Main content

Vraag

Mijn zoon van 30 is zwaar depressief, suïcidaal, en heeft psychotische klachten, maar weigert hulp omdat hij deze klachten niet als zodanig (h)erkent. Hij twijfelt of hij mij kan vertrouwen en is vaak verbaal agressief.

Wat kan ik doen om hem te helpen?

Antwoord

Dag L,

Ja dat is heel lastig. Wanneer iemand zo ziek is geworden, dan kan het ziekte-inzicht ook weggeraakt zijn en kan contact met naasten en familie heel ingewikkeld worden.

Allereerst ben je moeder en maak je je veel zorgen. Die zorgen zal je zoon waarschijnlijk ook voelen, bovenop zijn eigen sores. Dus in die zin kan je het als ouder bijna niet goed doen, wat je ook probeert. Wat je beschrijft is zorgelijk en daar zijn professionals voor. Hen inschakelen via de huisarts lijkt me heel zinvol en zo snel mogelijk, ook al ziet je zoon dit anders.

Het is van belang dat te respecteren én er wel op aan te dringen dat er iets moet gebeuren en dat u terechte zorgen heeft. Om daar een middenweg in te vinden is ingewikkeld. U zou kunnen vragen: "Met wie wil je wél een gesprek hebben?"

Of: "Ik snap dat je zelf vindt dat je niet ziek bent, ik ervaar dat anders en omdat ik ongerust ben, lijkt het me goed om samen de huisarts te bellen. Als je dat niet wilt, dan laat ik je hierbij weten, dat ik zelf ga bellen, want ik gun je goede zorg. En ik vind dat dit nu nodig is.."

Op die manier hou je het bij jezelf en ben je niet afhankelijk van zijn goedkeuring om actie te ondernemen. Wees wel transparant over je acties.

Nu kan ik natuurlijk niet letterlijk allemaal zinnen voorschrijven, maar ik hoop dat de achterliggende gedachte helder is. Zelf een stapje terug nemen én wel kaderen en verantwoordelijkheid delen met anderen, het liefst met je zoon natuurlijk.

Maar als dat niet meer lukt, dan iemand anders erbij halen, een vriend of familielid waar je zoon goed contact mee heeft? Het liefst op een manier waarbij je de voorkeur en wensen van je zoon kan volgen. Zie ook de filmpjes 10 tips bij psychose en 10 tips bij depressie.

Verder.. deze ziekte is zo ingewikkeld dat 'helpen' in het moment, bijna niet kan. Ook niet gezien de houvast die de GGZ tegenwoordig biedt. Je krijgt vaak pas hulp als het echt heel erg mis is en je zoon een aantoonbaar gevaar voor zichzelf of de samenleving is. Zoniet, dan zijn er weken wachtlijsten.

Hooguit kan je de schade enigszins voorkomen, hem te ondersteunen in het 'onderuit gaan'. En hem daarna in dit proces blijven bijstaan, steeds in afstemming om zo beetje bij beetje weer vertrouwen te winnen.

Geen eenvoudige opgave, dus heel veel moed, kracht en sterkte gewenst voor jou en je zoon! Hartelijke groet, Jeroen

Beantwoord door: Jeroen Zwaal op 22 januari 2019
  • Deel deze pagina: