Main content

Acht jaar geleden – ik was toen achttien jaar – ging ik enthousiast op kamers. Dat werd een drama. Ik deed niets anders dan huilen en was zo ontzettend bang en alleen. Ik was ook echt alleen. Ik woonde op zolder bij een mevrouw die nooit thuis was. In de omgeving kende ik niemand en ook bij mijn nieuwe studie had ik nog geen bekenden. Het was zo vreselijk om daar te zijn dat ik voor het alternatief koos: elke dag op en neer met de trein van Middelburg naar Amsterdam Zuid.

In het begin was ook dat treinreizen een enorme uitdaging. Ik durfde nergens meer alleen te zijn, eigenlijk ook niet in de trein. In de collegezaal belde ik als het rumoerig was (wat het vaak was!) steeds naar huis om maar even te kunnen praten en te delen met iemand die mij begreep. Ik kan niet goed omschrijven hoe hulpeloos, eenzaam, onbegrepen en eindeloos alleen ik mij voelde.

Alleen. Het is nog steeds een besmet woord voor mij

Ik voel mij vaak eenzaam en alleen. Vooral op de momenten waarop ik mij onbegrepen voel. Op de momenten dat iedereen in gezelschap vrolijk en blij is en ik alleen maar wanhopig probeer om de controle over mijzelf te houden. Op dat moment dat ik worstel om bij mijzelf te blijven en om de psychose niet de overhand te laten krijgen. Mij lukt het niet om te lachen als ik me zo ellendig voel. Dat voelt buitengesloten en alleen.

Maar de meest eenzame momenten zijn die momenten dat ik psychotisch ben

Dat de realiteit die ik zie zo verschilt van die van de mensen om me heen. Ik wil dan wel dat de mensen om mij heen zich ook zo voelen als ik me voel. Al was het maar voor vijf seconden. Even voelen hoe ontzettend angstig en alleen het is als iedereen om je heen precies lijkt te weten wat de bedoeling is van het leven. Voelen hoe vreemd het is dat iedereen een tafel een ding vindt om bloemen op de zetten, om van te eten of om je benen om te leggen terwijl het voor mij een monster is. Dan wens ik wanhopig iemand naast me die met me meelijdt. Die ook voelt wat ik voel. Tevergeefs – en daarom is het zo alleen.

Toch voel ik me minder alleen wanneer ik erover praat

Wanneer ik deel wat ik meedraag. Niemand zal exact dezelfde ervaring hebben als ik. Maar ervaringen kunnen gelijken. Sommige mensen zijn een ster in inleven. Ook al is dat dan niet helemaal wat ik bedoel, het komt wel in de buurt. Ik ben aan het leren dat ik de mensen om mij heen de kans moet geven met mij mee te leven. Dat is een uitdaging. Want alleen is eenzaam maar het is ook veilig. Veilig in je eigen binnenwereld.

Terwijl ik dit schrijf, zit ik ook alleen.

Voor het eerst sinds acht jaar ben ik een hele week alleen

Niet helemaal natuurlijk, ik heb wel afspraken en er komen mensen langs. Maar ik ben zelfstandig een week in een vakantiehuis. Ik wil namelijk verder herstellen. Ik wil opbloeien, ik wil zelfstandig wonen. Zelfstandig wonen staat voor mij gelijk aan alleen zijn. Jarenlang kon ik er niet eens aan denken. Ik kon zelfs niet bij een vriendin langsgaan die wél zelfstandig woonde omdat ik het idee zo eng vond. Nu zit ik hier. Er staat een muziekje aan, de kaarsjes branden en ik heb net gekookt waar ik zin in had en heerlijk gegeten. Én… ik ben hier al drie dagen en het gaat goed!

Het geeft mij hoop en ik hoop dat het jou hoop geeft

Mijn angst om alleen te zijn was en is namelijk heel groot maar het lukt me nu. Geen angst is zo groot of hij kan overwonnen worden. Ik ben er weer een beetje meer van overtuigd.

Aan de ene kant wil ik graag leren alleen te zijn en gek genoeg wil ik aan de andere kant leren meer te delen om zo minder alleen te zijn. Ik denk dat ze allebei met elkaar te maken hebben. Delen is helen. Als ik op de momenten dat het kan wat meer deel, kan ik op de andere momenten beter alleen zijn.

Ik zal altijd een gezelschapsmens blijven, want alleen is maar alleen. Maar wel in de wetenschap dat ik het kán: ALLEEN!


 

Klazine Tuinier is 26 jaar en herstellende van een periode in haar leven waarin haar psychische kwetsbaarheid voorop stond en waarin zij overleefde in plaats van leefde. Zij werkt als vrijwilliger bij Stichting Hersteltalent en wil ik in de toekomst graag meer met haar ervaringskennis gaan doen.

Meer blogs van Klazine:

De Yucelmethode: keer punt voor Klazine
De deur kan, hoe dicht hij zit, toch open

photo credit: pexels
  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Veel herkenning…..vooral als t zich vaker voordoet. Ik deel je eenzaamheid. Het lijkt wel of het niet geaacepteerd wordt omdat je het zo goed weet als etvdes. Ik ben er veel.door verloren. En verlieservaringen doen erg veel.pijn.
    Buiging van respect.voor jouw openheid.

  2. Lieve Klazine,

    Je bent een kanjer! Je verhaal brengt tranen in mijn ogen. Herken veel van wat je schrijft. Herkenning is even naast je komen zitten in je pijn. Al is het maar online. Trots op jou hoe jij het zo mooi verwoord.

    Ik heb ook altijd al geworsteld met eenzaamheid en sinds mn psychose vorig jaar is het extreem. Op zich geen psychotische klachten meer maar gewoon het feit dat niemand mijn psychose kan en wil begrijpen… mensen me vaak negeren als ik roep om hulp terwijl ik door diepe verwerking ga… de eenzaamheid voelt soms echt teveel. Ik denk dat eenzaamheid een vd meest pijnlijke emoties is bij/na psychose. Zo weinig mensen die echt met je kunnen linken. Misschien kunnen we in contact komen? Xxx

  3. Hoi Klazine, ik kan me niet voorstellen hoe het is om een psychose te hebben,. Ik heb daarom ook vreselijk veel bewondering voor de kracht die jij, en anderen met jou, moet hebben om te doen wat je doet. Ik weet niet of ik die kracht zou hebben. Petje af voor jou.
    Liefs Janny

  4. Ik las dit stuk en dacht bij het begin al… volgens mij ken ik haar. Misschien logisch want je schreef Middelburg 😉 Toen ik voor het eerst uit huis ging, ben ik in Frankrijk gaan wonen (Lille) in een appartementencomplex. Een uitwisselingsproject voor mijn studie. In het begin allemaal erg spannend en veel mensen leren kennen maar ik ben daar ook zo alleen geweest. In dat half jaar 10 kilo aangekomen. Soms lag ik een weekend alleen maar in bed. Nu later begrijp ik meer waarom. Ik vind het erg moedig van je dat je ervoor kiest om nu alleen te zijn en je daar goed bij te voelen. Te genieten van je eigen gezelschap want wat is mooier om zo dicht bij jezelf te zijn.

  5. Lieve Klaas,
    Wat ben je eerlijk in je blog! Ik denk dat velen zich in jouw verhaal herkennen zullen. Van dichtbij maak ik jouw, vaak eenzame, strijd mee. Wat voel ik me dan machteloos. Toch weet ik dat er EEN is, Die voor jou zorgt. (Hebr. 13 : 5b) Hij was er ook toen jij die dagen alleen bent geweest. Daarom was je niet echt alleen! En Hij geeft jou ook werkelijk toekomst… Ook al begrijp je Zijn weg lang niet altijd, Hij weet van jou af, hoor! Ga met Hem, laat Hij jouw Leidsman zijn. Veel sterkte in de toekomst. Wij blijven jou steunen!

  6. Lieve Klazine..jij omschrijft hoe ik me toen voelde,met dit verschil…ik heb het nooit met iemand gedeeld,hoe goed is het voor anderen,dat jij dit wil delen..het is voor mij al heel lang verleden tijd toen ik het doormaakte,maar het is o zo herkenbaar

  7. Wat een mooie blog Klazine. Ik herken de angst om alleen te zijn zeker, heb daar ook veel moeite mee gehad. Terwijl ik me tegelijkertijd ook vaak juist isoleerde en bewust voor alleen zijn/niet samen zijn koos. Liever alleen dan kwetsbaar en onbegrepen, heb ik lang gedacht. Gelukkig heb ik die gedachten inmiddels bijgesteld.

    Dapper dat je nu toch het alleen zijn op zoekt, en het gezellig hebt/maakt met jezelf! Goed om te ervaren dat je dat ook kan, alleen zijn. Zonder je alleen te voelen… 🙂

    1. Hoi Anne, Dankjewel voor je reactie, ik ben er blij mee. Jouw reactie is ook weer herkenbaar voor mij: liever alleen, dan kwetsbaar en onbegrepen. Dankjewel dat je dit met mij en de andere lezers wilt delen. En ik hoop echt dat het anderen mensen door dit blog en ook door jouw reactie de moed krijgen om zelf over angsten heen te stappen! Groetjes, Klazine

  8. Hee Klazine,

    Wat herken ik wat je zegt, over dat het zo eenzaam voelt om te zien hoe andere mensen vanzelfsprekend met dingen als tafels omgaan terwijl je jezelf alleen en angstig en vervreemd voelt. Dat heb ik volgens mij nog niet ergens gehoord/gelezen. In mijn geval heb ik dat niet alleen in een psychose maar ook vaak gewoon. Dank voor het opschrijven!

    En knap van die drie dagen! Het klinkt zo fijn met dat muziekje, kaarsen en lekker eten.

    Liefs, Liza

    1. Hoi Liza,

      Hartelijk dank voor je reactie! Ik ben blij met je herkenning… ik wilde dit graag delen zodat anderen zich ook wat minder alleen voelen in hun ervaringen.

      Groetjes,
      Klazine

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *