Main content

Vraag

Hallo Ralph,

Moeder ben ik van ruim volwassen dochter. Na derde psychose van dochter merk ik dat ik lijk te lijden aan PTSS. Deze keer was situatie, evenals vorige keren, zeer complex en heftig.

Herstel dochter ( 30) lijkt ook lange te duren. Kernwoorden voor mezelf: acceptatie, niet meer omkijken, verder gaan. Maar dit lukt juist niet. Accepteren van allerlei is een proces.

Maar de beelden die op mijn netvlies staan van dochter in bepaalde situaties laten me niet los. Zeer pijnlijk allemaal! Hoe kan ik dit relativeren, is er niet mééér mogelijk voor ouders, meer begeleiding in deze zin.

Huisarts laat het zéér afweten. Belangrijke notitie: ook de behandeling van ouders door GGz personeel heeft bijgedragen tot nog moeilijkere situatie. Ook kennis van zaken lijkt op de werkvloer zeer slecht tot bijna nihil.

Vraag: zou EMDR mij kunnen helpen? hoewel dit niet mijn eerste keus zou zijn. Bedankt, hartelijke groeten en zegen op uw werk!

Antwoord

Beste K,

Naasten en betrokkenen van mensen met een psychiatrische aandoening maken nogal wat mee, zeker als het om psychose gaat.

Onvermijdelijk gaan anderen (zoals hulpverleners) zich met je privésituatie, gezin, etc. bezighouden.

Vaak is dat fijn, soms is het ook belastend, nog afgezien van het gedrag van het gezinslid, in jouw geval je dochter.

Ik denk zeker dat een vorm van hulp op zijn plaats is als de gevolgen zo groot zijn als je schetst. Een aantal gesprekken met een eerstelijns psycholoog (generalistische Basis GGZ) kunnen verhelderend zijn.

Als het gaat om bepaalde situaties die je achtervolgen kan EMDR heel goed werken. Vraag je huisarts om een verwijzing. Vriendelijke groet, Ralph Kupka

Beantwoord door: Ralph Kupka op 28 oktober 2018
  • Deel deze pagina: