Main content

Vlinder is een Survivor. Ze is moeder, echtgenote, vriendin maar bovenal zichzelf. Na een lange strijd, opnames, veel medicatie, tal van hulpverleners weet ze weer wie ze is.

Altijd al, als kind al, ervoer ik heftige gevoelens

Ik was erg druk, nerveus, had elke nacht nachtmerries en jeuk. Vooral op mijn benen. Al jong kwam ik bij artsen. Onverklaarbare klachten zoals buikpijn, hoofdpijn, afvallen, reflexen die niet functioneerden, voorwerpen op een andere plek zien. Onderzoek zus en zo, opname en aannames hier, diagnoses daar… Dit was het begin van mijn leven als psychiatrische patiënt.

Mijn eerste opname was op mijn 16e. Mijn laatste ongeveer 10 jaar later. In die tussenliggende jaren heb ik ontelbare artsen gezien, onmenselijke hoeveelheden medicijnen geslikt, opnames daar waar ze ook maar ‘iets voor me konden betekenen’. Maar het betekende helaas maar één ding… ik was Mezelf niet meer. Ik was Borderline, ik was Manisch, ik was Depressief, ik was Angststoornis, Hysterisch of Apatisch. Maar wie IK was? Het meisje, zo kwetsbaar, zo spiritueel, zo gevoelig…. gelukkig heb ik haar terug, ik weet weer wie ik ben, wat ik wil én wat ik niet wil. Ik heb geleerd met MIJ om te gaan, met alle heftigheid, knalkleuren, in alle pracht. Zoals mijn man zei tijdens een van onze eerste ontmoetingen: true colors. Ik zie jouw echte kleuren. Gelukkig zie ik ze zelf nu ook.

Graag zou ik af en toe wat vertellen over mijn leven, mijn zoektocht, maar vooral mijn vangsten, schatten

Want in alle narigheid, duisternis en negativiteit zit een ontzettende kracht en is er altijd wel een antwoord te vinden waar je weer mee verder kunt. De kunst zit in het accepteren, klein maken, niet vechten maar aanschouwen en altijd lief zijn voor jezelf.

Warme groet ‘Vlinder’.


Vlinder (pseudoniem) is 49 jaar, getrouwd en moeder. Na een jarenlange strijd in de, en mét de psychiatrie, heeft ze een bestaan opgebouwd en heeft ze leren omgaan met het leven.

Meer lezen?

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. De GGZ is niet in staat om mensen met complexe problemen te kunnen helpen, dit is mijn ervaring na ruim 30 jaar.
    Tegelijkertijd de trieste realiteit dat mensen die al zolang van het één na het ander aankloppen, overal weggestuurd en geweigerd worden en gezien blijven als : te ‘complex’.
    Daarmee wordt je in een hoek gedreven.
    Niet alles is oplosbaar, maar waar een wil is, is een weg!
    De menselijke maat is ver te zoeken in de GGZ!
    Hokjesdenken, labeldrift, IEDER mens is uniek en anders, wat voor problematiek de betreffende met zich meedraagt, dat wil NIET zeggen dat er NIETS geboden kan worden.
    Hiermee wordt je vaak wel weggestuurd.
    Je wordt niet als mens gezien en ‘behandeld’ en zeker niet gehoord.
    Daar is waar het al decennia lang aan ontbreekt.
    Het draait om geld en macht, niet in wat wenselijk en haalbaar en aansluit bij de mens in nood.
    Kost het te veel inspanning en geld?dan wordt er snel een label opgeplakt : onbehandelbaar/ uitbehandeld!
    Luisteren naar de mens in nood is essentieel, daar wordt aan voorbij gegaan. De behandelaar heeft het voor het zeggen niet de cliënt.
    De wensen van de cliënt horen centraal te staan!
    Luisteren naar wat voor de cliënt belangrijk en essentieel is dat is het belangrijkste, hulp moet passend / aansluiten bij de persoon.

    De GGZ is op sterven na dood……………..

  2. Aan de mensen met psychose en omgeving zou veel meer gezegd moeten worden dat alles echt goed kan komen.
    Dat het echt mogelijk is om nog een normaal leven te leiden.
    Als ik dat geweten had zou het voor mij als moeder van veel draaglijker geweest zijn.

    1. Hoi latje, je hebt helemaal gelijk. Ook mij hebben ze vroeger gezegd geen hoop meer te hebben op een normaal bestaan en zelfs een woning gezocht op het terrein van een groot psychiatrische instelling, waar ik oud kon worden. Ik was midden 20….. zoveel onkunde, onwetendheid én teveel denken in hokjes en te bang om buiten de linntjes te denken. Maar last dat buiten de lijntjes denken nou net 1 van de oorzaken zijn waardoor veel mensen überhaupt last krijgen van emotionele stoornissen (mijns inziens dan he). We hebben een welvarend land, maar de geestelijke gezondheidszorg betreft kan er nog veel verbeterd worden…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.