Main content

Vraag

Mijn vriend is in een psychose terecht gekomen. Dit is de eerste keer voor hem.

Hij heeft hulp aangeboden gekregen, maar hij gaf aan dat hij geen hulp wil. Uiteindelijk doordat hij al twee maanden in een psychose zit en hulp weigert is het voor zijn oma te veel geworden en heeft zij hem het huis uitgezet. Nu ben ik degene die met hem praat en hem over te halen om naar de huisarts te gaan, dat is mij inmiddels gelukt.

Nu ben ik heel bezorgd, omdat hij in een omgeving zit waar hij niet veilig is. Hij heeft last van wanen en ik ben ook bang dat hij zichzelf of iemand anders iets aan doet.

Ik wil graag dat hij z.s.m. wordt opgenomen in het ziekenhuis of ggz- instelling.

Zou ik dan hiervoor de crisisdienst moeten bellen? Of moet ik dat via de huisarts regelen?

Antwoord

Wat fijn om te lezen, je betrokkenheid bij je vriend. En tegelijkertijd, wat erg om te lezen dat er nog geen zorg op gang is gekomen. Inderdaad is het heel zwaar en het is in die zin goed dat zijn oma hem grens heeft gesteld, al is het gevolg natuurlijk ook weer heel vervelend. Ik schat in dat je zorgen terecht zijn. En dan is het heel spijtig om te zeggen dat er heel vaak in zulke situaties geen acute zorg nodig is, pas als het echt zover is dat veiligheid van anderen of van zichzelf zichtbaar dreigt te worden aangetast. Aanmelden voor een behandeling bij psychose kan tegenwoordig 8 weken duren, helaas.

Ik raad je aan om inderdaad samen met de huisarts (en of een POH - dit is een praktijkondersteuner huisarts) en met je broer sterke signalen over te brengen zodat de GGZ in beweging komt. Verzamel hiervoor ook feitelijke gebeurtenissen (als dat lukt) om aan te kunnen tonen hoe heftig het is en hulp echt nodig is.

Ook kan je contact zoeken met een familievertrouwenspersoon van een grotere GGZ organisatie bij je in de buurt. Of via het landelijke telefoonnummer:

"In dringende gevallen kunt u ook contact op nemen met de hulp- en advieslijn van de Landelijke Stichting Familie Vertrouwens Personen:

Telefoon: 0900 333 2222 (€0,10 per minuut)"

Als je vriend niet nog een keer mee wilt gaan naar de huisarts, doe het dan zelf, en geef wel aan hem door dat je deze stappen zet, omdat jíj je blijvende zorgen bespreekbaar wilt maken met als doel 'actie en kaders', omdat je dit uit liefde doet, maar niet verantwoordelijk bent voor hem, voor zijn zorg (dat is hij zelf), maar dat er wel iets nodig is, om erger te voorkomen.

Zo krachtig positie innemen is lastig en wellicht komt het niet aan bij hem. Maar dan is het iets voor jezelf, dat je achteraf met rust terug kan kijken dat dit hetgeen was wat je kon doen en meer niet. Dat het gelukt is om samen naar de huisarts te gaan is al echt heel knap van je!

Hoe meer mensen je kan optrommelen hoe beter. Maak anderen ook deel-verantwoordelijk. (Opnieuw) Naar de huisarts gaan is een goeie, maar contact leggen met de wijkagent wellicht ook. Als er een crisisdienst beschikbaar is waar je als burger naar toe kan bellen, dan kan je in ieder geval ook advies inwinnen.

Ook op de site van ypsilon vind je wellicht info, vooral ook steun voor jezelf, hoe het is om als familie of naaste dit mee te maken.

Weet ook dat een opname vervolgens niet een oplossing is, maar een tijdelijke veilige verplaatsing van het probleem. Waarbij er op deze plek in ieder geval met medicatie zal worden getracht de psychose weer tot normaal te krijgen. Daarna is er voor je vriend nog veel werk te doen, om inzicht te krijgen waardoor het kwam, hoe om te leren gaan met deze kwetsbaarheid, hoe je deze heftige gebeurtenis kan verwerken, en meer. Dan is deze site voor hem wellicht een aanrader om samen naar te kijken. Zoals de pagina fasen van herstel.

Psychose is een ernstige ontwrichtende levensgebeurtenis, waar je ook veel van kunt leren. Het is heel fijn als er liefdevolle mensen eromheen support geven (zoals jij), maar het grote proces van het dragen van de ziekte is voor de persoon zelf. Let erop dat je dat niet teveel gaat dragen of overnemen voor hem. Tijdelijk oké, maar daarna heeft hij het echt zelf te leren aan te gaan, het liefst mét anderen. Dat je hem kan vragen: 'waar mag ik je als partner wél mee ondersteunen?' En bij het antwoord zelf afvragen: 'Wil en kan ik dat dan ook? Of is iemand anders hier voor nodig?' Op die manier kan je het hopelijk voor je zelf dragelijk houden en daarmee ook de relatie gezond houden.

Sterkte ermee! En dank je wel voor je vraag! Jeroen

Beantwoord door: Jeroen Zwaal op 12 augustus 2019
  • Deel deze pagina: