opeens waardoor hij terug wat minder goed was. Wat agressief enzo.

Wij hebben zijn dokter gebeld en gezegd dat hij zijn medicatie niet inneemt. Zijn dokter heeft besloten hem verplicht een spuit te geven aangezien hij nog wel onder gedwongen opname valt. Maar hij kreeg/krijgt totaal geen therapie en hebben ze hem ook niet voorgesteld om met een psychiater te praten. Met ons praat hij ook niet veel...

Wat is beste behandeling voor hem? Moet hij met een psychiater praten om zijn gevoelens te vertellen en over zijn ervaringen waarom hij in een psychose is terechtgekomen? Wij weten niet hoe wij onze broer kunnen helpen?

Antwoord

Wat een ingrijpende gebeurtenissen! En ik ben het met je eens dat het raar op je overkomt, hoe deze gang van zaken verloopt.

Het belang en de eigen wens van je broer en zijn ziekte hoort voorop te staan. dat altijd. Dus hij geeft aan wat hij nodig heeft, welke ondersteuning hij wil. Of hij behandeling wil, welke steun. Welke medicatie hij wel wil en welke niet.

Dit is het ideaalplaatje wanneer iemand zelfbewust is en ziekte inzicht heeft, in een stabiele situatie dus. Wanneer er crisis is, dan wordt in meer of mindere mate zijn verantwoordelijkheid overgenomen. Met een dwangmaatregel zoals bij gedwongen opname kan dat dus. Maar dat wil niet zeggen dat alle regie overgenomen moet worden, zonder iemand er zelf bij te betrekken.

Persoonlijk vind ik: is iemand zo ziek dat er een dwangbehandeling nodig is, dan heeft iemand ook het recht op goede zorg, goede behandeling, traumaverwerking, iemand die meekijkt met vragen: wat is er gebeurd, welke ondersteuning wens je en welke wensen heb je voor de toekomst? Dat is dus een meerjarenplan waar heel veel levensaspecten samen komen. Wonen, werk, omgaan met je ziekte, het leren accepteren dat het bij je hoort, krachtiger worden, je verlies nemen. Dat is niet iets dat alleen een psychiater kan of doet.

Een psychiater zal vooral nabij zijn en meekijken op zijn vakgebied, namelijk balans herstellen aan de hand van medicatie en tegelijkertijd met zijn expertise iemand weer op het spoor zetten. Dat op het spoor zetten is veelomvattend en daar kunnen heel veel mensen hun aandeel in hebben, zoals jij nu ook doet. Maar vooral: ergens zal je broer zelf de grootste acties moeten durven aangaan. Het is zijn leven en hij kan leren daarin koers uit te zetten, hulp te vragen, aangeven wat hij wel en niet fijn vindt. Iedereen om hem heen kan proberen te steunen (het overnemen als het echt niet gaat) én iets los te laten, zodat hij zijn eigen steun gaat ervaren én het prikkelen en motiveren om iets van het leven te maken. Samen perspectief voelen en hopen op beter. Hem blijven zien als je broer en niet als ziek familielid, ook al is hij dat wel.

Ik hoop dat je veel informatie kunt halen uit deze site. Bekijk ook zeker het filmpje van Bram die van schizofrenie herstelde.. Hopelijk werkt het als een hoopvol lichtpuntje. En zoek eens op David van den Berg met ttip. Hij heeft bewezen dat traumabehandeling voor mensen met psychosegevoeligheid wél kan! Elke behandeling kan werken, als het maar aansluit bij wat je broer zelf wil. Als hij vertrouwen er in heeft, kan aangeven waarin hij wil groeien en vertrouwen heeft in de behandelaar? Dan werkt het.. Er zijn meerdere wegen naar Rome. De weg die je broer bewandelt met liefdevolle naasten is de weg van herstel. En zorg dat je als naaste heel goed voor jezelf zorgt. Bedenk dus ook goed, wat jij nodig hebt. Hoe jij het volhoudt en welke steun jij nodig hebt voor jezelf om deze last mede te dragen.

Het beste gewenst voor jullie allemaal, Jeroen

Beantwoord door: Jeroen Zwaal op 6 mei 2019
  • Deel deze pagina: