Main content

‘Hoe oud zijn uw kinderen?’, vroeg hij.
‘Zes en bijna vijf’, zei ik.
‘Oh, dat is nog vrij jong’, zei hij.
‘Ja’, beaamde ik.
“Ik neem aan dat u zelf voor u kinderen wilt zorgen”, zei hij.
‘Ja’, zei ik.
‘Nou dan wordt dat de komende twintig jaar aan de lithium. Ik geef u een recept en dan kunt u dat meteen even ophalen bij de apotheek.’

Vrijdagmiddag om half zes gaat de apotheek dicht. Ik moet daar nu nog direct even langs. Ik moet vandaag de lithium halen want anders lukt het niet meer in het weekend.

Je hebt het zelf gehoord: de komende twintig jaar aan de lithium

Diagnose: Manisch Depressief, oftewel een Bipolaire Stoornis.

‘Als je zelf voor je kinderen wilt zorgen dan moet je de komende 20 jaar aan de lithium.’ Snel naar de apotheek.

Lithium, wat is dat eigenlijk? Het doet me altijd denken aan de jaren 70 en popmuziek. En Manisch Depressief wat betekent dat? Een stoornis? En ben ik dat nu of heb ik dat en kan dat dan weer overgaan? Maar vlug op de fiets voor het te laat is en ik niet meer voor mijn kinderen mag zorgen. Op tijd gelukkig. Het is er altijd druk in die apotheek. Vandaag ook. Ik ben best zenuwachtig om lithium te halen. Klinkt echt alsof ik heel ziek ben en dan ook nog voor de komende twintig jaar.

Thuis met drie doosjes. Keek de apotheker nou een beetje alsof ik gek ben?

Was hij bang voor me of leek dat zo? Even de bijsluiter lezen. Een natuurlijk zout, klinkt niet heel erg slecht. Bijwerkingen: veel plassen, gewichtstoename, concentratieverlies en mogelijk nierbeschadiging en ­–vergiftiging. Wat zei die psychiater nou ook al weer?

‘Tja, dat is toch wel duidelijk mevrouw, na twee psychoses en een second opinion: u bent Manisch Depressief. Je kunt er een heel normaal leven mee leiden hoor, als u regelmaat en structuur handhaaft en trouw uw lithium blijft slikken.’

Maar, wat is dat dan lithium? Vragen. Antwoorden. Meer vragen

De diagnose, lithium, de scheiding, mijn werk, een huis, de kinderen, mijn lichaam, mijn geest. Alles roept vragen op. En juist vragen wilde ik niet meer. Waarom ben ik Manisch Depressief terwijl ik me niet zo voel? Hoe krijg je dat eigenlijk en hoe krijg je een diagnose en waarom heb ik daar geen zeggenschap over? Waarom moet ik mijn diagnose accepteren en krijg ik als antwoord dat het niet accepteren ervan bij de diagnose hoort?

Ik zocht naar antwoorden, met een diagnose voor het leven. Een diagnose die ik niet kon accepteren. Een diagnose die ik niet meer heb.

‘Hoe oud zijn uw kinderen nu?’, dacht ik hem te horen vragen.
‘Tien en bijna twaalf’, zei ik. Wat een gekke diagnose dacht ik.


 

Naam bij redactie bekend

photocredit: pexels
  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. ik ziet al ziens 1990 aan de medicijnlithuim ik doe er goed op ,maar al die verhalen over de nieren en vergeet achtig heid is dat zo gr mar

    1. Hoi Mar, Goeie vraag om aan een psychiater te vragen hier op het e-spreekuur van de site. Of wellicht is het antwoord al te vinden in eerdere gestelde vragen.Dus neem gerust een kijkje. Groet Jeroen

  2. “Hoe krijg je dat eigenlijk en hoe krijg je een diagnose en waarom heb ik daar geen zeggenschap over?”
    Met die vraag, en eigenlijk verkapte opstandigheid / niet willen accepteren heb ik ook heel lang gezeten. Nadat ik complete boekwerken had doorgelezen kwam ik er toch op uit dat ik de kennis van de psychiater en zijn visie op de zaak niet zou kunnen evenaren. Het is ook een beetje alsof je een auto/tv/computer monteur gaat vertellen wat die moet doen terwijl je alleen weet dat het stuk is. Al is bij deze beroepen geen leven dat er onder lijdt. De vragen zijn retorisch ook heel goed en moedigen gezond verzet tegen ‘voor eeuwig afschrijven/voorschrijven’ aan.

  3. Twintig jaar geleden kreeg ik ook een diagnose van het Nijmeegse St. Radboudziekenhuis: schizo-affectieve stoornis. Ik moest en zou lithium gebruiken in een zeer hoge dosis, veel te hoog eigenlijk voor mijn tengere meisjeslichaam. Mijn bloed moest voortdurend worden geprikt. Al gauw haakte ik af, omdat ik me heel slecht voelde door de Priadel. Ik werd neerslachtig, trillerig, zwaarlijvig, cognitief traag en ik had plots moeite met sportactiviteiten.

    In 2013 hoorde ik Rene Kahn in een interview verklaren dat Lithium bepaald niet ongevaarlijk is. Het beschadigt de nieren en je krijgt er geleidelijk steeds meer cognitieve problemen van, zoals vergeetachtigheid.

    Ik ben dolblij dat ik naar mijn eigen lichaam heb geluisterd, want ik heb de Lithium in al die twintig jaar nooit nodig gehad. Naarmate ik ouder werd, en steeds meer in de gaten kreeg, werd ik mentaal steeds sterker.

    1. Hoi ik neen sinds een paar dagen ook priadel ik zit al heel lang in een depressie en kom er maar niet uit al die AD wordt ik doodziek van en een keer zat ik met een schaar op mijn pols ik raak uitgeput en als je met je hoofd in een zwart gat zit is dat niet fijn in Mei is mijn broer overleden en in Juni mijn moeder dus ik ga nu duimen dat de Priadel mij gaat helpen

      1. Wow, sterkte met dit verlies. Ga ook veel onder de mensen zijn en laat anderen er voor je zijn… je mag wel wat koestering en nabijheid gebruiken, lijkt me.. Dat geeft toch meer dan de hoop op de werking van medicatie? Al kan medicatie natuurlijk heel ondersteunend zijn in zulke pittige tijden. Hartelijke groet, Jeroen

        1. Dank jewel voor je reactie ik heb ook liever geen medicatie maar ik zit momenteel in een diep zwart gat als de medicatie niet helpt of teveel klachten gaat geven kan ik er altijd nog mee stoppen groeten Suus

  4. Goed stuk. Medicijnen moet je gebruiken zonodig. Op momenten dat je ze niet nodig hebt, hoef je ze niet te nemen. Goed dat er steeds meer psychiaters zijn die voor episodisch behandelen open staan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *