Main content

Vraag

Goedendag,

Na ruim vijf intensieve jaren van psychiatrische behandelingen, opnames en medicatie, is er bij onze zoon momenteel geen sprake van enig positief resultaat. Integendeel!

Onze zoon van eind veertig is gescheiden en vader van twee kinderen. Hij is erg somber en ziet het leven niet meer zitten. Hij gebruikt imipramine en diazepam. Voorheen slikte hij vrij lang lorazepam, maar vanwege afhankelijkheid is hij daarmee gestopt.

Er is ook geen duidelijke diagnose. Zijn behandelaar van een universitair medisch centrum weet het ook niet meer.

Kunt u ons (wanhopige zoon en zijn ouders) helpen?

Bij voorbaat dank.

Antwoord

Beste A.,

Dank voor je schrijven...

Het lijkt erop dat er vooral is ingezet op de medisch-technische benadering met 'wat-is-de-diagnose?' en richtlijnbehandelingen (medicatie, opnamen, etc.) en weinig op een herstelgerichte benadering: hoe kan hij ruimte maken voor acceptatie en werken aan perspectief om op basis van krachten en talenten te gaan werken aan doelen die voor hem het leven zinvol maken? Inzetten op 'genezing' met medische behandelingen kan iemand ook hopeloos en afhankelijk maken als het genezingsmodel niet bewaarheid wordt...

Dus hoe zit hij er zelf in?

Wat is er voor hem nodig om perspectief te krijgen (doelen) op een voor hem zinvol bestaan, wetende dat het 'oude' niet meer terug zal komen?

Als hij met mij hier een keer over wil praten hoor ik het graag...

Groet,

Jim

Deze vraag is gesteld door een vrouw in de leeftijdscategorie null
Beantwoord door: Jim van Os op 6 september 2020
  • Deel deze pagina: