Main content

Na een leven in de psychiatrie als patiënt vanwege psychosegevoeligheid en o ja…. een contextuele oorzaak, ben ik nu een bezorgde moeder van een psychotisch kind.

Een kind dat ook in de psychiatrie verzeild is geraakt. Zelfs via de burgemeester en later rechter uit onze handen wordt genomen, waar we al zo lang onze handen vol wilden hebben met dit kind…

Ik heb decennia geknokt voor veranderingen in de psychiatrie, opdat het er in detail menswaardiger zou worden

Warmer, menselijker, georganiseerder, communicatiever, individueler. Ik ben voor mijn geknok bewierookt, maar kreeg gelukkig ook veel waardering. Waardering voor mijn verhalen en mijn queeste, van mensen die zich er door ondersteund voelden, gesterkt.
Gelukkig krijg ik heel veel steunbetuigingen van mensen die iets hebben aan wat ik doe, schrijf, spreek. Want dat heb ik hard nodig als ik kijk naar de daadwerkelijke veranderingen in de psychiatrie.

Sinds kort ben ik er weer, op de gesloten opname afdelingen. Nu heetten ze ineens chiquer, alsof er meer expertise in omgaat: High Intensive Care, Intensive Care. Bij een hartinfarct waan je je daar op de goede plek… toch?

In de realiteit blijken die HIC’s en IC’s nog veel te vaak een wassen neus

Niets meer dan een Engelse term voor gewoon meer van hetzelfde: een opnameafdeling met de deur op slot; met personeel dat de computerstoel als basisplek heeft en van daaruit iets doet, of juist niet doet. Met kale, vieze gangen en kamers, en veel glas opdat alles zogenaamd in de gaten gehouden kan worden. Zogenaamd, want door wie? Die gezichten aan het computerscherm in de computerruimte van het personeel?
Geen gezamenlijk koffiemoment: de koffiekar staat op de gang en wie het eerst komt, die het eerst maalt…

Waarin schuilt dan dat HIC of IC, die hoog intensieve zorg?

Ik zou het je aan de ontvangst kant niet kunnen zeggen, in ieder geval niet op de afdelingen waar ik de laatste tijd weer kom.
Bij binnenkomst via de ambulance raakte mijn zoon niet alleen zijn veters uit zijn schoenen kwijt, maar ook de mesjes in zijn scheerapparaat, zelfs de winterjas die ik dagen daarvoor voor hem had gekocht. Niemand die in de opname bunker nog weet waar de in beslag genomen spullen zijn gebleven. Is het een patiënt die jat? Of een personeelslid die denkt: mooie nieuwe winterjas: kip ik heb je…?

Ja, zo ver ben ik gekomen. Bij de vraag wie wat van wie jat in een psychiatrische opname bunker, volkomen onterecht de term HIC of IC nemend.
Wat doet het er eigenlijk toe… als je eenmaal in die opname bunker zit, via een burgemeester en rechter nota bene, dan ben je overgeleverd aan de hilariteiten van onze hedendaagse psychiatrie.

Concreet voorbeeld?

Een IBS (inbewaringstelling) op een HIC. Iedereen weet, een IBS duurt drie weken, op de valreep ontvang ik het volgende bericht:

Er is nog onvoldoende tijd en samenwerking tot stand gekomen om een alternatief plan (mbt huisvesting van X + samenwerking met X) te maken in plaats van een klinische opname op de HIC waarin duidelijk is waar X ( 24 uur / dag) zou kunnen verblijven en hoe de behandeling (oa EMDR en medicatie + ondersteuning) vanuit die werkelijkheid gecontinueerd en georganiseerd kan worden.

Conclusie?

Redenen voor dwang opgelegd aan een individu worden ten zeerste verward met de tijd die betrokkenen nodig hebben voor de organisatie van goede zorg en ondersteuning

Kortom: HIC is niks nieuws. Het is een noemer die iedereen kan voeren en vervolgens gebeurt gewoon het oude. In ieder geval wel daar waar mijn zoon nu verblijft, en op nog veel te veel andere plaatsen in Nederland.


Wilma Boevink is senior onderzoeker bij het Trimbos Instituut, ervaringsdeskundige en in Nederland het boegbeeld van de beweging rondom herstel en empowerment (HEE) van mensen met een psychische aandoening. In 2014 ontving zij De Ereprijs van Fonds Psychische Gezondheid  vanwege de bijzondere wijze waarop zij vanuit (ervarings)deskundigheid de talenten en krachten van mensen met psychische aandoeningen bevordert ten behoeve van hun herstel.

Bekijk ook de documentaire Gekkenwerk (met oa Wilma Boevink), over inzet van ervaringsdeskundigen in de hulpverlening

photo credit: pexels.com
  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Wat een teruggang moet dat voor jou lijken. De vorm veranderen en de inhoud gelijk laten. Ik denk dat het nog een tijd duurt voordat de mensen binnen de zorg echt kunnen veranderen. Wat moeilijk moet dat voor je zijn om als moeder en als ervaringsdeskundige hier tegenaan te lopen. Ik zou me ontzettend machteloos voelen.
    De opname die ik net achter de rug heb, getuigt van niet veel anders. Wanneer je goed in staat bent om zelf aan die post te kloppen, wordt de computer wel makkelijk verruild voor een gesprek. Dat wel, is mijn ervaring. En het waren dan ook fijne mensen en professioneel. Maar niet iedereen is in staat om die aandacht op te eisen voor zichzelf. Ik heb zelf het idee dat de gedachte dat patiënten moeten leren om hulp te vragen hoogtij viert. Niemand die uit zichzelf even bij je komt zitten om gewoon een gesprek te voeren van mens tot mens. Niemand die vraagt of je alles hebt wat je nodig hebt. Of je je wel redt. Nee, ik vind de vanzelfsprekende wederkerigheid in het contact ver te zoeken binnen de kliniek.
    Sterkte Wilma, in deze moeilijke tijd.

  2. Wat moet dit vreselijk zijn voor je. Als verwijzer in Utrecht bevestigd dit mijn ervaring. Goed gevoel had ik pas bij een kennismakingsgesprek met FACT team Utrecht. Je zoon kan daar hopelijk meer halen straks dan intern nu. Keep up.

  3. Wilma,

    Veel sterkte en hoop om door deze moeilijke periode te komen. Mijn ouders hebben ook steeds achter mij gestaan, toen het moeilijk ging. Ik was 17 jaar en heb toen vijf psychoses doorgemaakt. Daarna toch een leven kunnen opbouwen buiten de psychiatrie, getrouwd 3 kinderen, 22jaar opvoeder.
    Vorige zomer nog even een psychose doorgemaakt, goed doorgekomen en terug het leven van daarvoor opgepakt.
    Zet hem op, Wilma. Guy

  4. Wilma, net terug van een cursus HOZ die ik gaf met collega Anja in Amersfoort. Gebaseerd op alles, gedachtengoed, wat jij in Nederland hebt neergezet. Ben trots dat ik de HEE beginselen kon doorgeven aan een fact team.
    Dan de hic. Ik kom daar vanwege mijn werk regelmatig in Maastricht en ook wel n Sittard. Het ziet er tegenwoordig veel aangekleder en warmer uit tov de tijd dat wij onze opnames hadden. Maar in essentie is er qua zorg niets verandert. Als ik de hic binnenloop zie je alleen maar personeel op kantoor ‘ hangen’. Ik kan dat nog steeds niet begrijpen, de burostoel lijkt wel heilig, alsof men er vast geplakt op zit. Triest dat, een generatie later, jouw zoon geen herstelondersteuning kan krijgen. Wat is de oude ggz toch hardnekkig. Ik wens jullie uit de grond van mijnhart erg veel sterkte.
    Je bent voor mij en voor vele andere ‘ veranderaars’ nog steeds dé grote inspiratiebron. En eens zal het systeem ten gronde gaan óf ten goede veranderen.

  5. Heel veel aspecten binnen de gezondheidszorg hebben naar mijn mening betrekking op ‘ de buitenkant’. De mooie presentatie, het interessant klinkende, wat het beste overkomt. Als een reclame haast. Ik heb daar zelf aan meegedaan toen ik in de verpleging zat. Daaronder leeft een andere werkelijkheid voel ik ook. Die breekt daar uiteindelijk wel doorheen. Merk het aan mezelf als ik te lang in de schijn leef, zie het ook in veel organisaties gebeuren heb ik de indruk. Misschien is vanuit een vorm van ‘ harde werkelijkheid’ pas verbetering mogelijk, als de schijn niet meer op te houden valt. Dat vind ik moeilijk, een mooie presentatie zal, ook voor de zorg, toch ook wel een soort functie hebben, om het geloofwaardig te laten lijken ofzo. Als men er niet voldoende meer in gelooft werkt het toch ook niet. Presentatie als placebo effect? Met mooi klinkende termen als I.C.

  6. Hoe durft men dit nog steeds hulpverlening/ hulp verlenen noemen ?
    Dit is naar mijn mening eerder toch de zorg die iemand werkelijk nodig heeft en ook verdient
    willens en wetens ontzeggen en daarbovenop iemand ook nog traumatiseren ? in 2016 ?
    Een liefdevolle groet uit Vlaanderen.

  7. Bedankt voor de prachtige artikel! ..Wij (mijn zoon als een patiënt van Parnassia en ik, zijn moeder)maken nog steeds met iets gelijk dagelijks!,,alle hulp instanties zijn je tijd verspilling! geld verspilling!..als of je tegen de muur praat.. geen enkele respect voor mensen, geen.. en dan nog door dat krijg je enorme baarst in de relatie tussen zoon en moeder..dat mijn zoon verliest zijn vertrouw dat ik iets doen om hem te redden… zeer erg triest en pijnlijk..

  8. Courage Wilma, we laten de tijd veel te snel stromen – we hebben tijd nodig om stil te staan en ons te verwonderen. Sterkte voor jullie allemaal.

    1. Als moeder van een zoon van 39 met ruim 20 jaar GGZ ervaring ben ik inmiddels lam geslagen! Veel respect voor mensen die vol kunnen houden!!!

  9. Heel veel respect voor jou Wilma!!!! Prachtige video en wat moet het confronterend zijn, de situatie die je beschrijft in je blog. Ik denk dat jij een prachtig mens bent. En ik denk dat je wel degelijk veel meer invloed hebt, dan dat wat momenteel al zichtbaar is op deze afdelingen. Het proces van verandering is in gang gezet en volgens mij heb jij daar een hele belangrijke rol in gespeeld/speel je een belangrijke rol. Bid voor jou in deze situatie dat het je zal bemoedigen, aanmoedigen en verrijken. En niet zal ontmoedigen. Liefs Wings

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *