Main content

Vraag

Mijn zoon van 38 heeft al 10 jaar last van stemmen, psychoses, autisme. En heeft geen ziekte inzicht. Hij krijgt een depot Haldol en zit nu in de kliniek op de open afdeling langdurige zorg. Het contact met hem is minimaal.

Hoe kan ik mijn zoon nog bereiken of wie kan er wel voor zorgen dat hij iets wilt gaan doen?

Antwoord

Dat zijn heftige ziekteprocessen bij elkaar! Dat u er voor hem wilt zijn en dat het een open afdeling is, zijn de enige positieve zinnen in deze mail, het had ook een gesloten afdeling kunnen zijn.

Ik weet niet precies of uw vraag gaat over 'dat uw zoon minimaal contact heeft met alles om hem heen' of ' dat het contact tussen u en uw zoon minimaal is. Dus mijn antwoord loopt een beetje op twee sporen.

Om antwoord op uw vraag te geven:

Door een gezonde prikkelende omgeving aan te bieden. En als deze er niet is in deze omgeving contact zoeken om het hier over te hebben. Als het om een grote instelling is, raad ik aan om contact op te nemen met een familievertrouwenspersoon. Met deze persoon kunt u samen checken, wat de instelling al doet en wat er wellicht mogelijk is om contact te intensiveren. Als u dit niet bent, is er dan iemand anders die met uw zoon in gesprek kan gaan om wensen en verlangens te ontdekken. Of een therapievorm hierop af te stemmen?

Wat u nu al doet, urgentie aan de situatie toevoegen vind ik goed. U heeft een wens. Al sta ik heel erg ver af en kan ik niet veel doen. Graag bekrachtig ik uw wens om dit meer concreet te krijgen. Als dat lukt om te doen bij met hem en met mensen bij hem in de buurt? Dat zou mooi zijn.

Verder is het heel ingewikkeld om helaas als buitenstaander en als familie en moeder te accepteren wat het is, dat uw zoon niets doet of minimaal contact heeft. Is dat echt zo? Doet hij helemaal niets? Of te weinig in uw verwachting? Dat zijn ook rouwprocessen. Zodra je daar meer mee in contact staat, komt er wellicht ook ruimte om te ontdekken wat hij wél doet. Ik kan me voorstellen dat uw zoon wellicht op een heel andere frequentie veelvuldig contact met u zoekt, maar dat u elkaar nog niet heeft gevonden. Hoe kunt u daar nieuwsgierig naar worden? Dat bekrachtigen?

Het is een vage gedurfde uitspraak hierboven. Wat extra moeilijk is, is dat haldol de ziektesymptomen beheersen, maar dat er ook sprake is van afvlakking van gevoel, emoties en het contact voelen en ervaren. Dat ligt dus aan de medicatie, niet aan uw zoon of aan u.

Ik heb het geloof dat elk mens een betekenisgevend wezen is. Al heb je het niet eens door van jezelf, je hebt altijd invloed op je omgeving, op de mensen om je heen. Vooral de mensen er om heen hebben de schone taak deze invloed om te buigen in een positieve invloed, als iemand dat niet goed zelf kan, door wat voor reden dan ook.

Een andere praktische kant: een ervaringsdeskundige kan wellicht een opening bieden? En wat ik zelf ontdekte in mijn rol van hulpverlener destijds: Ik kan/kon mijn familie niet helpen, maar anderen wel. Wat heeft u zelf nodig? Als u bij een andere instelling als vrijwilliger contact maakt met mensen zoals uw zoon? Zou dat uw situatie indirect helpen? In ieder geval komt u dan ook te weten gaandeweg wat in contact mogelijk is, leert u wellicht andere mensen kennen die u weer verder kunnen helpen richting uw zoon.

Nog een laatste tip. Is er een mooie foto van vroeger waar u beide opstaan of iets anders dierbaars, waar u blij van wordt dat met hem te maken heeft? Als u dat meeneemt voor op zijn kamer? Het heeft mij destijds enorm geholpen in mijn herstel.

Veel sterkte en hoop gewenst, Jeroen

Beantwoord door: Jeroen Zwaal op 29 januari 2019
  • Deel deze pagina: