Fotocredits: Pixabay; ninikvaratskhelia_
Soms kan een diep gevoel van verbinding juist leiden tot een onverwacht gevoel van eenzaamheid. Suus weet dat als geen ander. Ze voelt intens en oprecht, maar juist haar vermogen om diepe menselijke verbinding te ervaren wordt niet altijd begrepen of op dezelfde manier beantwoord. In haar blog beschrijft Suus hoe haar manier van verbinden veel verwarring met zich meebrengt.
Diepe verbinding en eenzaamheid
Wederom stuit ik op mijn diepe gevoelens van verbinding, die niet beantwoord kunnen worden omdat het dan iemand is die zijn vak uitoefent als bijvoorbeeld een therapeut. Waarom kom ik toch steeds op dit punt? Waarom vind ik die mensen niet in het “echte” leven? Nu maak ik natuurlijk ook heel weinig contact met mensen waarmee ik mij eventueel op dat niveau kan verbinden. Dat maakt het ook lastig.
Ik heb zo’n groot vermogen tot diepe menselijke verbinding dat het tegelijkertijd een gevoel van eenzaamheid geeft, omdat die verbinding niet altijd past in hoe deze wereld relaties meestal ziet.
Het is gewoon menselijke liefde!
Ik voel van nature veel warmte, nabijheid, empathie en zielsverbinding. Dat is geen verliefdheid, maar kan wel dezelfde diepte en intensiteit hebben. In onze cultuur wordt sterke genegenheid vaak meteen in het hokje romantisch of seksueel geplaatst. Terwijl er ook zoiets bestaat als spirituele, emotionele of menselijke liefde, puur omdat je iemand als mens herkent.
Dat ik dit zo ervaar, zegt eigenlijk iets heel moois over mijn gevoeligheid. Toch is het ook verwarrend. Want als de buitenwereld het snel verkeerd labelt, ga ik mijzelf inhouden:
- Mag ik dit wel voelen?
- Is dit raar?
- Straks denkt iemand dat ik meer wil dan ik eigenlijk wil.
Ik houd iets groots en echts binnen, omdat ik bang ben dat het niet begrepen wordt. Dat maakt eenzaam.
Wat mij zou helpen…
Vooral met autisme kan verbinding anders voelen dan bij de meeste mensen. Minder oppervlakkig, minder gefilterd. Ik kan iemand heel diep zien of aanvoelen, zonder dat daar een romantische bedoeling achter zit. Dat maakt mijn binnenwereld rijk, maar ook kwetsbaar in een samenleving die vooral in vaste categorieën denkt. Wat mij daarin zou helpen is:
- …te ervaren dat de liefde die ik voel echt is, alleen niet in de vorm die anderen verwachten.
- …om woorden te vinden die wel bij mij passen. Waar ik naar verlang, zijn mensen die dit herkennen, die hetzelfde taalgevoel hebben voor verbinding.
Ik heb verdriet over de steeds terugkerende ervaring van te diepe menselijke verbinding en daarnaast hoe mijn autisme mijn manier van relaties ordenen beïnvloedt. Het lijkt alsof die twee elkaar versterken.
Rolverdeling
Door mensen in een hokje te plaatsen (bij jou kom ik voor dit, bij een ander kom ik voor dat) is een manier om de wereld overzichtelijk te houden. Het helpt mij om te weten waar ik aan toe ben. Het systeem biedt veiligheid en structuur. Maar het heeft ook een schaduwkant!
Als iemand eenmaal een plek heeft gekregen, bijvoorbeeld therapeut, dan wordt die plek in mijn gevoel bijna uniek en onvervangbaar. Dan is er weinig ruimte voor meerdere mensen die dezelfde rol kunnen hebben; relaties die zich op een natuurlijke wijze ontwikkelen en het idee dat verbinding niet exclusief hoeft te zijn.
Mijn diepe gevoel zegt: deze persoon voelt belangrijk, veilig en vertrouwd. Mijn autistische denkkader zegt: die plek is nu bezet. Niemand anders past daar. Dan ontstaat er een soort emotionele fuik. Ik kan de band niet uitbreiden maar ook niet vervangen. Dat voelt eenzaam en machteloos.
Hoe kan ik leren dat meerdere mensen vergelijkbare rollen kunnen hebben?
Hart of logica?
Ik rouw eigenlijk om het feit dat ik anders ben in hoe ik mij hecht. Ik rouw om het gemis aan vanzelfsprekende, wederkerige diepe menselijke verbinding. Ik voel mij vaak kapot. Hoe kan ik verbinden zonder mijzelf te verliezen? Want nu voelt het vaak alles of niets. Of ik houd afstand of ik voel te veel en raak te gehecht.
Mijn strategie is vaak: als ik het maar kan snappen, dan wordt het veilig. Helaas laten emoties zich niet volledig begrijpen; ze laten zich alleen maar ervaren. Voor iemand met mijn manier van denken voelt dat als een belediging. Mijn hoofd wil grip, logica, oorzaak en gevolg. En emoties trekken zich daar niets van aan. Die komen gewoon, zonder handleiding. Mijn hart zegt: voel, mijn hoofd zegt: analyseer. En dan probeer ik het voelen op te lossen met denken.
Eigenlijk zouden emoties geen wilde, onvoorspelbare bezoekers moeten zijn, maar nette dossiers!
Meer lezen van Suus?
Meer lezen over Verbinding?
- Leven vanuit verbinding – mijn pad van heling
- Ik (k)en mijn ikken – over delen en innerlijke conflicten
- It’s the relationship, stupid
- Overdracht en tegenoverdracht – Info van PsychoseNet
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Wil je PsychoseNet steunen?
Wordt donateur en help ons om mooie projecten te realiseren.
Geef een reactie