Main content

Vraag

Hoi Jim,

Vorig jaar ben ik opgenomen geweest vanwege een psychose. Nog steeds heb ik erg veel last van wat er gebeurd is tijdens mijn opname. Ik ben erg psychotisch geweest in die tijd.

Het gaat nu goed. Ik woon alleen en krijg op dit moment begeleiding thuis en in de GGZ.

Ik heb een familie waar ik goed contact mee heb, en wat kennissen en vriendinnen.

Maar hoe praat ik over wat me bezig houdt? En hoe vertel ik dat ik nog steeds nadenk over mijn ziekte-episode?

Antwoord

Hey J.,

Ja, dat is een goede vraag.

Als je een grenservaring als psychose hebt meegemaakt - gevolgd door de grenservaring van opname - dan moet je dat integreren, dat wil zeggen: je levensverhaal opnieuw leren vertellen zodanig dat de psychose en alles wat erbij hoort er een natuurlijke plek in kan vinden.

Je moet jezelf als het ware opnieuw uitvinden: acceptatie, integratie en opnieuw perspectief ontwikkelen. Doelen bijstellen. Wie ben ik en waartoe ben ik hier?

Zo basaal.

Dit is meer een existentieel of spiritueel proces, niet een kwestie van medicatie.

Het is vaak moeilijk om dit expliciet te krijgen in de GGZ - het is het soort werk dat plaatsvindt in herstelwerkgroepen of bij herstelacademies. Het kan ook bij een psychotherapeut die ervaring heeft met existentiële psychotherapie (dat is wat anders dan de 'vijf G's' gericht op symptoomreductie) of een herstelondersteuner in de wijk (via de Wmo).

Mijn advies zou zijn dit te exploreren met je SPV'er of met een ervaringswerker.

Groet,

Jim

Deze vraag is gesteld door een vrouw in de leeftijdscategorie 35-50
Beantwoord door: Jim van Os op 22 oktober 2020
  • Deel deze pagina: