Main content

Vraag

Onze zoon van nu 26 heeft zich 6 jaar geleden totaal geïsoleerd van de wereld en van ons als ouders. Hij heeft zich letterlijk opgesloten op zijn kamer
Voordat onze zoon 20 werd begon hij al vast te lopen ik had het moeten zien aankomen, zijn hele leven waren er al obstakels, angst voor veel dingen overprikkeling de lat heel hoog leggen voor zichzelf en zijn omgeving.

De beginperiode nog hulp gezocht we wisten eigenlijk helemaal geen raad hiermee, de hulp eromheen was ook niet toereikend, hij was geen gevaar voor zichzelf en zijn omgeving! Ik ben het afgelopen jaar weer opnieuw zoekende of er toch enigszins beweging in te krijgen is en kom tot mijn grote schrik erachter dat er wel degelijk sprake kan zijn van psychose nooit zo bij stil gestaan dat dat vele vormen kan hebben.

Mijn vraag wat is er nu nog mogelijk na zoveel jaar stel het is een psychose waar hij nu al langdurig inzit kan ik daar op de een of andere manier hulp bij krijgen eventueel aan huis of iets dergelijks?

Antwoord

Dat is me een situatie zeg. Mijn inschatting is dat je deze vraag toch het beste via hem kan stellen. Heb je echt helemaal geen contact met hem? Kan je hem een brief sturen of een berichtje? Met een heel open vraag, of er iets is wat je kan doen voor hem? Of dat het oké is dat je met hem gaat zoeken naar iemand die hem kan ondersteunen? Of nog minder: vragen of hij het op prijs stelt dat je voorzichtig contact met hem legt, omdat je dat zelf graag wilt? Waar ben je nieuwsgierig naar in positieve zin? Probeer de focus allereerst neutraal of positief te houden. Want de problemen, die ziet en ervaart hij zelf ook wel.

Als je dat op een respectvolle wijze doet en de situatie zoals deze nu is, erkent zoals deze nu is, dan is er wellicht een kleine opening te creëren. Je kan er van uit gaan dat dit isoleren een functie heeft (gehad). En ik snap goed dat je hoopt dat je dit kan patroon kan doorbreken.

Ik zou de focus vooral richten op het herstellen van jullie relatie. Want daarmee komt wellicht iets op gang dat een weg creëert richting ondersteuning. En weer investeren in een relatie, daarvoor is het nooit te laat. Zes jaar is wel lang. Symbolisch gezien is zeven een stuk mooier als getal, dus wie weet.

Wijsheid gewenst.

Hartelijke groet, Jeroen

Deze vraag is gesteld door een vrouw in de leeftijdscategorie 55
Beantwoord door: Jeroen Zwaal op 26 september 2019
  • Deel deze pagina: