Main content

Vraag

Beste Jeroen,

Een poosje geleden heb ik een psychose gehad en ben ik opgenomen geweest. Ik was al eerder opgenomen geweest met psychose/manie. De laatste keer ben ik erg ziek geweest na het afbouwen van abilify/ aripiprazol waar ik 10 mg van heb gehad. Nu gebruik ik een dosering van 15 mg. Daarnaast gebruik ik lithium.

Mijn herstel gaat best goed. Wat gebeurd is, is echt ongelofelijk (triest). Ik heb een heftige onderkoeling van mijn lichaam en een longontsteking gehad tijdens een psychose. Ik ben overgebracht naar het gewone ziekenhuis. Ik heb een gat in mijn geheugen, waarschijnlijk ook door ECT behandeling die ik heb gehad vanwege catatonie. Ik had aan de ene kant best willen weten hoe ik was op het zwaarst van de psychose. Ik herinner mij alleen de laatste tijd op de open afdeling. Ik heb lang op de gesloten afdeling gezeten. Dus ik weet vooral meer van de herstel fase. En van de andere psychoses zonder ECT weet ik wel meer. Zou het beter zijn als ik meer wist van de periode hoe ik toen was of juist niet? Ik heb wel wat gehoord van familie en hulpverleners. Ik ben al een paar maanden uit het ziekenhuis en het gaat aardig goed met me. Zouden de herinneringen nog terugkomen later?

 

Antwoord

Wat goed dat je zo weer bent opgekrabbeld, wat een veerkracht. Ja ik ben zelf van mening dat hoe meer je weet over je zelf en anderen, hoe beter het je afgaat om jezelf te kunnen plaatsen in het geheel. Dat maakt weer dat je ook daadwerkelijk kan en mag ervaren welke plak van jou is in de wereld. Alles wat je hierover nog niet weet, maar wel handig is om te weten, noemen we ook wel de blinde vlek. Een onontdekt stukje van jezelf.

Praktisch gezien zou het kunnen helpen om een kopie van je dossier op te vragen, dan kan je in ieder geval lezen wat er over je gerapporteerd is. Dat is niet de werkelijkheid natuurlijk.

Daarnaast vind ik het mooi om te merken dat het lichaam een manier heeft om expres informatie achter te houden. Herinneringen kunnen precies op het goeie moment opkomen en inzicht geven op het moment dat dit inzicht welkom is, of wanneer je sterk genoeg bent om een pijnlijke herinnering opnieuw te bekijken.

Daarmee kan je iets niet meer weten ook zien als een beschermingsmechanisme van jezelf. Wat de oorzaak ook is, en hoe vervelend je het ook vindt. Deze schade is ook een onderdeel van het herstelproces, het leren omgaan met het feit dat je gedeeltes niet meer weet. Dat is lastig en is een rouwproces, want het is een verlieservaring. Je bent letterlijk een stukje geschiedenis van jezelf kwijt.

Als je naar het verleden kijkt zoals je naar de toekomst kan kijken, dan is dit overkomelijk. Want het verleden heeft ervoor gezorgd dat je er in het heden bij zit zoals je er bij zit. Dus die interne informatie manifesteert zich al in het nu-moment en daar kan je op vertrouwen. De toekomst hebben we voor het overgrote deel ook niet in beeld hoe deze eruit ziet. En die vormt zich ook bijna als vanzelf. Ik raad je aan dat proces aan elkaar te knopen: van verleden, naar heden naar toekomst, die beweging ervaren waarbij je het heden steeds als uitgangspunt neemt.

Herinneringen werken met ankertjes in je brein, als er meerder passen op een herinnering dan komt zo'n herinnering ineens boven.

Nog een brutale suggestie: je kan ook een oproep doen op social media: "wie was er tussen dan en dan in die setting gedwongen opgenomen en weet mij ter herinneren? Zullen we een kop koffie drinken samen?" maar of je dat ziet zitten betwijfel ik.

Veel kracht gewenst in je verdere herstel,

Jeroen

Deze vraag is gesteld door een vrouw in de leeftijdscategorie 34 jaar
Beantwoord door: Jeroen Zwaal op 9 maart 2020
  • Deel deze pagina: