Main content

Mijn stemmen schelden me uit. Bijna de hele dag door. Ik ben in hun ogen een aandachthoer. Alles gaat daarom. Als ik pijn heb, overdrijf ik om de aandacht. Als ik mezelf beschadig, doe ik dat om de aandacht. Als ik zeg dat ik stemmen hoor, is dat een leugen, om de aandacht.

En hypocriet, dat ben ik ook, vertellen ze me met enige regelmaat

Als ik toch dat stukje kaas neem, ondanks dat ik veganistisch eet. Als ik een sigaretje rook, ondanks dat ik weet wat de achtergrond van de tabaksindustrie is. Als ik mijn medicatie neem, want ten eerste is ook die industrie verre van zuiver, maar belangrijker: jij bent helemaal niet psychotisch, je doet het om de aandacht.

Meer dan ziekte?

Een psychische ziekte. Ja. Want ik ben wel degelijk psychotisch, en op dit moment heb ik mijn medicatie daarbij nodig om het hanteerbaar te houden. Moet ik mijn leven inrichten met structuur en rust om te blijven functioneren. Accepteren dat het onderdeel van mijn leven is, een ziekte die mijn hoofd soms danig in de war maakt.

Maar het is meer dan dat

Niet alleen onderdeel van mijn leven, maar ook onderdeel van mijn zijn. Niet alleen een psychotische stoornis hebben, maar dat ook zijn. Mijn psychotische belevingen, mijn stemmen en mijn wanen, zijn verweven met mijn persoonlijkheid. Met mijn gedachten en emoties.

Het onrecht in deze wereld raakt mij diep

Zo diep dat ik er soms met mijn heldere hoofd geen raad mee weet. De donkere kant van mens-zijn is een kant die ik met moeite kan en wil accepteren. De boosheid over wat wij elkaar aandoen is te heftig voor mij om te voelen. De boosheid over mijn eigen leed, wat anderen mij aan verdriet en pijn hebben bezorgd, is zo mogelijk nog lastiger om onder ogen te komen.
Verdriet en pijn die soms zo groot zijn, dat ik het niet kan hanteren.

Maar het moet zijn weg naar buiten vinden

En als dat niet in een heldere toestand kan, dan komt het eruit tijdens verwardheid. In alle heftigheid. In de vorm van wanen waarin ik anderen of mezelf moet ombrengen om de wereld te redden van de ondergang. Waarin ik mezelf heftig pijn doe omdat ik net zo moet lijden als mijn medemens en de natuur, die lijden door mijn schuld. Door mijn sigaretje. Door het maken van mijn kleren. Door het eten van kaas. Heftige episodes van verwardheid, waarna mijn stemmen mij vervolgens er weer fijntjes aan herinneren dat het in hun ogen allemaal toneelspel was, om de aandacht.

In mijn ogen is een psychose niet los te zien van wie ik als persoon ben

Mijn wanen en stemmen zeggen zoveel over mij, over mijn emotie, over hoe ik in het leven sta en hoe ik erin wil staan. Want ja, ik wil graag zo bewust en eerlijk mogelijk leven, de wereld zo min mogelijk schade bezorgen. Tegelijk wil ik niet een fundamentalistische zwart/wit denker zijn, niet vervallen in verbittering en dogma. Ik wil het oordeel van mijn stemmen niet over mijzelf hebben, maar uiteindelijk zijn die stemmen net zo hard onderdeel van mij als mijn eigen stem dat is.
Leren zij mij te kijken naar het oordeel dat ik dus wel degelijk over mezelf heb. Misschien laten zij mij zelfs mijn donkere kant ontdekken en accepteren.

Want die donkere kant heb ik, net zoals elk ander mens

Gelukkig is de andere kant er ook. Want als mijn eigen stem spreekt, als ik met mijn heldere hoofd de ander ontmoet, zie ik dat wij als mens zo mooi zijn. Dat als er wezenlijk contact is waarin ieder kwetsbaar en open is, het hart van mens-zijn niet zo verrot is als onze daden ons soms doen geloven.

Dat geeft hoop. Hoop waardoor ik mijn ziekte kan dragen en hanteren. Met alle emotie die daarbij hoort.


Inge Boele – Communicatie, marketing en ervaringsdeskundig voorlichter bij Ingetikt. Schrijfster van de romans ‘Oprecht Godsgestoord’ en ‘Huid zonder haar’.
www.ingetikt.pro
www.ingeboele.nl

photo credits schrijven en schrappen
  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Zo herkenbaar heb bipolaire stoornis en borderline wordt af en toe gek van mezelf.Wat moet een ander dan wel niet van me denken. Gelukkig heb ik mensen om me heen die me snappen en me helpen. De stemmen mogen van mij het liefst wegblijven maar dat doen ze niet, maar door de medicijnen ( die ik altijd drugs noem ) zijn ze dragelijker.

    1. Rot dat het zo herkenbaar is, Lidwyna. Wel heel fijn dat je goede mensen om je heen hebt. En wat je zegt over de stemmen geldt ook voor mij. Draagbaar, maar helaas niet helemaal weg, ondanks voorgeschreven drugs. 😉 Dank je voor je reactie!

  2. Ik zie bij mezelf in het herstel proces dat ik meer rust ervaar. Meer acceptatie ook. Ik kan nog niet spreken van een positief zelfbeeld. Bij psychotische episode is de termijn direct na symptoomvrij zijn voor mij het lastigst. Ja krijgt dan die rauwperiode met het besef van je ontremde fase daden. Zingeving en een leven in balans is mijn diepste wens.

    1. Heftig Jan, wat je schrijft over de periode na een psychose. Voor mij zijn dat gek genoeg vaak juist weken van veel kracht en bezinning, waarin ik weer dicht bij mezelf kom. Buiten mijn eeuwige discussie over aandacht dan. De rust waar je het over hebt ontstaat bij mij ook beetje bij beetje. Ik ben er alleen nog lang niet. Ik wens je die zin en balans heel erg toe!

  3. Wat een worsteling Inge. Maar er spreekt ook heel veel kracht uit. Ik herken het, zij het in een ander verband. Ik ga je boeken lezen. Ben er heel benieuwd naar.

  4. Ook voor mij heel herkenbaar. Heb bipolaire stoornis en een bak ellende van huis uit meegekregen. Ontzettend moeilijk daarmee te ‘leren’, leven! Als ik het zwarte gat weer inval helpt er niet zoveel. Slik dan ook kalmeringsmiddelen, waarvan artsen het liefst zien dat je daar juist mee stopt. Het voorkomt bij mij erger als ik wat gesedeerd ben. Ben rand psychotisch bij tijden. Goede ondersteuning helpt,dat is ook het enige waar ik om vraag. Klinkt simpel,maar dat is het niet. Mantelzorg van familie of vrienden,werkt niet. Al willen sommige dat best wel voor je doen. Het vertroebeld de banden. Veel beter is het professioneel, zij kunnen afstand nemen als ze de deur weer uit gaan. Familie en vrienden kunnen dat niet. Je bent tenslotte ook vriendin bekende of familielid. Heb het nu goed voor elkaar alleen maakt het me heel onzeker en bang voor het vervolg,omdat dat toch mede, en misschien het grootste gedeelte afhangt van de gunfactor van derde als je het niet zelf kunt betalen. Ben de enige niet met dit gevoel,maar ja aan die wetenschap heb je weinig als je in je eentje loopt te modderren.Begrip is er wel,maar ook daar heb je niet lang wat aan als het niet vervolgt word door daden. Dank voor je verhaal,en ik wens je veel sterkte in deze vaak toch eenzame strijd. Liefs Wilhelmina?

    1. Dank je wel voor je reactie, Wilhelmina. Rot dat het bij jou zo moeizaam verlopen is. Wel goed te horen dat je het nu op orde hebt. Ik snap je angst wel goed. Ik kan gelukkig zeggen dat ik mij niet eenzaam voel in mijn strijd, maar ik snap het heel goed als dat bij jou wel zo voelt. Ik wens jou ook veel sterkte, dank voor je woorden.

  5. Zo vreselijk veel herkenning Inge.. Alleen ben ik dan manisch depressief met psychotische verschijnselen. Ja ik BEN manisch depressief en ik HEB medicijnen daardoor!!!

  6. Mooi en inspirerend om te lezen Inge, er spreekt pijn uit maar ook een enorme dosis kracht, durf en authenticiteit. Open en verbindend. Een statement over de kracht van kwetsbaarheid.
    dankjewel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *