Fotocredits: Pixabay; jeremy888
José P. schrijft openhartig over haar leven met C-PTSS (Complexe PTSS) en de dissociatieve delen die daarmee gepaard gaan. Ze beschrijft hoe die delen haar kunnen overspoelen, en kunnen leiden tot wanhoop. Haar blog laat zien hoe dun de grens kan zijn tussen jezelf zijn en het gevoel hebben jezelf te verliezen. José probeert haar hoop te herpakken en blijft zoeken naar haar herstel.
Triggerwarning: Deze blog bevat voor sommigen heftige onderwerpen, zoals suïcidale gedachten. Heb je zelfmoordgedachten? Ga naar www.113.nl of bel 0800-0113.
Ik ben survivor van vroegkinderlijk trauma en heb complexe PTSS met dissociatieve delen. Ik schrijf om te uiten wat niet op een andere manier te vertellen valt. Na een breuk met mijn psychotherapeut sta ik op een wachtlijst voor een vervangende psychotherapeut. Deze situatie duurt nu ruim 10 maanden. Om de wachtlijst te overbruggen, bezoek ik met regelmaat een psychosociaal therapeut.
Afgelopen week kreeg ik te maken met een situatie die zoveel onrecht en machteloosheid bij me oproept dat ik niet weet hoe ik hier bovenuit moet stijgen. In mij zijn delen geactiveerd van machteloosheid, wanhoop en dit triggert weer delen die geen wil meer hebben om te leven. Ik schrijf hierover en deel dit omdat ik geen andere uiting en uitweg weet.
De delen nemen mij over
‘Als het zo moet, willen wij niet meer’, dreint het in mij.
‘Alles is oneerlijk’, schreeuwt een ander deel.
Ik voel de delen naar voren komen, me overnemen. Maar ik weet niet meer hoe ik hier weerstand tegen moet bieden. Ik weet dat ik moet ontmengen, maar ik weet niet meer hoe. De delen zijn sterker dan ik. Eigenlijk ZIJN de delen MIJ. Dat is het ingewikkelde van alles. Als mijn leven rustig is, HEB ik delen. Delen die ergens diep van binnen sluimerend aanwezig zijn. Ik heb er geen last van en soms zijn ze zo ver weg of zo diep in slaap dat ik zelfs vergeet dat ik delen heb.
Overgenomen door oude herinneringen
Maar als er wat gebeurt wat heftig is, wat stress oplevert en wat ergens in de verte lijkt op iets van vroeger, dan komen de delen als een duveltje uit een doosje naar voren. Ze nemen mij over: mijn stem, mijn emoties, mijn houding, mijn hele zijn. Ik val weg. Ik word uitgeschakeld. En ik hoor en voel mezelf veranderen. Ik ben er niet meer, ik word het deel, ik kan niet ingrijpen, ik kan mezelf niet terughalen. Zelf weet ik niet meer waar mijn volwassen deel zit vanbinnen, dat verstandig is, rationeel is, koel en helder blijft en alles aan kan. Zij wordt een illusie. Niet meer dan een herinnering. Ze valt weg. Ze wordt uitgeschakeld en onklaar gemaakt, om dan uren of dagen later weer tevoorschijn te komen.
En nu is dat de realiteit waar ik in zit. De situatie die zich heeft voorgedaan, heeft alles weer geactiveerd. Onrecht, machteloosheid en gebrek aan erkenning hebben alle delen weer tevoorschijn geroepen.
De ruis
‘Alles is oneerlijk’, schreeuwt een deel in mij.
En: ‘Nu wil ik echt niet meer leven!’
‘Nu hoeft het niet meer!’
‘Ik ben er klaar mee!’
‘Alles is oneerlijk en gemeen!’
‘Ik haat mezelf’, dreint een deel. Dit deel blijft zichzelf herhalen, te midden van alle andere stemmen en delen. Als een soort ruis op de achtergrond, totdat het in mij een gekke kakofonie van stemmen wordt die steeds luider en luider worden.
Ik hoor het, ik hoor alles, maar ik kan het niet stoppen. Het gevoel ontstaat dat ik het niet kan sussen, ik kan ze niet uitschakelen, ik ga mee, ik ga mee in alles. Ik laat me meevoeren met de bezetenheid van alle gekke stemmen in mij. Misschien zou ik met ze moeten discussiëren. Misschien moet ik ze bevechten om vooraan te mogen staan, maar ik weet nu al dat ik deze strijd niet kan winnen. De delen zijn sterker en het is te moeilijk. Ik ben te verdrietig, te moe en te veel van slag van alles.
Slapeloze stemmen
Ik wil slapen, maar er zijn te veel stemmen die geen zin hebben om te slapen en mij wakker houden. Ik bepaal niet of we gaan slapen, realiseer ik me. Dat bepalen de delen in mij. Als zij gaan schreeuwen en het overnemen, houden ze iedereen wakker.
Mijn lichaam schiet ondertussen alle kanten op, mijn handen grijpen, maar er is niemand om vast te grijpen. Ook trappen mijn benen, mijn stem huilt, mijn adem schokt. Mijn benen, mijn stem en mijn emoties: ze zijn niet van mij. Tenminste, niet van mij alleen. Ik deel het met de delen in mij. Als de delen in mij naar voren komen, gebruiken ze mijn stem, mijn benen en mijn handen. Mijn delen zijn autonoom en het is net alsof zij het eerste recht hebben hierop en ik het pas mag gebruiken als de delen er geen behoefte aan hebben.
Het is loodzwaar
Het is niet altijd zo geweest. Vóór de breuk met mijn psychotherapeut waren mijn delen niet meer dan stemmen die zich vooral intern uitten. Echter, de onverwachte en heftige breuk met de therapeut en het plotselinge einde na een conflict lijken alle drempels en muurtjes vanbinnen afgebroken te hebben, waardoor de delen zich als vanzelf en autonoom zijn blijven aandienen. Een nieuwe situatie waarvan ik eigenlijk nog steeds niet goed weet hoe ik me daartoe moet verhouden.
Het is alsof er in mijn hoofd een trein rijdt waarin als vanzelf een wagon met wanhoop vasthaakt aan een wagon met zelfhaat en dat die als vanzelf vasthaakt aan de wagons met hopeloosheid en onwil om te leven.
Het is loodzwaar en enorm ontregelend en soms ben ik bang dat ik het niet kan volhouden. Ik ben soms bang dat de beschermende delen op een dag overschaduwd worden door de suïcidale delen en dat ik niet in staat ben om in te grijpen en met alles mee ga. En dat ik veel te laat weer opduik en dan niet meer kan ingrijpen. Ik ben soms bang dat dit gevoel van onrecht dat mij is aangedaan niet meer weggaat en ik er niet meer bovenuit kan stijgen. Dat het als een diepe donkerte me constant naar beneden trekt.
De trein van hoop en wanhoop
In mijn hoofd maak ik een wagon met HOOP,
een wagon met lieve mensen die me STEUNEN,
en ik maak nog een wagon met een ZWAARD, als symbool om door te gaan en niet op te geven.
En de trein van wanhoop, zelfhaat, hopeloosheid en suïcidale delen haakt ook aan op deze wagons. Zo wordt de trein langer en completer. Ik hoop dat ik de trein kan laten doorrijden en dat deze niet stilvalt tot volledige heling en herstel heeft plaatsgevonden van alles wat er is gebeurd en totdat ik de heftige breuk volledig heb kunnen verwerken.
De trein moet door. En ik moet blijven hopen op herstel en heling. Ik weet het, ik beloof mezelf door te gaan, ik neem me voor de trein te laten rijden met alles wat er is en ondanks alles wat mee moet. De trein moet door. En tijdens deze hele reis reist er ook een wagon met HOOP mee.
José
Meer lezen over C-PTSS en/of dissociatie?
- Met dank aan dissociatie – dissociatie als bescherming tegen pijn
- Waar heb je last van bij trauma – dissociatie, DIS en (C)PTSS – Info van PsychoseNet
- Diagnostiek van traumagerelateerde dissociatie – Suzette Boon
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Denk je aan zelfmoord?
Denk je aan zelfmoord? Bel of chat met 113 Zelfmoordpreventie.
Dat kan 24 uur per dag. Bel 113 of ga naar www.113.nl.
Geef een reactie