Main content

Vraag

Ik heb 9 jaar een relatie en we wonen apart van elkaar. Hij heeft sinds 1,5 jaar eindelijk verteld dat hij schizofreen is. Vandaar is het ook bergafwaarts gegaan met hem en ook met de relatie.

Hij heeft me 3 jaar lang verteld wat ik verkeerd doe in de relatie. Mijn moeder is 4 jaar geleden overleden en zorg ook voor mijn vader die wel in zijn eigen huis woont. Ik ben altijd van 9 tot 19.00 weg i.v.m. werk en verzorging. Dat was nooit een probleem tot 1,5 jaar terug. Hij kwam niet meer 's avonds en vindt dat ik maar naar zijn te kleine woning moet komen. Hij werkt niet en heeft verder geen verantwoordelijkheid voor mensen .

Nu heeft hij afgelopen kerst besloten om terug te gaan naar zijn geboortestad 220 km hier vandaan, zonder overleg, niets alleen medegedeeld. Ik moet dat niet zo zwaar nemen, hij komt in het weekend wel naar hier. Nu kan ik dat helemaal niet accepteren. Als hij in het verleden een psychose kreeg ging hij naar huis 5 min hier vandaan.

Ik ben het contact ook aan het laten doodbloeden, ik heb hem de sleutel laten inleveren. Ik heb nu 5 dagen geen reactie meer gegeven en begin me weer vitaal en vrolijk te voelen ik krijg weer zin om dingen te ondernemen en voel me zo bevrijd, en dan voel ik me zo schuldig. Ja, ik voel me vrij, maar de last van de zorgen is sterk aanwezig. Tot 6 maanden terug dacht ik dat we samen oud zouden worden en ja ik hou of hield heel veel van hem. Nu is het gewoon fijn dat er geen energie van me gevreten wordt, dus weet mijn gevoel tegen over hem niet duidelijk.

De vraag is kan ik hem laten gaan zonder dat de zorgen die ik maak over hem straks werkelijkheid worden? Zonder dat ik verneem dat hij zich van het leven heeft beroofd?

Antwoord

Wat een ingewikkelde situatie voor jou, en ook voor je vriend. Als ik het goed begrijp is hij niet in behandeling bij een GGZ instelling, je schrijft daar tenminste niets over. Het kan zijn dat hij hoopt in zijn geboortestad, de omgeving waar hij is opgegroeid, meer rust te vinden. Zo neemt hij op zijn eigen manier verantwoordelijkheid voor zijn eigen situatie. Ik kan me heel goed voorstellen dat je je zorgen maakt, en dat je tegelijkertijd ook meer afstand wilt nemen. Dat voelt heel dubbel.

Daarnaast heb je ook je handen vol aan je eigen gezin en de zorg voor je vader. Het is een lastige keuze, maar zij hebben je aandacht nodig. De ingewikkelde relatie met hem heeft ook invloed op de relatie met je kinderen en je vader. Ook al lijkt het niet zo, de voortdurende zorg die je hebt voor je vriend, kan ook zijn weerslag hebben op de kinderen en je vader, en op hoe zij zich voelen.

Op de site van Ypsilon kun je de brochure ‘Help! Psychose in de familie’ downloaden.

Op de site naasteninkracht.nl vind je informatie, adviezen, tips en ervaringsverhalen van familie en naasten: https://naasteninkracht.nl/voor-jezelf-zorgen

Je kan ook bellen met Ypsilon: 088-0002120

Veel sterkte,

Ypsilon

Beantwoord door: Ypsilon op 2 augustus 2019
  • Deel deze pagina: