Main content

Als een aardschok. Zo is de ontvangst van het bericht in de media over het plan van zorgverzekeraar Menzis rondom het vergoeden van zorg voor mensen met een depressie te typeren. Wie op social media uitwisselt met mensen in dit (werk)veld, zal dit ongetwijfeld zijn opgevallen. Overal duiken reacties en tegenreacties op over deze drie jaar durende pilot.

Mensen reageren op het nieuwsbericht vanuit hun rol van psychiater, beleidsmedewerker, huisarts, betrokkene, naaste van, (anderszins) of een combinatie van deze rollen.

In deze context is Menzis de trigger die een schok teweegbrengt

Dat er zo’n schok heeft plaatsgevonden is noemenswaardig, want dan is er in de bewustwording iets naar boven gekomen. En dat het zichtbaar wordt, na een lang proces van onderhuidse spanning – of wat het dan ook maar is – dat is goed.

Goede betaalbare geestelijke gezondheidszorg gaat ons allemaal aan. Het in goede banen leiden van zowel de financiering als het goed uitvoeren van zorg is een mega ingewikkeld verhaal.

In dit complexe verhaal telt elke stem en hebben we een wereld te winnen. Zacht uitgedrukt: het is een enorme uitdaging.

Zonder andere reacties te kort te willen doen: Twee reacties geven we hier een podium, met de uitnodiging aan iedereen om te reageren en liever nog: Voeg links toe van andere bijdragen, waar men andere reacties en perspectieven kan lezen, zodat meerdere invalshoeken, voor meerdere lezers zichtbaar worden.

De eerste reactie is van Nanette Waterhout op Linked In. Ze voelde de behoefte in het snelle reageren van mensen bewust een tegengeluid te laten horen. Ze benoemt vooral de voordelen van het plan van Menzis.

De tweede reactie is een langere reactie van Myrthe van der Meer. Zij ziet en benoemt de nadelen.

Beide reacties komen voort vanuit een ervaringsdeskundig perspectief. Vanuit de ervaring is het anders praten; het is praten en luisteren tegelijk en dat wenst de redactie van PsychoseNet heel Nederland toe: Creëer een dialoog mét elkaar.

In dialoog overeenstemming vinden op gedeelde grond, geeft ruimte om te groeien naar een gemeenschappelijke toekomst die voor iedereen wenselijker is.

De GGZ omvormen tot een goed en gezond functionerend systeem als een uitdaging zien en deze samen aangaan.


Nanette Waterhout:

“Menzis krijgt het aardig voor zijn kiezen. En ik moet bekennen dat ik ook wel even schrok over hun idee rond het vergoeden van depressie behandelingen. Maar naast verschillende bedenkingen zie ik ook voordelen.

Ik ben iemand die al ruim 30 jaar de nodige uitdagingen kent met depressieve klachten. Die haar moeder verloor als gevolg van ernstige depressie en de suïcide die hier op volgde. En… ik zie niet alleen maar nadelen in deze maatregel. En over de voordelen lees ik nog maar weinig terug.

Ik denk zo maar dat het ook kan leiden tot beter luisteren naar het verhaal achter de klachten, opdat daar de beste aansluitende behandeling bij kan worden gezocht (laatst werd bekend, bleek uit dit onderzoek bij GGnet dat 27% van de cliënten een verkeerde diagnose had op het moment van onderzoek).

Dat ook duidelijk wordt welke behandelaars goede resultaten behalen. Ik ben hier voor omdat ik uit eigen ervaringen met zowel mijn moeder, broer als mijzelf in bijna dertig jaar heel wat ellende ben tegen gekomen qua adequate hulpverlening. En dit kost niet alleen heel veel zorggeld waar het in dit soort berichten zo vaak over gaat. Maar vooral veel lijden aan de kant van de mens mens.

O ja, ik  ben benieuwd of mensen die lijden aan depressie hierbij betrokken zijn. En wat zij hier van vinden.

Nanette Waterhout.

Bron: Linked In

Myrthe van der Meer:

Lees hier de hele reactie van Myrthe, hieronder het laatste gedeelte:

[…] Ik ben bang dat ik inmiddels al een jaar of negen in het chronische segment van de psychiatrie val. Ik slik mijn pillen, ga elke zoveel weken naar mijn psychiater en krijg regelmatig een e-learning cursus als ik er weer een angststoornis of slaapproblemen bij krijg. Ik ben niet genezen, maar ik kan inmiddels wel heel aardig met mezelf leven.

Dat komt niet door mij. Mijn oplossing negen jaar geleden was om de stekker eruit te trekken. Het was de psychiatrie die naar een manier zocht om de stekker er weer op zo’n manier in te duwen dat hij ook voor langere tijd zou blijven zitten.

Ik werd niet behandeld als een patiënt die na een toevallig positief uitgevallen ROM-meting weer ‘genezen’ naar huis werd gestuurd. Ik werd behandeld als mens; als iemand die weliswaar schrikbarend weinig ziektebesef had en aan geen enkel standaard ziektebeeld voldeed, maar die tóch hulp kreeg, niet omdat ik het wilde maar omdat ik die nodig had.

Ik had het mijn behandelaren enorm gegund als ik ze had kunnen belonen met ‘slechts’ een enkelvoudige depressie die binnen een jaar opgelost had kunnen worden, plus de bijbehorende bonus. Maar helaas krijg je niet altijd wat je wilt.

En daarom hoop ik vanuit heel mijn hart dat behandelaren mogen blijven doen wat ze nu ook doen; niet alleen patiënten accepteren die volgens Menzis het meeste geld binnenbrengen, maar ook de mensen die hun hulp écht nodig hebben – ook na dat ene jaar behandelen. Want als voortaan alleen enkelvoudige, makkelijk op te lossen depressies nog volledig vergoed gaan worden, dan word ik denk ik pas echt depressief.

Myrthe van der Meer

Bron: Facebook

Nanette Waterhout is werkzaam als ervaringsdeskundige en is verbonden als coach/trainer bij RIBW K/am. Myrthe van der Meer (pseudoniem) kreeg landelijke bekendheid met haar prachtige boek PAAZ. 

Meer informatie:

Fotocredits: Flickr.com
  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Hoi nanette,

    Er valt nog een wereld te winnen binnen de nieuwe GGZ

    GGNET roept dan weliswaar honderden mensen terug met oude diagnoses maar met de bestaande wachtlijsten zal dit een onmogelijke taak worden voor de staf en het begeleidend personeel.
    GGNET schroeft bedden terug en de voorzieningen voor noodopvang en ambulante zorg zijn nu al minimaal.
    Hoe zal de situatie er binnen twee jaar uitzien als zij hun belofte werkelijk nakomen ?

    Ofwel de nieuwe instroom aan cliënten is de dupe of het herdiagnostiek idee was een brug te ver zonder de financiële middelen vanuit de overheid of de gemeente.

    Ik hoop dat Menzis, en alle andere zorgverzekeraars eens gaan nadenken waar nu de prioriteit ligt in hun verantwoordelijkheid.

  2. Soms zakt mij de moed in de schoenen wat GGZ betreft.

    Scherp blijven op de inzet van een juiste behandeling ben ik helemaal op voor.
    Ik moedig wetenschappelijk onderzoek en gedegen opleiding ook aan.

    Deze actie van Menzis lijkt mij eerder voor angst zorgen bij behandelaren en patiënten dan aansporen tot resultaatgericht behandelen.
    Welke behandelaar durft straks nog een ernstig depressief persoon aan te nemen?
    Welke patiënt durft nog een ROM vragenlijst straks in te vullen?
    Het kan je duur komen te staan.

    Hoeveel patiënten komen straks in een GGZ doorschuifmenu terecht omdat een behandelaar de verantwoordelijkheid niet wil dat zij diegene zijn die iemand begeleiden die, door factoren anders dan de juist ingezette behandeling, niet opknapt.

  3. Ik heb Asperger, net als Myrthe, en vind dit een onzalig plan. Depressie kan namelijk een ‘bijwerking’ zijn van autisme, psychotische gevoeligheid, een trauma, en nog veel meer, en dan indirect weer als gevolg van de isolatie die zo’n aandoening voor de mens met zich meebrengt, vaak ook nog eens versterkt door het aan de aandoening gekoppelde stigma.

    Ik weet niet in hoeveel gevallen een depressie een soort ‘bijwerking’ is, maar bij de mensen om me heen die (af en toe) depressief zijn, staat de depressie in elk geval niet op zichzelf, maar is er altijd een achterliggend probleem. En dan is het garagemodel echt een heel stom idee.

    Daarnaast deel ik ook het bezwaar tegen de manier van meten, want dat is zowel een momentopname, als iets dat iedereen die maar een beetje slim is ook nog eens gemakkelijk manipuleren kan. Niet doen dus.

    Vraag voor deskundigen: Is er bekend in hoeveel gevallen een depressie echt op zichzelf staat, en dus ook echt verklaard kan worden met zoiets simpels als een ‘chemische onbalans’? Dat ik ze niet ken, betekent immers niet dat ze niet echt bestaan.

  4. Ik ga zeker van zorgverzekeraar wisselen. De bipolaire stoornis zal dan (nog) niet onder deze pilot vallen, ik vrees voor de toekomst met een dergelijk initiatief.
    Hoe weet je van tevoren of iemand een eenmalige kortdurende depressie heeft? En wat als daar een andere aandoening onder ligt?
    En wie wordt er eigenlijk afgerekend op het resultaat? De toch al depressieve patient zal onder druk komen te staan. Is het niet vanuit de behandelaar, dan wel vanuit zichzelf. Ik heb meegemaakt dat mijn behandelaar dacht dat hij het niet goed had gedaan toen het weer slecht met me ging. Wat voelde ik me daar rot over!

    Maar hoe zit dat eigenlijk in elkaar: is de behandelaar diegene die een depressie moet genezen? Hoe dan? Met een toverstafje? Het eigenlijke werk is aan de patiënt dacht ik altijd. De behandelaar kan alleen een therapie aanbieden en ondersteunen/managen.

    En hoe zit dat wanneer de GGZ instellingen minder geld krijgen door minder resultaat te boeken? Nog verdere afkalving van de zorg?

    Dikke streep door deze plannen!

  5. In de categorie humor: Pieter Derks geeft in zijn radiocolumn erg grappige, maar ongezouten kritiek op Menzis (zie: https://www.youtube.com/watch?v=nfKGqiR1ic4). Zeer de moeite even te luisteren.

    Verder kan ik de reactie van @Jim van Os alleen maar onderschrijven. Zoals iedereen wil ik ook graag dat geld binnen gezondheidszorg zo doelmatig mogelijk wordt besteed – maar binnen ALLE takken daarvan. Het onderscheid hierin tussen geestelijke- en somatische zorg, dat de afspraak van Menzis onderstreept, irriteert me. De GGZ wordt meer maakbaarheid toegedicht dan terecht. En dat er vanuit wordt gegaan dat een financiële aanmoediging tot beter resultaat leidt, vind ik stuitend. Volgens mij proberen proberen zorgverleners ook nu hun patiënten simpelweg zo goed mogelijk te behandelen. Maakt een prestatiebonus – waar de behandelaar ongetwijfeld niets van zal zien! – de patiëntenzorg beter? Ik kan het me niet voorstellen.

  6. Jim van Os:”Tja, ik vrees dat Menzis en de vier GGZ-instellingen die zich hier aan hebben verbonden behoorlijk de mist ingaan. Het is dan ook vooral een plan van de managers, niet patiënten of behandelaars.”

    Na mijn mening is dit experiment een gegeven. Drie jaar lang wordt dus nu iets uitgeprobeerd en iedereen die er links of rechts om mee te maken krijgt heeft baat bij radicale acceptatie. Erna kijken en lering eruit trekken zou een ‘wetenschappelijk standpunt’ innemen zijn. Wat mij door het hoofd gaat wanneer ik over dat soort acties lees of hoor is in eerste instantie: Elke beweging is goed in deze ook en vooral in dit nochtans ziekmakende systeem waarin Cliënteel en therapeuten in de GGZ verkeren. Wel zijn er heel wat kanttekeningen te plaatsen vind ik. Met name wat de randvoorwaarden betreft.
    Ik probeer hier een paar op een rijtje te zetten:
    – Keuzevrijheid van de cliënt
    Ook al is het op zich een ziekmakende gedachte dat geld de prikkel is om tot een betere/andere behandeling te komen, heeft zo een experiment ruimte om een aantal dingen te regelen die ten goede komen aan de cliënt.

    Vragend geformuleerd zijn er een aantal items:
    Kan de cliënt bij inschrijving kiezen tussen deelname aan dit experiment? Wordt hij in zijn keuze wel of niet eraan mee te doen gehoord? Antwoord moet eenduidig ‘Ja’zijn.

    Kan de cliënt terugkomen op zijn eerder gemaakte keuze en van behandelaar wisselen en deze overgang z.s.m. en zo soepel mogelijk georganiseerd worden?

    – Selectie cliëntele door de organisatie beperken ( ook in deze de cliënt horen)

    Keuzevrijheid cliënt impliceert in mijn optiek ook dat de organisatie niet bepaalt wie toegelaten wordt of niet. Dus bij aanmelding en wens van de cliënt daaraan deel te nemen niet afwijzen omdat het een zogenaamd ‘zwaar geval’ betreft. Keuze en de vrijheid daartoe is denk ik relevant voor een mens want de processen van motivatie, inzet en daarmee empowerment kregen dan misschien een duwtje in richting zelf in beweging komen. Want wat een mens wil is vooral zich weer zelf helpen te kunnen en de nodige tools aangereikt te krijgen.

    Dus bij de setting eigenlijk ook geen onderscheid maken tussen lichte/middelzware of zware depressie.(éénmalige depressie, of depressie als onderdeel van een andere ‘ziektebeeld’ zou niet tot uitsluiting moeten/hoeven leiden. Mijn ervaring is dat de ongelofelijkste constellaties soms succesvol kunnen zijn. Belangrijk is in deze de ‘klik’ tussen cliënt en behandelaar of te wel de goede behandelrelatie. De mens zien zonder de DSM-V op je bureau zou al een verademing kunnen zijn.

    – Screening behandelaren

    Dit vind ik nu een buitengewoon belangrijk en interessant punt. Dat zou nou eens een opdracht voor de mangagementetage kunnen zijn. Behandelaren, die niet vanwege de financiële prikkel en het mogelijke boost voor hun carrière zich aanmelden voor dit traject eens goed gaan screenen. Want wat je als cliënt dan in één jaar tijd beslist niet voor je hebt willen zitten is, ik noem het nu een beetje sarcastisch een Damiaan Denys- gevalletje. Dus een behandelaar die een beperkte (ziekte)visie op na houdt en zijn klassieke scholing en opleiding niet door de bril van vernieuwing eens kritisch onder het ook kan/wil zien. Dat zou een disaster zijn voor de cliënt, denk ik en alles behalve herstelbevorderend werken.

    Profiel-items zouden kunnen zijn:
    Open-minded, ressourcevol, meedenkend, emphatisch. Bereid zijn om in een team (ervaringsdeskundige introduceren en het netwerk van de cliënt kennen) te kunnen werken en tenminste al iets over Open Dialogue gehoord en gelezen hebben en er enige affiniteit voor kunnen opbrengen. En in staat zijn om eens de deur van de behandelkamer open te gooien om te zien waar zijn cliënt dan in het alledaagse leven dan wel mee bezig is.

    – Onderzoek

    Wat mij betreft is bij deze het overdrachtsfenomeen ergens een blinde maar interessante plek om te onderzoeken. Want het kan inderdaad zijn, dat daar aan het eind ook de dankbaarheid van de cliënt meespeelt wanneer hij de ROM invult.

    Open vragen en overpeinzingen

    Ik ken de in en outs niet van de opzet van deze pilot, dus vandaar een aantal vragen en opmerkingen die ik hier maar neerzet omdat ik er wel benieuwd naar het antwoord ben:

    – Hoe zit het met de inzet van ervaringsdeskundige naast behandelaar mocht de cliënt daarom vragen?
    – Ik meen gelezen te hebben dat MIND het een goed idee vind? Is dat niet een cliëntenorganisatie die opkomt voor de rechten van de cliënten? Ik lees en hoor af en toe iets over deze organisatie en vraag me soms af hoe bijvoorbeeld deze organisatie het goed gaat vinden dat ROM vragenlijsten een legitiem en wetenschappelijk instrument zijn om behandelsucces te meten. Dat is het, in mijn ogen, zeker niet. Mijn scepsis over MIND neemt alsmaar toe als ik eraan denk dat zulk een organisatie de cliënten vertegenwoordigd in het publiek.

    Hopelijk is dat bovengeschrevene niet te lang, te oninteressant of te onzinnig. Het zijn een paar loslopende gedachtes die ik hier graag neerschrijf.

    PS: Persoonlijk zou ik er niet over peinzen om ooit nog voor behandeling terug te keren bij een GGZ-instelling. Mocht ik ooit er nog eens mentaal doorheen zitten verkies ik denk ik eerder een eerstelijns-psychologe en dan met een bepaalde therapievorm (symboldrama) waar ik, denk ik baat bij zou hebben. En mocht ik ooit nog in een psychose terecht komen die ik zelf niet meer zou kunnen handelen dan zou ik de ‘Freitod’ verkiezen boven een gedwongen opname. Te groot is de angst in een kwetsbare toestand daar getraumatiseerd te worden. Daar ben ik heel stellig in en doe derhalve alles eraan ( en dat is veel) om nooit meer in zo een voor mij buitengewoon gevaarlijke positie te verkeren. En dat lukt tot nu toe aardig.

    1. Prachtige uiteenzetting Esther. Je begint met erkennen wat er is. Ook al oogt het ongunstig. Dat is een waardige en respectvolle houding.De cliënt vragen of hij/zij mee wil doen klinkt goed.

      Graag zet ik één beeld nog iets scherper neer, als toevoeging op jouw perspectief. De keuze tussen het behandelen van lichte of zwaardere casussen is vooraf niet te overzien, wat Myrthe ook al schrijft. Iets kan starten als lichte hyperventilatie, overgaan in angstklachten, in een behandeling kan er trauma bovenkomen drijven, het aangaan kan een depressie triggeren. Die na jaren zich uit als een ernstige chrojnische depressie. Knappe behandelaar die dat vooraf kan overzien en op grond van zijn eerste bevindingen daar al op weet te sturen.

      Freitod? Nieuwsgierig… 🙂 En chapeau voor je sterke P.S.

      1. Ik leer mijn cliënten altijd dat een experiment niet kan mislukken. Doen en dan ervan leren. Als het niet werkt heb je dat weer geleerd. In die zin kan ik niet alleen tegen zijn, dan zou ik mezelf tegenspreken. Helaas weet ik te weinig van hoe er gemeten gaat worden (daar ben ik erg geïnteresseerd in).

    2. Prima verslag Esther.
      Even snap ik het stukje onder screening behandelaren niet.
      Kun je nog even wat duidelijker zijn over het Damiaan Denys- gevalletje?

      Verder snap ik dan wel weer héél goed je PS: verhaal.
      Als je de kans daartoe hebt zéker doen. Maar meestal heb je geen keus. en niet het geld. (daar heb je het weer) .
      Je kiest je behandelaar niet. Je bent een postcode.
      veel succes.

      1. Daar noem je ook wat Lisa!
        Zoals ik dat ook inschat: Het gevaar dat zorg op maat alleen beschikbaar is voor mensen met genoeg geld… Want juist deze vorm van zorg komt door het dominante ‘gewone’ zorgsysteem, terecht in het alternatieve circuit omdat het niet meetbaar zou zijn bijvoorbeeld. (lees: buiten het gangbare systeem en daarmee ook niet of minder vergoed).

        Ik zou ook wel een reisje naar Tibet willen om daar door een intelligente sjamaan gezuiverd te worden. 🙂

      2. Dag Lisa, even een antwoord op je opmerkingen.
        Laat me even stellen, voordat ik inga op je opmerkingen, dat ik vanuit de retrospectieve mijn tijd bij de GGZ in het algemeen inschat als niet herstelbevorderend maar eerder het herstel belemmerend. En dan bedoel ik bijna alle facetten van de huidige GGZ. Zonder die ene vrijgevestigde therapeute die het aandurfde mij ( de GGZ beschouwde mij als een ‘zwaar geval’) aan te nemen, was ik nu niet zo ver gevorderd in mijn herstelproces. Het heeft de staat minder geld gekost en heeft (ook al gezien de korte duur) succes opgeleverd in de zin van dat ik verbinding kon maken dus vertrouwen en vooral hoop en de tools aangeleverd kreeg die ik nodig had om zelf verder te gaan. Dat ik dit traject voor een groot deel zelf moest betalen (blijkbaar vind mijn zorgverzekeraar dat lange en duurdere behandelingen bij de GGZ waar een succesgarantie wordt afgegeven, die ze niet waar konden en kunnen maken, de pot met geld moet krijgen i.p.v. kortdurende behandelingen/therapeuten waarvoor de cliënt zelf kiest), dat vind ik om vele redenen wel triest. Maar goed mijn keuze heeft gewerkt en goed ook.
        Wat betreft de screening van de behandelaren/therapeuten in dit experiment: Ze zouden de meest experimenteel ingestelde moeten kiezen en ook voor diens interventies en creatieve oplossingen de ruimte moeten geven(het liefst diegene kiezen die uitkomen voor hun eigen ervaringsdeskundigheid).
        Wat betreft therapeuten: er valt hierin niet te generaliseren. Je hebt ze in alle maten, in alle variaties en gradaties. Dit experiment heeft een achilleshiel: keuzevrijheid van cliënt en therapeut. Mocht er het keuzemoment wegvallen dan is het een duur experiment waar tijd, moeite en inspanning teniet worden gedaan domweg omdat aan de belangrijkste voorwaarde niet wordt voldaan: de keuzevrijheid van de cliënt. Want hoe en wanneer ga je de verbinding aan? Maak je contact en bouw je vertrouwen op ( zo ongelofelijk belangrijk in een behandelrelatie)? Juist, ja: wanneer je als mens in een crisis, die hulp zoekt kan kiezen.
        Wat ik verder met een DD-gevalletje bedoel is de behandelaar met een (koude) klinische houding. Die zijn over het algemeen niet in staat ook al zouden ze dat willen de mens voor zich te zien. Ze zijn door in scholing en opleiding getraind om ziekte te herkennen en diagnoses te stellen en van daaraan gaan ze getrouw de richtlijnen volgen, die er op schrift staat. En volgen zonder uitzondering het behandelbeeld. Dus het niet al te subtiele verschil tussen patiënt en cliënt komt hier ten uiting. Zulke behandelaren zien een patiënt. Niet een cliënt en zeker geen mens. Helaas zijn er nog maar weinig die buiten de gebaande denkpaden over hun beroep en ook vooral de geschiedenis van de psychiatrie na gaan denken en actief ervoor kiezen om te veranderen. Raar eigenlijk dat van een cliënt juist deze verandering in denken gevraagd en vereist wordt. Maar dat nog zo weinige therapeuten de stap maken.
        Wat betreft mijn keuze om een vrijgevestigde therapeut te kiezen: Ik moet er domweg voor sparen. Maar daartegenover staat dat ik de keus van behandelaar heb en dus niet de loterij van de GGZ in hoef te gaan in de hoop het te treffen met wie ik toevallig gematcht wordt.
        Omdat ik altijd (ondanks depressieve fasen en psychotische periode) ben blijven werken en studeren. En ik verkoos om de raad en advies van forumleden dus ervarende aan te nemen) en niet wilde blijven doorsudderen in de GGZ heb ik nu weer de keus en ben er heel blij om. En dat wens ik iedereen toe.

  7. Tja, ik vrees dat Menzis en de vier GGZ-instellingen die zich hier aan hebben verbonden behoorlijk de mist ingaan. Het is dan ook vooral een plan van de managers, niet patiënten of behandelaars.

    Bij kanker reageert vaak maar 50% van de patiënten op de behandeling. Menzis geeft voor de 50% van de behandelingen bij kanker die aanslaat geen ‘genezingsbonus’, omdat de behandelaar er niets aan kan doen dat 50% niet reageert op de behandeling. Dat ligt immers aan factoren waar de behandelaar nog niet van weet of die hij nog niet kan beïnvloeden.

    Bij depressie reageert ook 50% op de behandeling en de andere 50% niet (direct). Ook dit ligt niet aan de behandelaar maar aan, net zoals bij kanker, onbegrepen factoren en dingen als schulden, sociale uitsluiting, vroege verwaarlozing, eenzaamheid, verstandelijke beperking, laaggeletterdheid, vluchtelingenstatus en andere sociale factoren.

    Dus het is mij onduidelijk waarom Menzis, samen met GGZ-NHN, GGZE, Dimence en Lentis zeggen: De depressie die snel weggaat krijgt een genezingsbonus, maar de depressies die niet snel weggaan omdat de mensen in sociaal moeilijke omstandigheden zitten worden minder vergoed.

    Wie zich op dit pad begeeft maakt zich schuldig aan willekeur en sociale discriminatie. Mijn advies is dan ook: ga weg bij Menzis en laat je behandelen bij een GGZ instelling die niet bewust meedoet aan sociale discriminatie.

    1. @Jim van Os,
      Beste Jim, ik begrijp deze actie prima. In Nederland wordt veel te veel geld uitgegeven aan te grote instellingen die, vanwege deze grootte, geen goede ggz ondersteuning kunnen bieden. Flexibel, outreachend werken en aansluiten bij de leefwereld is er bijvoorbeeld niet bij. Stichting Benchmark GGZ is een manier voor de grote instellingen om hun schaapjes op het droge te trekken. Hier moet een papieren werkelijkheid, een schijn van kwaliteit, opgetrokken worden. Alsof er heus kwaliteit geleverd wordt. Behandelaren hoeven maar de helft of 70% van hun resultaten naar SBG op te sturen. Succes verzekerd, lijkt mij, in dit uiterst pseudo-wetenschappelijke en fraudegevoelige systeem. M.a.w.: het lukt de zorgverzekeraars niet om kwaliteit te organiseren in de ggz en het lukt ze niet om de kosten te beheersen (ggz is vele miljarden te duur). Maar zoiets ga je als zorgverzekeraar toch niet gewoon toegeven? Nee… we beantwoorden het probleem van de bureaucratie met meer bureaucratie, en zo houden zorgverzekeraars voor zichzelf de schijn op dat ze kwaliteit aan het beheren zijn (behandelaars, patiënten, rekenkamer enz geloven dit allang niet meer)..
      Groet, Chris Jongema.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *