Main content

Dé werkhouding die erin gestampt is bij generaties professionals in de zorg wordt professionele distantie genoemd. Daar heb ik niet zo veel mee.

Daarom had ik behoefte aan een andere houding en omschrijving: professionele nabijheid. Er wordt van mij verwacht dat ik de gangbare kwaliteiten bezit maar óók met mijn persoonlijk verhaal kan werken. Ervaringen die gedeeld worden, kunnen een enorme impact hebben. Ik zeg altijd: gebruik waar je wat mee kan en laat liggen wat (nu) niet bij je past. Hetzelfde geldt voor mijn blogs.

Zelf gebruik ik alleen die ervaringen die een plek hebben gekregen

Als er een herinnering opengaat die mij openscheurt, gaat de patiënt voor mij zorgen en maak ik het juist zwaarder voor hem of haar. Dát is niet de bedoeling; ik ben juist de zorg ben ingegaan om lijden te verzachten en te verlichten.

Ervaringsdeskundigen mogen en moeten dichterbij komen als het gaat om delen van ervaringen. Vaak ga ik de ander hierin bewust voor, om op deze manier de nodige veiligheid te creëren.

Gedeelde ervaringen leveren vaak een groot gevoel van wederzijdse (h)erkenning op

Dit is een goede basis voor het therapeutische contact en alles wat ik heb meegemaakt is potentieel bruikbaar. Dat kan variëren van mijn tweede generatie concentratiekamp syndroom, het feit dat ik een rechterlijke machtiging heb gehad of over mijn ervaringen met bijvoorbeeld psychoses.

Voorwaarde is wederom altijd dat ik het heb verwerkt, wat ook mijn advies is aan anderen die persoonlijke ervaringen bewust willen inzetten.

Een ander voordeel dat ik heb ten opzichte van andere professionele hulpverleners is dat ik ook kan delen in de ik-vorm.

‘Jij moet dit en jij zou dat moeten doen en dit is goed voor jou’ is een wijze van benaderen waar veel patiënten inmiddels immuun voor zijn geworden. Als ervaringsdeskundige kan ik op minder opdringerige wijze uit mijn eigen ervaringen putten. Bewust laat ik dus de patiënten dichterbij komen.

Altijd ben ik opzoek naar het (nog) gezonde stuk bij de ander – wat naar mijn mening ieder levend mens heeft – dat ik vervolgens probeer te bekrachtigen als kartrekker van iemands herstel

Bij velen heeft het vertrouwen een flinke knauw gehad en dat is hierbij essentieel. Als ik wil dat de ander zich laat zien, zal ik vanuit de gedachte van gelijkwaardigheid (we zijn allemaal mensen) mijzelf ook willen en moeten laten zien. Op het goede moment en op de juiste wijze. Hierbij zijn timing, intuïtief en invoelend (empathisch) vermogen zeer belangrijke hulpmiddelen die ik vanuit ervaring bewust inzet.

Dit bedoel ik met ‘professionele nabijheid’.


 

Russell Cummins – ervaringswerker, persoonlijk begeleider, kwartiermaker ervaringsdeskundigheid, teamcoach en organisatie adviseur in de ggz.

Meer lezen van Russell Cummins?

Werken in de zorg met psychosegevoeligheid

Karma is a bitch

Photocredits: Charlie Foster Unsplash

 

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Wat grappig dat mijn visie op hulpverlenen vrijwel identiek is aan die van mij. Je gebruikt dezelfde woorden en omschrijvingen. Ik heb dit veel gebruikt in mijn portfolio’s en reflecties. Zou je het wel willen opsturen, dan snap je wat ik bedoel. Gelijkwaardigheid en wederkerigheid is de basis voor een goede vertrouwensrelatie. Eerst de connectie, dan de correctie.!

  2. Professionele distantie is een heel raar concept. Werkt arrogantie in de hand en veroorzaakt grote afstand in de behandelrelatie. De professional zet zichzelf geheel ten onrechte op een voetstuk en kijkt neer op de patiënt. De professionele distantie wordt te vaak als vluchtterp gebruikt, teken van een zwakke professional. In mijn persoonlijke ervaring kon ik vele malen beter vooruit met psychiaters die afstand deden van wat distantie, en onderkom kreeg ik echt geen therapeutische relatie op gang als de behandelaar zich wel op dat voetstuk had geplaatst.

    1. er is gelijkheid in de relatie met de cliënt, deze basis is fundamenteel; echter in geval van leven , dood etc. heb ik ook wel eens iemand verteld dat hij met de ambulance mee moest ivm ernstige zelfbeschadiging, voor mij ging in dit geval de gezondheid van de cliënt voor de behandelrelatie.

  3. Ja, goed geschreven. Vooral je eigen ervaringen te hebben verwerkt, voor je een ander kan bijstaan spreekt me zeer aan. Hoewel dit natuurlijk niet absoluut hoeft te zijn in je vrijblijvende contacten met anderen is dit wel zo op basis van professionaliteit. Wat als de ander vraagt “en hoe heeft dit jou geholpen”. als je dan moet zeggen, ‘ nog niet’, werkt dit zeer ondermijnend.
    Ook de openheid en vertrouwen dat je moet tonen door je ‘te laten zien’ spreekt me zeer aan. Zelf vind ik dit altijd een voorwaarde om vrij en ongedwongen met een hulpverlener te kunnen praten. Sterker, als die openheid van beide kanten er niet kan zijn ben ik weg.
    Dus, conclusie, jij mag blijven!

    1. dank je wel Chiel,
      soms zeg ik echter wel “nog niet”, als ik ergens nog niet klaar mee ben, is naar mijn mening een vorm van open en veiligheid creërende kwetsbaarheid, ook ervaringsdeskundigen hoeven niet (continue 😉 )een perfect mens te zijn…
      russel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *