Main content

Vraag

Geachte dokter van Os,

In 2002 heb ik een zogenaamde psychose doorgemaakt. Ik ben hersteld en medicijnvrij.

Tot op de dag van vandaag vraag ik me af hoe het kwam en wat de oorzaak was.

Met de behandeling van de psychiater(s) was ik het destijds niet (geheel) eens.

Ook niet met hetgeen als oorzaak aangegeven werd; "een zwakke plek in het hoofd waarvoor ik mijn hele leven medicatie zou moeten gebruiken". Dat is nogal een boodschap in je 36e levensjaar.

Ik heb bewezen dat dat laatste zeker niet waar is en op mijn vraag destijds waar die zwakke plek dan zat kon de psychiater geen antwood geven.

Voor zover ik weet is die vraag tot op heden niet opgehelderd. Kan het zo zijn dat er niets mis is met de hersenen bij mensen met een psychose?

In mijn geval zag ik beelden die op dat moment niet "echt"waren maar eigenlijk ook niet bizar en oninvoelbaar waren.

Zou het kunnen dat, net zoals we met onze ogen de externe werkelijkheid kunnen waarnemen die in de hersenen verwerkt wordt waardoor we zien wat we zien, de omgekeerde route ook mogelijk is?

Dus dat op basis van trauma, angsten, emoties, overprikkeling etcetera de hersenen beelden of geluiden gaan genereren die dan net zo echt worden ervaren als de "echte" werkelijkheid.

Beelden van binnen naar buiten dus, net zoals we beelden van buiten naar binnen kunnen waarnemen, dat noemen we zien.Noemen we beelden van binnen naar buiten een psychose?

Net zoals het netvlies geprikkeld kan worden en we licht of kleuren zien zonder dat dit er "echt" is.

Ik zag namelijk soms twee dingen naast elkaar, de "echte"werkelijkheid en de beelden van mijn angsten, intuïtie en zorgen, soms alleen mijn angsten, intuïtie en zorgen en soms alleen de "echte"werkelijkheid.

Het zien van die beelden leidt tot nieuwe/meer angst en zo kom je in een heftig neerwaarts gebeuren.

Door onder meer mij dit te realiseren is het mij tot op heden gelukt uit de "psychose" te blijven.

Als iemand op een bepaald moment hier zo gevangen in zit kunnen medicijnen een hulpmiddel zijn om tot rust te komen maar daarna is mijns inziens een hele andere behandeling en benadering noodzakelijk. Dat was bij mij zo.

Elk geval is anders en ieder verdient hulp op maat. Ik heb dit alleen moeten doen. De psychiater zag enkel medicatie als behandeling. De omgeving weet er al helemaal geen raad mee en de betrokkene zelf in eerste instantie ook niet.

Het heeft mijn herstel naar mijn idee onnodig bemoeilijkt.

Met de hersenen is denk ik niets mis, ik denk eerder dat een psychose een gevolg van overbelasting en overprikkeling is. De grens tot overbelasting en overprikkeling kan wel per mens verschillen, net zoals de een harder kan lopen dan de ander.

Maar je krijgt dit etiket.

Na de uitputting die tot een "psychose" heeft geleid en de uitputting door de psychose zelf heb je talloze maatschappelijke hindernissen te nemen waarbij de meeste patiënten ook nog door de medicatie in meer of mindere mate verdoofd zijn.

Een welhaast onmogelijke opgave die er toe leidt dat mensen daar in gevangen kunnen blijven.

Ik ken alleen mijn eigen verhaal, u kent vele anderen, elke situatie zal anders zijn.

Maar ik vraag mij af, is wat ik hier schrijf al eens overwogen in het kader van het begrijpen van het ontstaan en het behandelen van een psychose?

Met vriendelijke groet,

J

Mens, moeder, arts met ruime ervaring in de arbodienstverlening thans niet praktiserend

Antwoord

Beste J,

Ik denk dat je de spijker op de kop slaat: een psychose is in wezen dat je door bijvoorbeeld een heftige ervaring de wereld teveel door de bril van je eigen emoties gaat zien. Alles lijkt dan anders (angstig, somber, bedreigend, wazig, vreemd) dan anders. Hoe meer dit speelt hoe meer het "psychotisch" wordt.

Het verschil is dat sommige mensen sneller geneigd zijn de wereld teveel door de bril van hun eigen emoties te gaan bekijken dan anderen. Iedereen is psychosegevoelig, maar de een meer dan de ander. Dit kan zijn op basis van vroege trauma's, maar ook door genetische variatie.

Psychose is in ieder geval menselijk - we kunnen allemaal psychotisch worden in de zin van de wereld extreem anders waarnemen onder invloed van emoties.

Op onze website staat veel hierover!

Groet Jim

Beantwoord door: jim van Os op 16 januari 2019
  • Deel deze pagina: