Main content

Bam! Opeens is het zover.
Opluchting, angst, emotie, eindelijk. Maar ook een randpsychose, waarom nu toch? Juist nu? Hier wacht ik al jaren op. Op de dag dat het deurtje open gaat.

Vanaf mijn geboorte en daarvoor, vanaf het moment dat ik besta, ben ik een gevoelsmens. Ik kan me herinneren dat ik haarfijn aanvoelde of iemand verdrietig, boos, bang of blij was. Met alle emoties daartussenin. Ik paste mij aan, ook vanaf het eerste begin.

Was iemand boos? Dan hield ik mijn mond. Was het verdriet? Dan liep ik een stapje harder, deed ik nog beter mijn best.

Maar dat aanpassen, dat hield ik niet eeuwig vol. Want op een dag, nu misschien al tien jaar geleden, zeiden mijn hoofd en mijn lijf: hier stoppen we mee. Toen voelde ik niets meer. Maar een oplossing was het niet. Ik was het aanpassen zo gewend, daar ging ik rustig mee door.

Daarop volgde de volgende fase. Na een periode van gevoelsvlakte en depressie kwamen de beelden, de angsten, de stemmen. Een wanhoopspoging om te verbergen waar het eigenlijk om ging: mijn behoeften te voelen. Het is en was mijn overlevingsstrategie.

Maar mijn gevoel bleef weg. De psychotische klachten waren er om te overleven en de controle was de manier om de psychose te overleven. Dat was dodelijk voor mijn gevoel. Ik mis en mistte het zo. Ik was mijzelf niet. Ik leefde eigenlijk niet meer.

Ik wist dat het nog ergens zat maar de deur bleef dicht. Heel af en toe genoot ik van iets lekkers of een compliment

Dan ging de deur op een kier. Maar meestal was het slot heel stevig. Vooral het verdriet en de boosheid over wat mij overkwam, die zaten het verst verstopt. Terwijl ik zo graag wilde ervaren hoe zwaar het was geweest. Ik wist dat ik het nodig had voor mijn herstel. Ik wilde er zo graag doorheen om verder te kunnen. Die donkere periode vergeten om hem zo achter mij te laten.

Het eerste moment dat de deur van het verdriet en de boosheid op het nachtslot ging, was toen ik de Yucelmethode toepaste. Opeens was het daar. Het verdriet over hoe mijn leven nu is en over mijn verloren dromen. Het verdriet over wat het mijn familie had gekost. Maar ook de boosheid op de omstandigheden die deze periode hadden verergerd en veroorzaakt. Het gevolg was een kleine week psychoseklachten.

Bam! De deur ging weer dicht.

Een paar maanden later ging de deur met een zwaai weer open. Dit keer naar aanleiding van een ervaringsverhaal over herstel. Elementen daaruit deden mij opeens zo mijn wanhoop voelen van de momenten waarop ik zó mijn best deed maar het niets leek te helpen. Daar was het weer, het verdriet, de geraaktheid. Het zo je best doen wat het alleen maar erger maakte. Wat uiteindelijk mijn leven deed instorten. Dit was wat ik wilde. Hier wilde ik doorheen. Ik heette het verdriet van harte welkom. Maar wat het was, ik weet het niet. De psychoseklachten kwamen erover heen.
Bam! Weer ging de deur dicht. Het is een slag. Het valt mij zwaar. Toch ben ik blij.

De deur kan, hoe dicht hij zit, blijkbaar toch open.

Een open deur geeft mij moed. Door deze deuren kan ik op weg, verder in mijn herstel. Herstel heeft nooit een eindpunt. Ik heb daarom een lange levensweg te gaan. De psychoses lijken op het moment dat de deur dichtklapt mijn grootste vijand voor verder herstel.

Toch vertrouw ik erop op een dag te kunnen zeggen: psychoses, dankjewel, dat jullie mij beschermd hebben tegen de werkelijkheid die ik op dat moment niet aankon. Het zal altijd een kwetsbaarheid blijven maar houd moed met mij. De kracht en mogelijkheid van herstel; voor mij is het een open deur, ik hoop dat íedereen daarvan overtuigd raakt!


 

Klazine Tuinier is 26 jaar en herstellende van een periode in haar leven waarin haar psychische kwetsbaarheid voorop stond en waarin zij overleefde in plaats van leefde. Zij werkt als vrijwilliger bij Stichting Hersteltalent en wil ik in de toekomst graag meer met haar ervaringskennis gaan doen.

Meer van Klazine:
Het keerpunt voor Klazine: de Yucelmethode

Meer over de Yucelmethode
• Blog Irene van de Giessen “Ik kan goed praten, behalve…” 
• Interview met Mehmet Yucel
• Video over de Yucelmethode met Jim van Os

 

Fotocredit: schrijven en schrappen
  • Deel deze pagina:

Reacties:

    1. Dankjewel voor je goede tip en wijze raad! Hier heb ik nog nooit over nagedacht, en ik ga het zeker doen! En niet alleen denken, maar ook doen… Groet van, Klazine

  1. Beste Klazine,

    Wat heb je dat mooi beschreven zeg. Ik vind het enorm mooi dat je de psychoses ziet als iets waar van alles onder zit. Zo voelt dat voor mij ook. Ik ben nu 28 en heb het gevoel dat ik nu pas echt begin te leven, dat ik er nu pas echt begin te zijn en begin te begrijpen wat het leven inhoudt. Daar hebben al mn depressies, hypomane perioden, zelfhaat, doodswensen, zenuwinzinkingen en het fantaseren/dromen in m’n hoofd me voor behoed: voor het er zijn en het voelen dat ik een levend wezen ben en dat alle anderen dat ook zijn, met maar zo’n korte levenstijd. Terwijl dat het enige is wat telt, want als je er ‘niet bent’, denk ik dat het erg moeilijk is om een leven te leiden dat bij je past/waar je blij door wordt.

    Je bent 26 en zo goed bezig. Sterkte & succes! Dat je langzaam steeds meer gaat voelen en dat het om JOU zal gaan, de rest van je leven.

    Liefs, Liza

    1. Hoi Liza,
      Je reactie doet mij goed! Dankjewel! Ik vind het bijzonder dat je hier je verhaal met mij en de andere lezers deelt. Wat je mij toewenst, wens ik jou natuurlijk ook! Ik heb er voor het eerst in mijn leven nu ook echt moed op, dat het deze keer echt gaat lukken om te leven in plaats van te overleven, juist omdat ik nu weer voel! Groetjes, Klazine

  2. ”Ik val met de deur in huis, ik ben die gangmaker MC
    Te gek voor een inrichting, fock Jan de Bouvrie”

    Te gekke, driedubbelzinnige line, van Jiggy Djé, rappper en oprichter van het label Noah’s Ark.

    1. Hoi Nicolas, dankjewel voor je reactie. Ik moest er wel even over nadenken voor ik de driedubbelzinnigheid doorhad;) Het is een leuke aanvulling!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *