Main content

In deze blog deelt Roel zijn beleving van psychose aan de hand van twee herinneringen, waarin hij beschrijft hoe hij vanuit een verwarrende crisis weer in de realiteit terug kwam.

Eerste herinnering:

Het was een enorme trip. Ik weet nog goed dat ik de kliniek uitliep na mijn ontslag op weg naar huis. Het was mij net daarvoor gelukt om mijn psychiater er van te overtuigen dat ik weer op aarde was. Het tegendeel was echter waar.

De uitgang van de kliniek bestond uit twee schuifdeuren. Pas toen ik de tweede deur doorliep kwam ik tot het besef dat ik mijzelf had voorgelogen. De drie minuten die het duurde om naar de auto te lopen voelde als een enorme waas. Ik zag mijn vader voorovergebogen met een deel van mijn bagage onder de bomen doorlopen. Ook hij was zichtbaar uitgeput.

Ongeveer een jaar ervoor begon het gevoel dat ik werd afgetapt en afgeluisterd via mijn laptop en telefoon. Die beleving mondde uit in het idee dat iemand een techniek had uitgevonden waarmee mijn gedachten konden worden afgetapt.  Deze werden vervolgens via een App gedeeld met de hele wereld.

Mijn gedachten waren in mijn beleving bijna een jaar niet meer veilig geweest

De meest intieme dingen in mijn leven waren zonder pardon een publieke zaak geworden. Ik was een half jaar lang uitgelachen en publiekelijk voor schut gezet. Naar welk TV programma ik ook keek en waar ik ook liep, alles draaide om mij en wat ik ook deed: het stopte maar niet.

Ik had bijna een jaar lang in de opperste staat van paraatheid doorgebracht. Een gevoel dat je niet veilig bent en niet weet waar dat gevoel vandaan komt. Tijdens die reis heb ik bijzondere dingen meegemaakt. Maar de reis was op verschillende momenten ook zo extreem dat ik op het punt stond om de trein naar huis te pakken.

Het moment dat je wakker wordt en beseft dat alles inderdaad een bizarre film is geweest zorgt in de eerste plaats voor opluchting vanwege het feit dat de wereld toch niet zo wreed is in mijn beleving.

Tegelijkertijd slaat de realiteit ook in als een bom

Ik had mijzelf voor de gek gehouden en ik was op het behalen van mijn diploma in mijn psychose na letterlijk alles waarvoor ik gevochten en gestreden had kwijt geraakt.

Ik besefte mij dat ik door medici op papier letterlijk geestelijk gestoord was verklaard. Dat mijn medepatiënten in de kliniek geen figuranten waren geweest maar mensen die hetzelfde was overkomen.

Ik realiseerde mij dat ik diep in het rood stond bij mijn bank

Ook bezocht ik verschillende mensen in mijn omgeving om mijn excuses aan te bieden voor wat ik had aangericht. In diezelfde week probeerde ik nog te solliciteren op verschillende functies in Amsterdam om alles zo spoedig mogelijk te vergeten. Ook om uit het rood te komen en mijn uitschrijving bij de Kamer van Koophandel te voorkomen.

Tijdens het eerste gesprek met mijn psychiater na de kliniek leek het hem handig om nog maar niet aan het werk te gaan. Op dat moment voelde ik ook dat dit verstandig was. Door de medicijnen en de enorme hoeveelheid stress hadden mijn hersenen de afgelopen jaren veel te verduren gehad.

Ik was totaal uitgeput

Ik sliep de eerste weken denk ik wel zestien uur per dag. In overleg met mijn boekhouder heb ik besloten om mij uit te schrijven bij de Kamer van Koophandel om een bijstandsuitkering aan te kunnen vragen.

Mijn website moest offline en ik mocht ook via sociale media niet meer over mijn bedrijf communiceren. Bij de aanvraag van mijn uitkering kwam ik terecht in een hokje waar twee dames mij als politieagenten bevroegen over de bedragen die ik de afgelopen maanden had verbruikt. Ik bedacht me dat ik op dat moment letterlijk de bodem had geraakt.

Tweede herinnering:

Compleet machteloos voelde ik mij met oudjaarsnacht. Ik was woedend. Ik zat daar onterecht vast in de kliniek tussen allemaal mensen die mij het leven zuur probeerden te maken. Mijn vrienden en familie waren vast een groot feest met zijn allen aan het vieren.

Omdat ik de beschikking had over een telefoon belde ik die nacht verschillende keren het alarmnummer. Ik vroeg naar de politie en vroeg of hun het normaal vonden om mij met oud en nieuw zo gevangen te houden binnen dit project en of ze mij snel wilden bevrijden.

Toen ze vroegen naar het adres waar ik vast zat en ik antwoordde met het adres van de kliniek, werd het even stil aan de andere kant van de lijn. Na de vele belletjes die volgden en de bordjes die sneuvelden kwam uiteindelijk de politie en belandde ik met een injectie in de isoleercel.

Over die bewuste nacht heb ik later nog veel nagedacht. Het moment dat je het adres van de kliniek moet doorgeven en bij jezelf denkt van nu loopt ik echt vast.

Achteraf was dat ook het moment dat ik aan mijzelf en de film waarin ik dacht te zitten begon te twijfelen

Zo sluimerend als een psychose in werking treedt zo onbewust was ook het moment dat de realiteit in mijn beleving het langzaam weer van de psychose begon te winnen. Toen ik echt uit mijn psychose kwam, besefte ik ook dat mijn familie en vrienden helemaal geen feest hadden gevierd.

Mijn ouders hadden oudjaarsavond de gordijnen gesloten en vooral gehuild. Mijn vrienden hadden geen feest gevierd maar waren vroeg naar bed gegaan. Pas na mijn opname hoorde ik voor het eerst het woord ‘psychose’.

Ik had al wel eens eerder over verwarde personen gehoord maar dan voornamelijk in het nieuws

Mensen die zichzelf van het leven hadden beroofd of een geweldsdelict hadden begaan. Ik had daar voor mijn psychose (en nu soms nog steeds) een apart gevoel bij: “Hoe kun je nou niet verantwoordelijk zijn voor een daad die je hebt begaan?”

Ook die opname was raar. Je wordt gedwongen vastgezet maar krijgt niet te maken met bewakers maar verplegers en je hebt gewoon de beschikking over een laptop en telefoon.

Na mijn psychose gaf ik vooral mijzelf de schuld van alles. Ik probeerde van de dingen die ik had meegemaakt vooral richting mijn omgeving maar de humor in te zien.

Van binnen ontstond er een diepe identiteitscrisis

Van een ondernemende creatieveling die veel partijen samenbracht naar de bakken van de bijstand, op eenendertigjarige leeftijd weer bij zijn ouders thuis beland. Ik was uitgeput en uitgeteld. Tegelijkertijd ontstond er van binnen een enorme bewijsdrang.

In mijn beleving wilde ik alles wat ik was verloren zo snel mogelijk inhalen. Ik probeerde van mijn gevoel weg te lopen en de contacten met zorginstanties zo kort mogelijk te houden. Mijn leven ging alleen nog maar om werk. Alleen voelde ik aan mijn omgeving dat er na wat er was gebeurd niet veel vertrouwen meer was in iets innovatiefs en ambitieus.

Na een korte tijd vrijwillig op een afdeling P&O te hebben gewerkt, organiseerde ik redelijk succesvol een evenement. Daarna kreeg ik de kans om als intercedent aan de slag te gaan, overigens een functie die ik nooit heb geambieerd.

Helaas ging dit al snel weer mis. Door fulltime te starten in combinatie met een verhuizing naar een eigen appartement ging er al snel weer veel mis. Ik had jarenlang defensief mijn gevoel uitgeschakeld en dat gevoel kwam in de vorm van angst en paniekaanvallen keihard terug.

(Wordt vervolgd)


Roel Hummelink groeide op in de Achterhoek en heeft in Twente gestudeerd. Hij heeft al veel dingen ondernomen met een creatieve en verbindende blik. Op dit moment onderzoekt hij welke weg hij in wil slaan. Wat er in zijn leven is gebeurd, hoop hij een plekje te kunnen geven.

Meer informatie:

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Hey Roel,
    Ik ben nieuwsgierig naar je vervolg…
    Wat een bizarre beleving, de impact op je leven, de input op je hersenen. Alles eromheen. Je enorme drift om door te gaan. Knap, je vechtlust en hoe je dat zo in een notendop heb omschreven.
    Je zin: ‘Zo sluimerend als een psychose in werking treedt zo onbewust was ook het moment dat de realiteit in mijn beleving het langzaam weer van de psychose begon te winnen.’Heel herkenbaar dat sluimerende. Ook ik hoorde pas na mijn opname over mijn psychose. Overigens denk ik niet dat uitgemaakt zou hebben voor mijn herstel.
    Interessant je link naar verwarde personen in het nieuws. Dit zou voor mij meer aandacht mogen krijgen: vanuit een psychose jezelf of een ander iets aandoen. Ik ben van mening dat er te snel gezegd wordt dat iemand verward of psychotisch is. Vanuit mijn ervaring kan ik me het niet voorstellen mezelf of een ander kwaad te doen. Ik heb hele rare dingen gedaan, maar nooit om mezelf of ander van leven te beroven. Ik had inderdaad doodgereden kunnen worden toen ik over de snelweg heen liep, omdat ik op dat moment van A naar B moest, maar dood willen? Nee! dat kwam niet in mij op. Had ik dood kunnen zijn ,ja, dan had ik alles en iedereen achtergelaten in de waan dat ik een verward persoon was met suïcidale gedachten.
    Je geeft twee herinneringen te lezen. Weet je je niet alles meer te herinneren of zijn deze twee herinneringen een belangrijke inkijk in jouw psychose?

    1. Hoi Tier,

      Bedankt voor je uitgebreide reactie. Er komt zeker een vervolg. Ik ben nog aan het kijken hoe ik dit vorm ga geven maar dat komt goed. Even terugkomend op je reactie over het jezelf of een ander iets aan doen. Ik denk niet dat ik een ander in mijn psychose wat aan zou hebben gedaan. Geweld gebruiken hoort ook echt niet bij mijn karakter. Maar als ik niet was opgenomen dan was ik voor mijzelf niet meer veilig geweest. Zoals ik de psychose heb ervaren leefde ik in twee werelden. Ik had enerzijds het gevoel dat ik echt in een bizarre film terecht was gekomen maar aan de andere kant was er ook de gedachtegang dat wat ik mijzelf inbeelde niet kon. Het was voor anderen echter niet mogelijk om mij uit die film te praten. Als ik niet gedwongen was opgenomen dan was de paniek denk ik te heftig geworden. Ik had die opname van twee maanden nodig om tot het besef te komen dat ik niet in die film zat. Toen ik gedwongen opgenomen werd dacht ik letterlijk dat ze een heel ziekenhuis hadden ontruimd en omgebouwd tot een soort van filmset. Op dat moment was mijn psychose dus veel sterker dan mijn gezonde verstand.

      Ik kan mij hoe gek het misschien ook klinkt bijna alles nog wel herinneren alleen door de chaos niet meer in de juiste tijdsvolgorde plaatsen. Binnen deze blog is denk ik dat oud en nieuw moment een belangrijke inkijk. Er zullen mensen zijn die denken van waarom heeft die man de beschikking over een telefoon. Aan de andere kant was het hebben van die telefoon voor mij wel een belangrijk medicijn om weer terug te komen in de realiteit. Wat veel mensen denk ik ook nog te weinig beseffen is dat de grote klap pas komt als je uit die psychose komt. Je omgeving denkt dat je weer een soort van beter bent omdat je weer op aarde bent. Je hebt alleen echt in mijn geval bijna een jaar in een andere wereld geleefd. De impact van die film is denk ik tot op het moment dat je eruit komt net zo groot geweest als dat je er ook werkelijk in had gezeten. Dat doet wat met je.

      1. Die twee werelden is voor mij herkenbaar, niet als zuiver van elkaar gescheiden. Maar de gedachten en gevoelens dat die ene wereld niet kan kloppen. Een belevingswereld waarin ik speciaal was, die in mijn geval ook nog is geheim was, dus niemand deelgenoot van maakte, een bizarre wereld. Langzaamaan waren deze twee werelden voor mij steeds minder van elkaar te onderscheiden. De bizarre wereld ging steeds meer de overhand nemen.
        Zelfs voor gesloten opname weten dat ik gek (aan het worden) was, ik kon dit niet uitspreken, met moeite uitbeelden.

        Ik vind het niet gek dat je je alles nog enigszins herinnert. Op een week onder zeil door de medicatie na, een paar rare weken –ik besef- terug krijgen en nog wat weken, kreeg ik na mijn pscychose te horen dat je in een psychose niet wist wat je had gedaan. Was ik dan toch niet psychotisch geweest voor ik gedrogeerd was? Ik wist het me immers alles nog goed te herrineren. De langzame, opeens snelle aanloop ernaar toe. Al mijn gestoorde gedachtengangen. De lange ‘strijd’ om afstand nemen van je verstoorde belevingswereld.

        Misschien horen mijn reacties op het forum plaats, hier kan ik tot op heden nog niet in. Nogmaals, benieuwd naar je vervolg Roel!

        1. Hoi Tier,

          Ik weet inderdaad nog wat er is gebeurd in mijn psychose. Ik denk dat het complete verhaal alleen soms wat moeilijk te delen is met iedereen. Het geeft je toch een raar gevoel dat je jezelf zo bent tegengekomen. Een gevoel van schaamte misschien waardoor meerdere mensen hier niet over durven te vertellen? Ik denk ook dat je dit pas moet doen wanneer je hier zelf klaar voor bent. Iedereen zal er op een andere manier naar kijken en er over oordelen.

          Ik zou zeker eens een kijkje nemen in het forum. Misschien kun je contact opnemen met de redactie om te vragen of je toegang kunt krijgen wanneer dit jou zelf niet lukt?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *